نگاهی به بسکتبال زنان ایران در گفتگو با خانم گزارشگر؛
یارمحمدی: بپذیریم ضعف داریم/ انتقاد کردم، ممنوع الکار شدم!
گزارشگر بسکتبال درباره مشکلات گزارشگری، وضعیت پخش، جذب اسپانسر و ضرورت نقدپذیری در بسکتبال زنان ایران صحبت کرد.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ بسکتبال زنان ایران در سالهای اخیر با چالشهای متعددی روبرو بوده است. از کمبود اسپانسر، افت تعداد تیم و کیفیت لیگ برتر تا پایین بودن ظرفیت نقدپذیری. در چنین شرایطی افرادی که سالها از نزدیک در این فضا فعالیت کردهاند بهتر از هر کسی میتوانند از ریشه مشکلات سخن بگویند.
هاله یارمحمدی، خبرنگار و گزارشگر بسکتبال، در گفتوگویی صریح به تشریح بخشی از مشکلات این رشته پرداخته است. انتقادهایی که به گفته خودش، حتی برای او هزینه ممنوعالکاری داشته اما همچنان معتقد است بدون پذیرش ضعفها، برنامهریزی دقیق و نقدپذیری، نمیتوان به آیندهای بهتر برای بسکتبال زنان امیدوار بود.
ارزیابی شما از وضعیت کنونی بسکتبال زنان چیست؟
- واقعیت این است که بسکتبال بانوان در سالهای اخیر شرایط مطلوبی نداشته و این موضوع بر کسی پوشیده نیست. به نظر میرسد هنوز اراده جدی برای پذیرش این واقعیت و رفع مشکلات وجود ندارد. گاهی هم این احساس به وجود میآید که برخی تصمیمها به جای تمرکز بر ارتقای کیفیت، تحت تأثیر منافع شخصی یا سازمانی قرار میگیرند.
به نظر شما اولین قدم برای اصلاح این وضعیت چیست؟
- پیش از هر چیز باید بپذیریم که ضعفهایی داریم. تا زمانی که این واقعیت را قبول نکنیم، هیچ پیشرفتی حاصل نخواهد شد. اگر هرکدام از ما در هر جایگاهی ضعفهای خود را بپذیریم قدم بعدی پیدا کردن راهحل است. اما در بسکتبال، به ویژه در چند سال اخیر، چنین پذیرشی کمتر دیده میشود و گاهی حفظ جایگاه یا منافع شخصی باعث سکوت میشود.
شما خودتان هم نسبت به این مسائل انتقاد داشتهاید. واکنشها چگونه بوده؟
- من دو بار این سکوت را شکستم و انتقادهایم را کاملاً منطقی مطرح کردم اما نتیجه آن ممنوعالکاری در گزارشگری بود! از این اتفاق ناراحت نیستم چون معتقدم آنچه گفتم بر پایه واقعیت و منطق بوده است.
از نگاه شما یک رشته ورزشی برای پیشرفت بیش از هر چیز به چه نوع مدیریتی نیاز دارد؟
- هر رشته ورزشی بیش از هر چیز به مدیرانی دلسوز و مسئولیتپذیر نیاز دارد. افرادی که هنگام تصمیمگیری، منافع شخصی یا اطرافیان خود را در اولویت قرار ندهند و تنها دغدغهشان پیشرفت آن رشته باشد. بسکتبال نیز به مدیرانی نیاز دارد که با برنامهریزی و نگاه بلندمدت تصمیم بگیرند، نه براساس احساسات لحظهای.
بحث اسپانسر و پخش زنده سالهاست در بسکتبال زنان مطرح میشود. چرا این مسئله هنوز حل نشده است؟
- حضور اسپانسر به معنای افزایش منابع مالی، ارتقای کیفیت لیگ برتر و در نهایت تقویت تیمهای ملی در همه ردههای سنی است. وقتی لیگ حرفهای و باکیفیت داشته باشیم، خروجی آن را در موفقیت تیمهای ملی خواهیم دید. من بیش از ۱۱ سال است که به صورت تخصصی در حوزه بسکتبال فعالیت رسانهای دارم. سؤال اصلی اینجاست که راهکار چیست و برای جذب اسپانسر چه برنامه عملیاتی داریم؟
در حوزه گزارشگری، وضعیت فعلی را چگونه میبینید؟
- حدود شش سال است که بهصورت مستمر در حوزه گزارشگری فعالیت میکنم اما هنوز خودم را یک گزارشگر حرفهای نمیدانم و معتقدم برای پیشرفت مسیر زیادی پیش رو دارم. همیشه سعی کردهام نقاط ضعفم را بشناسم و برای بهتر شدن تلاش کنم. در شرایط فعلی مهمترین مطالبه مخاطب این است که مسابقات پخش شوند. بسیاری از هواداران به دلیل کمبودها به حداقلها قانع شدهاند و اینکه چه کسی گزارش میکند یا کیفیت گزارش تا چه اندازه به جذابیت مسابقه کمک میکند در اولویتهای بعدی قرار دارد. واقعیت این است که امروز بسکتبال با مسائل مهمتری روبروست و تا زمانی که آن مشکلات اساسی برطرف نشود، کیفیت گزارشگری با وجود اهمیتش در اولویت آخر دغدغههای این رشته قرار میگیرد.
شما به مسئله ارتباط ورزشکاران با رسانه هم اشاره داشتید. این موضوع را چطور ارزیابی میکنید؟
- به واسطه کار گزارشگری برای شبکه ورزش، متأسفانه بسیاری از ورزشکاران ما نه فقط در بسکتبال بلکه در رشتههای مختلف هنگام مصاحبه یا حضور مقابل دوربین، مهارت کافی در بیان و برقراری ارتباط با رسانه را ندارند. به نظر من همانطور که هر تیم از کادر فنی، بدنساز و آنالیزور بهره میبرد، وجود یک مشاور رسانهای هم ضروری است. این فرد میتواند به بازیکنان آموزش دهد چگونه در رسانه ملی یا در جمع خبرنگاران با اعتماد به نفس صحبت کنند، منظور خود را شفاف و دقیق بیان کنند و بدون ترس یا استرس به سؤالات پاسخ دهند. امروز ارتباط مؤثر با رسانه بخشی از حرفهای بودن یک ورزشکار است و توجه به این مسئله میتواند به رشد شخصیت حرفهای بازیکنان و ارتقای جایگاه آن رشته کمک کند.
به عنوان نکته پایانی، مهمترین مانع پیشرفت بسکتبال امروز چیست؟
- به اعتقاد من یکی از مهمترین موانع، ضعف در فرهنگ نقدپذیری است. اگر به برخی رشتههای دیگر نگاه کنیم، به طور مثال، برنامه جام 2026، ویژه جام جهانی فوتبال، میبینیم کارشناسان و مجریان به راحتی نقد میکنند، ضعفها را بررسی میکنند و راهکار میدهند و همین فضا باعث رشد آن رشته میشود. اما در بسکتبال هنوز به آن سطح از نقدپذیری نرسیدهایم. گاهی انتقاد به جای اینکه فرصتی برای اصلاح باشد، به عنوان تقابل تلقی میشود در حالی که نقد منصفانه اگر با هدف پیشرفت باشد، باید مورد استقبال قرار بگیرد. تا زمانی که ظرفیت شنیدن نقد و پذیرش ضعفها را نداشته باشیم نباید انتظار تغییرات بزرگ و پیشرفت واقعی در بسکتبال را داشته باشیم.
ارسال دیدگاه