به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از روابط عمومی فدراسیون ناشنوایان، در نخستین روز از هفته تربیت بدنی گفت‌وگویی داشتیم با علیرضا بسیح پیشکسوت فوتبال و یکی از تأثیرگذارترین افراد در ورزش ناشنوایان. مشروح این گفت‌وگو در زیر می‌آید:
* از شما که یکی از افراد تأثیرگذار در ورزش ناشنوایان هستید، می‌خواهیم در مورد ورزش در این حوزه صحبت کنید...
در ابتدا هفته تربیت بدنی را خدمت اهالی ورزش به ویژه ورزش ناشنوایان تبریک می‌گویم. ورزش تأثیر زیادی روی زندگی افراد ناشنوا دارد و باعث می‌شود آنها از انزوا خارج شده و یک زندگی عادی داشته باشند. ورزش باعث می‌شود یک فرد ناشنوا امید به زندگی بیشتری پیدا کند.
* در این مورد توضیح بیشتری می‌دهید؟
فرد ناشنوا تا قبل از اینکه ورزش را آغاز کند، به ویژه ورزش در عرصه قهرمانی، مردم با دیدی متفاوت به او نگاه می‌کنند به همین خاطر او سعی می‌کند کمتر حضوری فعال در جامعه داشته باشد و منزوی می‌شود، اما با ورود حرفه‌ای به ورزش و بعد از آن مدال‌آوری احساس غرور، خودباوری و اعتمادبهنفس پیدا می‌کند و به اصطلاح در اجتماع سرش را بالا می‌گیرد. حالا دیگر ورزشکار ناشنوا به جای گوشهنشینی بیشتر در اجتماع حضور پیدا می‌کند و زندگی‌اش متفاوت می‌شود.
اینها صحبت‌های عادی و در حد فرضیه نیست و اثبات شده است. ما به چشم دیدیم که بچه‌های ناشنوا تا قبل از ورود به ورزش قهرمانی کجا بودند و به کجا رسیدند. برخی از آنها حتی حاضر نبودند از خانه خارج شوند، اما بعد از ورزش حرفه‌ای و قهرمانی احساس غرور و افتخار پیدا کردند، راحت‌تر وارد اجتماع شدند، شغل پیدا کردند و تشکیل خانواده دادند.
* به‌عنوان یکی از پیشکسوتان ورزش ناشنوایان از تجربیات خود بگویید. دیده شده که بچه‌های ناشنوا خیلی به شما افتخار می‌کنند و حتی از شما به‌عنوان الگوی خود یاد می‌کنند...
من در شش دوره المپیک حضور پیدا کردم و باید بگویم ورزش قهرمانی خیلی سخت و دشوار است. همیشه به ورزشکاران جوان، شاگردانم و همه آنهایی که به من مراجعه می‌کنند، چون من مسئول کمیته فنی فدراسیون ناشنوایان نیز هستم، دشواری کار در این عرصه را می‌گویم و سعی می‌کنم تجربیاتم را در اختیار آنها قرار دهم. ورزش قهرمانی خیلی سخت است و اینطور نیست که در خانه بنشینی و با دو روز تمرین در هفته قهرمان المپیک شوی. باید از خیلی چیزها بگذری و آسیب‌ها را به جان بخری اگر می‌خواهی قهرمان شوی و به مدال برسی.
من هنوز هم رویه زندگی دوران حرفه‌ای را دارم و دیرتر از ساعت ۱۱ شب نمی‌خوابم. من تلاش کردم، خیلی خوب استراحت کردم، تغذیه‌ام درست بود و در نهایت به هدفم رسیدم، اما اگر به ابتدای دوران ورزش قهرمانی برگردم به جای فوتبال رشته‌ای دیگر را انتخاب می‌کردم.
* چه رشته‌ای؟
دنبال رشته‌های انفرادی می‌رفتم، قطعاً در این صورت تعداد مدال‌هایم بیشتر بود. وقتی ورزش را شروع کردم کشتی می‌گرفتم، اما به دلایلی ناچار شدم این ورزش را رها کنم و فوتبال را ادامه دادم. در فوتبال هم مقام‌هایی دارم. در سال ۲۰۰۴ اولین سفرم را با تیم فوتبال ناشنوایان رفتم که در مالزی قهرمان آسیا شدیم. در سال ۲۰۰۵ در استرالیا نایب قهرمان المپیک شدیم. آن زمان یکی از سخت‌ترین دوران فوتبالی ما بود که با انسجام تیمی توانستیم به مدال المپیک برسیم. الان هم به اعتقاد من مدال المپیک در فوتبال دور از دسترس نیست، اما نیازمند برنامه‌ریزی، اردوهای بیشتر و امکانات بهتر است از جمله زمین چمن طبیعی و مواردی دیگر. قطعاً در این حالت بچه‌ها بهتر می‌توانند توانایی خود را نشان دهند.
* ورزش ناشنوایان چطور بهتر و بیشتر دیده می‌شود؟
بچه‌های ناشنوا همیشه تلاش خود را می‌کنند، اما برای بیشتر دیده شدن باید جامعه صدای آنها را بشنود و مسئولان بیشتر توجه کنند. بچه‌های ناشنوا نمی‌توانند صحبت کنند، اما رسانه‌ها می‌توانند صدای آنها باشند. رسانه‌ها باید صدای بچه‌های ناشنوا را به گوش مسئولان برسانند. پوشش زنده مسابقات، انتشار اخبار موفقیت‌های ورزشکاران ناشنوا و … از این دست اقدامات است. خاطرم هست در گذشته به ما می‌گفتند مسابقات شما که پخش زنده ندارد، پاداش‌تان هم که با ورزشکاران سالم برابر نیست، بعد از قهرمانی کسی به استقبال شما نمی‌آید و … پس چرا ورزش می‌کنید؟ ما هم می‌گفتیم ورزش می‌کنیم تا نشان دهیم ورزشکاران ناشنوا چقدر توانمند هستند، حالا می‌خواهند ببینند یا نبینند.
* در پایان صحبت خاصی مانده؟
ما آدم‌های ناشنوا ضعیف نیستیم و می‌توانیم و تلاش می‌کنیم ظرفیت خود را به جامعه نشان دهیم. این را هم در مسابقات قاره‌ای، جهانی و المپیک ثابت کرده‌ایم. همین فدراسیون ورزش‌های ناشنوایان ۳۷ مدال طلای المپیک دارد. من به شخصه به ورزشکاران ناشنوا که در این شرایط سخت تمرین کرده و مدال‌آوری می‌کنند افتخار می‌کنم. خوشحالم که به‌عنوان یک ورزشکار ناشنوا توانستم برای کشورم افتخارآفرینی کنم و امروز در فدراسیون هر کاری از دستم بربیاید، برای بچه‌های ناشنوا انجام می‌دهم.
ارسال دیدگاه