کیفیت و سرعت اینترنت داخلی/ بخش پایانی

حقوق کاربران؛ گمشده‌ای در مصوبات سنجش کیفیت

وقتی سخن از قیمت، کیفیت و سرعت اینترنت در ایران به میان می‌آید نام مهم‌ترین بازیگر اصلی این عرصه در کشور یعنی شرکت ارتباطات زیرساخت در صدر لیست جای می‌گیرد. شرکتی که تا چند سال قبل با برخورد لنگر کِشتی‌ها به فیبرهای نوری نامش به رسانه‌ها راه می‌یافت.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از طنین یاس، گزارش‌های منتشر شده از وضعیت سرعت اینترنت در دنیا نشان می‌دهد ایران در میان کشورهایی با سرعت اینترنت کمتر از یک مگابیت بر ثانیه قرار دارد و این در حالی است که در تایوان سرعت متوسط اینترنت پنج مگابیت بر ثانیه، نیوزیلند 2/3 مگابیت بر ثانیه، آمریکا پنج مگابیت بر ثانیه و استرالیا 9/2 مگابیت بر ثانیه است. در همین حال در ایتالیا حداکثر سرعت اینترنت 13 مگابیت بر ثانیه و سرعت متوسط اینترنت 3/3 مگابیت بر ثانیه است. در این کشور 5/7 درصد از اتصالات بیش از پنج مگابیت بر ثانیه و 82 درصد بیش از دو مگابیت بر ثانیه است و کمتر از 3/1 درصد از کاربران این کشور از سرعت 256 کیلوبیت بر ثانیه استفاده می‌کنند. سرعت متوسط اینترنت در اسپانیا نیز برابر با 8/2 مگابیت بر ثانیه و در پرتغال برابر با 2/3 مگابیت بر ثانیه است.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, طنین یاس,

- از پولی که می‌دهیم راضی نیستیم اینجا کسی پاسخگو نیست.

- من تعجب می‌کنم وقتی سرعت و کیفیت نداریم پس چرا در حد بالا پول می‌گیرند؟!

- اگه حداقل قیمت و کیفیت تناسب داشت، دلمون نمی‌سوخت.

- شرکت‌هایی که اینترنت ارائه می‌دهند عملاً کم فروشی می‌کنن و سرعت اینترنت خیلی کمتر از آن است که در قرارداد آمده، چرا کسی رسیدگی نمی‌کند؟

- خرید گران اینترنت توسط شرکت زیرساخت و فروش 10 برابر قیمت آن به بخش خصوصی و مردم باعث شده که هزینه‌ها صرف بهبود سرعت و کیفیت نشود. واقعا چرا دولت اجازه نمی‌دهد که بخش خصوصی هم در کنار زیرساخت اینترنت را از خارج بخرد و به داخل کشور بیاورد؟

آنچه در بالا آمد قسمتی از نظرات کاربران اینترنتی است و همگی گواه نارضایتی مشتریان از سرعت و کیفیت اینترنت کشورمان است. یک عضو هیئت مدیره انجمن شرکت‌های اینترنتی ایران نظر خود را درباره گام نخست بهبود سرعت و کیفیت اینترنت اینگونه بیان می کند: «تا زمانی که انحصار سیم‌کارت وجود داشت، قیمت‌ سیم‌کارت بالا بود اما با ورود شرکت‌های خصوصی به این عرصه علاوه بر اینکه قیمت‌ها کاهش پیدا کرد، خدمات نیز بهبود یافت و رقابت کیفیت سرویس‌های دولتی را بالا برد. در زمینه فروش پهنای باند به مشتریان نیز چنانچه شرکت های خصوصی وارد عمل شوند، خیلی از مسائل حل خواهد شد.» بنابراین یکی از مهمترین راه‌هایی که کارشناسان اهل فن دائما در نظریات خود به آن اشاره داشته اند،خصوصی سازی شرکت های فروشنده اینترنت در داخل کشورمان است.

خصوصی‌سازی و ایجاد رقابت بین شرکت‌های فروش اینترنت

, خصوصی‌سازی و ایجاد رقابت بین شرکت‌های فروش اینترنت,

شرفی عضو هیئت مدیره انجمن شرکت‌های اینترنتی ایران با تاکید بر وضعیت نامطلوب اینترنت در کشور می گوید: «نظر کاربران نسبت به وضعیت سرعت و کیفیت اینترنت در کشور چندان جالب نیست. چه از لحاظ سرعت و چه از لحاظ کیفیت به خصوص اینکه در مخابرات استان‌ها مشکل وجود دارد. برای مثال اگر شرکت‌های خصوصی با شرکت ارتباطات زیرساخت کار می‌کردند، مشکلات شاید بسیار کمتر می بود. وقتی مخابرات سرویس ارائه می‌کند، اختلالاتی در خود مخابرات استان‌ها وجود دارد که باعث اُفت کیفیت سرویس‌ها می‌شود. در بعضی موارد مخابرات به شرکت ارتباطات زیرساخت بدهی‌هایی دارد و این موضوع سبب محدود کردن پهنای باند مخابرات استان می‌شود و برای شرکت‌های خصوصی مشکلاتی را بوجود می‌آورد. در این بین مردم مبلغ را پرداخت کرده اما کیفیت مورد نیاز خود را دریافت نمی‌کنند.»

