رابطه عاطفی تلویزیون با بچه ها رابطه ای مجازی است
تلویزیون به خانه ی ما می آید ولی در خانه ی ما نیست زیرا این یک ارتباط مجازی است. در واقع رابطه عاطفی تلویزیون با بچه ها یک رابطه ی عاطفی مجازی است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کلاس خبر، یکی از مشکلاتی که خودش را در حوزه کودکان نشان می دهد عوض شدن مربی است. آیا کسی تردید دارد که مربی بچه ها باید پدر و مادر باشد؟ پدر و مادرها سه ویژگی دارند که هیچ موجود دیگری ندارد: پدر و مادرها بچه ها را دوست دارند، این تعلق خاطری است که خداوند در وجود آنها گذاشته است. بچه ها از گوشت و پوست پدر و مادر هستند، هر قدر هم که با هم مشکل داشته باشند همدیگر را دوست دارند. دیگر اینکه پدر و مادرها دائما با بچه ها در ارتباط هستند، یک ارتباط حقیقی نه مجازی. نتیجه ی این ارتباط، یک شناخت جزئی و فردی است نه یک شناخت کلی.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, کلاس خبر,
آیا تلویزیون می تواند این سه ویژگی را با هم داشته باشد؟ تلویزیون به خانه ی ما می آید ولی در خانه ی ما نیست زیرا این یک ارتباط مجازی است. در واقع رابطه عاطفی تلویزیون با بچه ها یک رابطه ی عاطفی مجازی است.
,
برنامه سازان بچه ها را دوست دارند ولی در برقراری ارتباط عاطفی کاملا محدود هستند. این برنامه ها برای همه بچه ها ساخته می شود نه برای یک بچه. بچه ها با هم متفاوت هستند.
ممکن است که مسئله ای باشد که نباید دیروز به بچه ها گفته شود ولی باید امروز به آنها بگوییم. تلویزیون این محدودیت ها را دارد و نمی تواند اینها را در نظر بگیرد. تلویزیون یک وسیله ارتباط جمعی است.
,
,
امروزه بسیاری از پدر و مادرها خودشان را از میدان تربیت بچه ها کنار کشیده اند و تربیت را به تلویزیون سپرده اند.
اگر تلویزیون مربی بچه ها شود نمی توان از آنها توقع داشت که شخصیت منظم و کاملا هدفمند داشته باشند . آیا تلویزیون می تواند کار پدر و مادر را انجام دهد ؟
,
,
انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه