دانا گزارش می دهد؛
روایت تلخ بازار مسکن؛ فشار اجارهبها مستأجران را به اجاره تختخواب کشاند
در حالی که بسیاری از خانوارها برای تأمین هزینههای اجاره مسکن با دشواری مواجه هستند، آگهیهای اجاره تختخواب بهجای اتاق یا واحد مسکونی در فضای مجازی رو به افزایش است؛ موضوعی که از نگاه کارشناسان، نشانهای از تشدید بحران دسترسی به مسکن و کاهش قدرت خرید مستأجران محسوب میشود.
به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ افزایش مداوم قیمت مسکن و رشد بیوقفه اجارهبها در شهرهای مختلف کشور، حالا خود را در شکل تازهای از بحران مسکن نشان میدهد؛ پدیدهای که تا چند سال پیش شاید غیرقابل تصور به نظر میرسید: اجاره تخت خواب به جای اجاره خانه یا حتی یک اتاق مستقل.
این روزها در میان آگهیهای فضای مجازی، نمونههای متعددی دیده میشود که در آن تنها یک تخت برای اقامت شبانه یا ماهانه به متقاضیان اجاره داده میشود. برای مثال، در برخی خوابگاهها و پانسیونهای اشتراکی، هزینه استفاده از یک تخت خواب به صورت روزانه تعیین شده و متقاضیان بدون برخورداری از فضای خصوصی، تنها امکان استفاده از یک محل خواب را دارند.
اگرچه سکونت اشتراکی در بسیاری از کشورهای جهان سابقه دارد، اما گسترش چنین الگوهایی در ایران بیش از آنکه ناشی از انتخاب سبک زندگی باشد، به نظر میرسد نتیجه فشارهای اقتصادی و کاهش توان مالی خانوارها باشد. دانشجویان، کارگران، مهاجران داخلی و افراد مجرد بیش از سایر گروهها در معرض این شرایط قرار دارند؛ افرادی که دیگر توان پرداخت ودیعههای سنگین و اجارههای ماهانه را ندارند و ناچارند برای داشتن سرپناه به حداقل امکانات رضایت دهند.
بازار مسکن ایران در سالهای اخیر شاهد شکلگیری پدیدههای متعددی بوده است؛ از اجاره کانکس و اتاقهای اشتراکی گرفته تا سکونت چند خانوار در یک واحد مسکونی. اکنون اجاره تخت خواب را نیز میتوان حلقه جدیدی از همین زنجیره دانست؛ نشانهای که بیش از هر چیز از شکاف میان درآمد خانوارها و هزینه تأمین مسکن حکایت دارد.
کارشناسان حوزه اجتماعی و مسکن معتقدند تداوم این روند میتواند پیامدهایی فراتر از مسائل اقتصادی داشته باشد. کاهش کیفیت زندگی، تضعیف حریم خصوصی افراد، افزایش آسیبهای اجتماعی و تغییر الگوی سکونت شهری از جمله نتایجی است که ممکن است در صورت ادامه وضعیت کنونی پررنگتر شود.
آنچه امروز در قالب آگهیهای اجاره تخت خواب دیده میشود، صرفاً یک شیوه جدید سکونت نیست؛ بلکه نشانهای از عمیقتر شدن بحران دسترسی به مسکن و کاهش قدرت خرید بخش قابل توجهی از جامعه است.
اگر سیاستهای مؤثر برای کنترل بازار اجاره، افزایش عرضه مسکن و حمایت از مستأجران به اجرا درنیاید، احتمالاً این پدیده در سالهای آینده از یک استثنا به بخشی عادی از واقعیت زندگی شهری تبدیل خواهد شد.
ارسال دیدگاه