یک عضو هیئت مدیره انجمن شرکت‌های اینترنتی ایران: بهتر بود مخابرات به تهیه‌ بستر و توسعه زیرساخت‌ها بسنده می‌کرد و این بسترها را در اختیار شرکت‌های خصوصی قرار می‌داد، نه اینکه خود وارد فروش سرویس‌های اینترنتی به کاربران شود. شاید این موضوع درآمد کوتاه مدتی برای این شرکت ایجاد کند اما این موضوع برای بسیاری از شرکت‌ها مشکلاتی را بوجود آورد و درحقیقت مخابرات به یک رقیب بزرگ برای سایر شرکت‌ها تبدیل شد.

وی در ادامه با اشاره به انحصاری که در اختیار شرکت ارتباطات زیرساخت قرار دارد، می گوید: «برای این مساله باید به سیاست کلی نظام توجه کرد. تصمیمی که دولت در این رابطه می‌گیرد، اهمیت بالایی دارد و درحقیقت نظارت بر دروازه‌های ورودی و خروجی کشور باید در انحصار دولت بماند و اگر شرایطی در این رابطه در نظر گرفته شود و شرکت‌های خصوصی پهنای باند را به داخل کشور وارد کنند قیمت‌ها کاهش و کیفیت افزایش پیدا می‌کند.»

این کارشناس در تکمیل صحبت هایش می گوید: «مخابرات همیشه بستر ارتباطات کشور را در اختیار داشته و با خصوصی شدنش از هدف اصلی خود دور شد. بهتر بود مخابرات به تهیه‌ بستر و توسعه زیرساخت‌ها بسنده می‌کرد و این بسترها را در اختیار شرکت‌های خصوصی قرار می‌داد، نه اینکه خود وارد فروش سرویس‌های اینترنتی به کاربران شود. شاید این موضوع درآمد کوتاه مدتی برای این شرکت ایجاد کند اما این موضوع برای بسیاری از شرکت‌ها مشکلاتی را بوجود آورد و درحقیقت مخابرات به یک رقیب بزرگ برای سایر شرکت‌ها تبدیل شد.»

شرفی همچنین در رابطه با کم‌فروشی بعضی از شرکت‌ها می گوید: «اگر چه قوانینی در رابطه با بحث کم‌فروشی و ضریب اشتراک برروی سرویس‌ها ارائه شده اما در ساعت‌های اوج مصرف بعضی از شرکت‌ها چیزی بیشتر از ضریب اشتراک وعده شده را برروی سرویس خود اعمال می‌کنند. یکی از راهکارهای بهبود وضعیت اینترنت در کشور ورود بخش خصوصی و ایجاد رقیب است تا رقابت باعث شود کیفیت سرویس‌ها افزایش و قیمت‌ آن‌ها کاهش پیدا کند. علاوه بر این سازمان تنظیم مقررات ارتباطات باید استانداردهای موجود را به معنای واقعی اعمال کند و براساس این موضوع از شرکت ارتباطات زیرساخت و مخابرات پاسخ لازم را بگیرد.

محمود واعظی وزیر ارتباطات: هدف ما این است که مردم به استفاده از اینترنت ترغیب شوند وقتی هدف جهانی در سال 2020، اتصال بیش از 50 میلیارد وسیله یا شیء یا فرد از طریق شبکه به یک دیگر است ما بایستی تلاش بیشتری کنیم و زمینه را به گونه‌ای آماده کنیم که همه آحاد مردم از تمامی طبقات اقتصادی و اجتماعی بتوانند به راحتی از اینترنت استفاده کنند و این وقتی محقق می‌شود که برای رشد و توسعه "آی تی سی" در کشور کمی از منافع خودمان بگذریم.

رقم پایین میانگین سرعت اینترنت در کشور

, رقم پایین میانگین سرعت اینترنت در کشور,

از میان 170 کشور جهان، کشور ایران در رتبه 164 میانگین سرعت اینترنت قرار گرفته است که برخی از کشور‌هایی که از ما جلوتر هستند شامل: افغانستان هشت رتبه بالاتر از ما، عراق 10 رتبه بالاتر از ما، مغولستان 120 رتبه بالاتر از ما و قرقیزستان 115 رتبه بالاتر از ایران هستند. این در حالی است که قیمت اینترنت در ایران گران‌ترین قیمت ممکن در دنیا به نسبت سرعت و کیفیت و حجم دانلود است. برای مثال قیمت معمول یک سرویس 40 مگابیتی با حجم نامحدود ماهیانه در دنیا حدود 30 دلار در ماه است.

