به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ جودو ایران که سالها به دلیل تعلیق از حضور در میادین بینالمللی محروم بود و در این مدت یک نسل از جودوکارانش فرصت رقابت در رویدادهای معتبر را از دست دادند، حالا پس از رفع محدودیت، در اولین آوردگاه مهم و فستیوالی بزرگسالان یعنی بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا حاضر میشود. فدراسیون جهانی جودو پیشتر تعلیق جودوی ایران را به دلیل عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم صهیونیستی اعمال کرده بود، محدودیتی که آرش میراسماعیلی، رئیس فدراسیون، آن را «ظالمانه» خوانده و بر پایان آن بدون «هیچ شرط و شروطی» تأکید کرده بود.
اکنون که این محدودیت برداشته شده، پرسش اصلی این است: جودو با چه دستاوردی از ناگویا بازخواهد گشت؟
ترکیب جوان و وعدههای بدون رنگ
ترکیب تیم ملی جودو ایران برای این دوره از بازیها با شش جودوکار در دو بخش مردان و زنان مشخص شده. در بخش مردان، ابوالفضل محمودی در وزن منهای ۶۶ کیلوگرم، الیاس پرهیزگار در منهای ۸۱ کیلوگرم و امیرعباس چوپان در منهای ۹۰ کیلوگرم روی تاتامی میروند. در بخش بانوان نیز مهسا شکیبایی (۵۲- کیلوگرم)، سمیرا خاکخواه (۵۷- کیلوگرم) و مریم بربط (۷۸- کیلوگرم) نمایندگان جودوی ایران خواهند بود.
نکته قابل تأمل، حذف نام محمد محمدی بریمانلو از ترکیب اعزامی است؛ جودوکاری که سابقه کسب مدال برنز رقابتهای جهانی و بازیهای آسیایی را در کارنامه دارد و گفته میشود با وعده حضور در ناگویا به اردوی تیم ملی بازگشته بود، اما در نهایت نامش از لیست نهایی خط خورد. این تصمیم، ابهامات درباره معیارهای فنی انتخاب نفرات را پررنگتر میکند.
آرش میراسماعیلی، رئیس فدراسیون، از وعده کسب مدال در ناگویا سخن گفته اما هیچگاه رنگ آن را مشخص نکرده. در نشست کمیسیون تخصصی نظارت بر عملکرد فدراسیونها نیز بر لزوم اعزام به اردوی آمادهسازی روسیه و پشتیبانی مالی از سرمربی خارجی تأکید شد. وزیر ورزش و جوانان نیز در این نشست صراحتاً گفت: «از این رشته انتظار مدال بازیهای آسیایی را داریم».
درسآموزی از تجربههای تلخ
اما این وعدهها در شرایطی مطرح میشود که جودو در سه دوره اخیر بازیهای آسیایی توفیقی نداشته است. سابقه نیز نشان میدهد وعدههای بدون ضمانت اجرا در ورزش ایران معمولاً به نتایج تلخی ختم شدهاند. نمونه آشکار آن، رشتههای رزمی ترکیبی (MMA) بود که پیش از اعزام به رویدادهای بینالمللی از کسب دو مدال طلا سخن گفتند، اما در نهایت نه تنها مدالی کسب نشد، بلکه کاروان اعزامی به محلی برای تماشای مسابقات دیگران تبدیل شد؛ سرنوشتی که میتوان آن را «توریست بودن» در میادین بینالمللی توصیف کرد.
جودو با هزینههایی که برای اردوهای خارجی، استخدام سرمربی آذربایجانی و اعزامهای تدارکاتی صرف شده، دیگر نمیتواند به بهانه «جوان بودن تیم» یا «عقبماندگی ناشی از تعلیق» بسنده کند. محمد بریمانلو، جودوکار باتجربه ایرانی، پیشتر هشدار داده بود که «قطار جودو دنیا به سرعت در حال حرکت است اما ما توقف کردهایم و در جا میزنیم».
انتظار مدال، نه بهانه
آنچه اکنون جودو به آن نیاز دارد، فراتر از وعدههای کلی و بدون تعهد است. اگر فدراسیون مدال میخواهد، باید مشخص کند چه رنگی و با چه برنامهای. تجربه چهار سال تعلیق و از دست رفتن نسل طلایی جودو باید درس باشد که بازگشت به میادین، تنها با کسب مدال معنا پیدا میکند، نه با حضور تشریفاتی.
مردم ایران و علاقهمندان به جودو انتظار دارند این رشته پس از سالها سکوت، در ناگویا دست پر بازگردد و نویدبخش روزهای خوب باشد. اگر قرار است جودو دوباره جایگاه خود را در ورزش ایران پیدا کند، باید از ناگویا با مدال بازگردد؛ در غیر این صورت، «روز از نو، روزی از نو» خواهد بود و تعلیق چهار ساله، تنها به یک دوره چهار ساله دیگر از ناکامی و حسرت تبدیل خواهد شد.
ارسال دیدگاه