از طرفی رفع محدودیت حجمی در استفاده از اینترنت پرسرعت که به تصویب هم رسیده، هرگز اجرایی نشد و علت آن هم کاهش سرعت اعلام شد. زیرا هر کاربر در واقع از جریانی در اینترنت استفاده می‌کند که اشتراکی بین وی و حداقل 10 نفر دیگر است. همچنین قیمت اینترنت 256 کیلوبیت و 512 کیلوبیت به صورت اختصاصی و غیراشتراکی با حجم ماهیانه 80 و 160 گیگابایت برابر تقریبا 260 و 520 هزار تومان است. با این قیمت شما در استاندارد جهانی می‌توانید به مدت دو سال از اینترنت پرسرعت با سرعت بالای 50 مگابیت و حجم نامحدود بهره‌مند شوید. با همه این اوصاف کاربران همیشه ناراضی از وضع اینترنت به گفته خودشان حاضرند پول بیشتری بپردازند اما لااقل خدمات درستی دریافت کنند.

مریم مالکی یک دانشجو گله مندانه می گوید: «من بابت شارژ وایمکس یکساله ام چیزی در حدود چهارصد هزار تومان به شرکت پرداخته ام. اما هیچ وقت نتوانسته ام برای کارهای دانشگاهی ام مطالبی را که می خواسته ام دانلود کنم. دائما قطع و وصل می شود و حدود نیم ساعت طول می کشد تا سایت و یا مطلبی بالا بیاید. تازه اگر دانلود شود و بالا بیاید. من دائما باید مسافت بین خانه، دانشگاه و کافی نت سر کوچه مان را طی کنم، آن هم در شرایطی که چهار صد هزار تومان هزینه وایمکس را پرداخته ام و انتظارم این است که خدمات پرسرعت و با کیفیت دریافت کنم.» با این همه نواقص هستند کارشناسانی هنوز هم پهنای باند 56 کیلوبیت را برای کاربران خانگی، دانشگاه‌ها و حتی برای دانلود کتاب‌های 500 صفحه‌ای مناسب می‌دانند!!

کارشناسان معتقدند قطع لینک‌های ارتباطی موضوع پیچیده و تازه‌ای نیست و تقریبا در اغلب کشورها به دلایل مختلفی ممکن است اتفاق بیفتد،اما آنچه که اینترنت کشور ما را از دیگر کشورها متمایز می‌کند مربوط به عدم اطلاع‌رسانی و نادیده گرفتن حقوق کاربران و نبود پیش فرضی به نام SLA در قرارداد مشترکان در صورت قطعی‌های مکرر یا مقطعی است.

حقوق کاربران اینترنت بیشتر مدنظر قرار گیرد

, حقوق کاربران اینترنت بیشتر مدنظر قرار گیرد,

مدیر یکی از سایت های وبلاگ نویسی درباره سرعت و کیفیت اینترنت خانگی می‌گوید: «با توجه به اظهارنظرهای اشاره شده به نظر می‌رسد که تنها دلیلی که برای وضع این محدودیت وجود داشته کافی بودن این پهنای باند برای کاربران خانگی از دیدگاه مسئولان است. به گفته او اگرچه می‌توان گفت این سرعت برای خواندن ای‌میل‌ها یا صفحات وب کافی است، اما همه ما می‌دانیم که تنها کاربرد اینترنت خواندن ای‌میل‌ها، اخبار متنی سایت‌های خبری یا کتاب نیست. به‌روز‌رسانی سیستم عامل، نرم‌افزارهای آنتی ویروس و دریافت نسخه جدید نرم‌افزارهای پرکاربرد به‌خصوص از آنجا که به امنیت اطلاعات کاربران مرتبط بوده، نیازی مهم است که با توجه به حجم چند ده مگابایتی بسته‌های به‌روزرسانی و نسخه‌های جدید نرم‌افزارها - با سرعت فعلی اینترنت کاربران خانگی - اگرچه امکان‌پذیر است اما می‌تواند بسیار وقت‌گیر باشد. در کنار این مسایل باید قطعی‌های مکرر را نیز قرار داد تا مساله حقوق کاربران اینترنت بیشتر مدنظر قرار گیرد.»

وقتی سخن از قیمت، کیفیت و سرعت اینترنت در ایران به میان می‌آید نام مهم‌ترین بازیگر اصلی این عرصه در کشور یعنی شرکت ارتباطات زیرساخت در صدر لیست جای می‌گیرد. شرکتی که تا چند سال قبل با برخورد لنگر کشتی‌ها به فیبرهای نوری نامش به رسانه‌ها راه می‌یافت، امروزه شبکه انتقال بزرگی را در سراسر کشور در اختیار دارد که از طریق آن پهنای باند اینترنت بین‌الملل را از شرکت‌های خارجی خریده و به شرکت‌های اینترنتی می‌فروشد.

یک کارشناس از شرکت ارتباطات زیر ساخت درباره سرعت و کیفیت اینترنت توضیح می دهد: «قطع لینک‌های ارتباطی به طور نرمال در بعضی مواقع اتفاق می‌افتد که به سرعت نیز مشکل آن حل می‌شود اما این به معنای مشکل در شبکه ارتباطات زیرساخت نیست. ممکن است لینک‌های ارتباطی در برخی نواحی دچار قطعی شوند اما این درصدی نیست که بتواند اینترنت مملکت را قطع کند و محسوس هم نخواهد بود.» کارشناسان معتقدند قطع لینک‌های ارتباطی موضوع پیچیده و تازه‌ای نیست و تقریبا در اغلب کشورها به دلایل مختلفی ممکن است اتفاق بیفتد، اما آنچه که اینترنت کشور ما را از دیگر کشورها متمایز می‌کند مربوط به عدم اطلاع‌رسانی و نادیده گرفتن حقوق کاربران و نبود پیش فرضی به نام SLA در قرارداد مشترکان در صورت قطعی‌های مکرر یا مقطعی است.

, ,

ایران در میان کشورهایی با سرعت اینترنت کمتر از یک مگابیت بر ثانیه

, ایران در میان کشورهایی با سرعت اینترنت کمتر از یک مگابیت بر ثانیه,

در آفریقای جنوبی متوسط سرعت اتصال به اینترنت کمتر از دو مگابیت بر ثانیه است و این کشور نیز مانند ایران در میان 86 کشوری قرار دارد که از سرعت متوسط کمتر از یک مگابیت بر ثانیه برخوردارند. براساس این گزارش دو کشور کوبا و مایوت با سرعت متوسط کمتر از صد کیلوبیت بر ثانیه در میان کشورهای دارای پایین‌ترین سرعت اینترنت قرار دارند.

اتصال بیش از 50 میلیارد وسیله، شیء یا فرد از طریق شبکه اینترنت

, اتصال بیش از 50 میلیارد وسیله، شیء یا فرد از طریق شبکه اینترنت,

یکی از مشکلات بارز هزینه انتقال پهنای باند از تهران به شهرستان‌هاست. برای مثال شرکت‌های توزیع‌کننده پهنای باند در مشهد هزینه پرداخت کرده و از تهران پهنای باند را خریداری و در مشهد به فروش آن اقدام می کنند. آیا نمی شود چنین هزینه هایی را با انتقال مستقیم شرکت‌های بین‌المللی فروش اینترنت و شرکت های اینترنتی در نقاط مختلف کشورمان کسر کرد و همین هزینه‌ها را برای به کیفیت رساندن اینترنت خرج نمود؟ مسئله دیگر این است که با کدام معیار خوب و بد بودن کیفیت اینترنت سنجیده می‌شود؟

موافقتنامه سطح خدمات یا همان "اس ال ای" معیاری است که براساس مصوبه 177 سازمان تنظیم مقررات مصوب شده است. کیفیت خدمات اینترنتی را باید با توجه به مفاد این موافقتنامه سنجید. برخی معتقدند که "اس‌ال‌ای" اساسا اجرا نمی‌شود و یا اگر در نگاهی خوشبینانه اجرا می‌شود، پرو‌پاقرصی اجرای زمان تصویب را ندارد و کاملا اُفت داشته است.

محمود واعظی وزیر ارتباطات می‌گوید: «هدف ما این است که مردم به استفاده از اینترنت ترغیب شوند وقتی هدف جهانی در سال 2020، اتصال بیش از 50 میلیارد وسیله یا شیء یا فرد از طریق شبکه به یکدیگر است ما باید تلاش بیشتری کنیم و زمینه را به گونه‌ای آماده کنیم که همه آحاد مردم از تمامی طبقات اقتصادی و اجتماعی بتوانند به راحتی از اینترنت استفاده کنند و این وقتی محقق می‌شود که برای رشد و توسعه "آی تی سی" در کشور کمی از منافع خودمان بگذریم. البته وظیفه وزارت ارتباطات این است که با اجرای پروژه‌های بزرگ این بستر را در کشور فراهم کند.»

انتهای پیام/خ

]

برچسب ها
#
#
#
#

کیفیت و سرعت اینترنت داخلی/ بخش پایانی

حقوق کاربران؛ گمشده‌ای در مصوبات سنجش کیفیت

ارسال دیدگاه

درباره ما

ارتباط با ما