به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آبدانان نیوز: شاید فکر نگارش این متن، نخستین بار زمانی به ذهن من خطور کرد که از زبان شخصی که نخستین بار آبدانان و خیابانهای آن را میدید شنیدم که گفت: (چرا خیابانها و کوچههای شهر شما درخت ندارد؟!) این جملهساده با درنگی طولانی از سوی من، بدون پاسخ ماند! حرف حساب، پاسخ نداشت! به راستی چرا سهم خیابانها و کوچههای آبدانان از درخت و فضای سبز، ناچیز است؟ چرا به رغم این که درخت از دیرباز تا به امروز نماد آبادانی، شاخص سرسبزی و خرمی، مظهر زندگی، موجب آسایش بصری و روانی انسان و ... است این همه در دیار ما مورد بیمهری است؟
حسّ پرواز و تماشای زمین از بلندیها حسّی است که از کودکی در بسیاری از ما شکل میگیرد. شاید همین حس موجب میشود که امروزه با پیشرفت فناوریهای گوناگون و از جمله خدماتِ نقشهدر موتور جستجویِ گوگل (Google maps)، بتوانیم پهنهی بیکران آفرینش پروردگار را به نظاره بنشینیم. همه ما دوست داریم دیارمان و آن جایی که به هر مناسبتی بدان دلبسته شدهایم و تعلق خاطرش همواره با ماست در دنیای مجازی یا رقومیِ امروز نیز، خوش جلوه کند. با این همه وقتی به کمک سرویس گوگل مَپس بر بالای شهرستان محروم زادگاهم که به آن آویخته شدهام و تعلق خاطرش برایم جاودانه است میروم، زیاد خوشسیما جلوه نمیکند! جدا از علل و عوام مختلفی که در گذر زمان باعث نقش بستن این ناخوشسیمایی بر آبدانان شده است که توضیح و تفسیر آن نه در فرصت این نوشته است و نه در سواد نگارنده، مسئلهای آزاردهنده در این تصاویر (که یک نمونهی آن در تصویر شماره یک آمده است) به چشم میخورد و آن بهرهی اندک خیابانها، کوچهها و محلات شهرم، آبدانان از مرکزیترین نقطهی تا حاشیهآن از موهبت درخت و فضای سبز است!
شکل شماره 1. نمایی ماهوارهای از شهر آبدانان
از نظر نگارندهعوامل گوناگونی باعث شدهاند تا سهم شهر آبدانان از درخت و درختکاری و فضای سبز در مقایسه با بسیاری از شهرهای کشور و حتی استان (شکل شماره 2- شهر ایلام) ناچیز باشد که اصلیترین عامل شاید این است که ماهیت درخت و فضای سبز، در زندگی مردمان آبدانان بیاهمیت جلوهکرده است و قدر و منزلتی برای آن قائل نیستیم! چرا که اگر جایگاهی برای این ریههای زمین در زندگی خود متصور بودیم به خود اجازه نمیدادیم که درختان تنومند خیابانامام خمینی (ره)، ولی عصر (عج)، شهید مطهری آبدانان و دیگر محلات را به سبب اینکه جلوی مغازهی سوپرمارکت و یا محل کسب ما قرار دارد را در خاموشیِ وجدان خود قطع کنیم و محل کشت آن را موزاییک و آسفالت کنیم!
شکل شماره 2. نمایی ماهوارهای از شهر ایلام
عامل مهم دیگر در لخت بودن چهرهی خیابانهای شهرمان از درخت، کوتاهی شهرداری و ادارات مربوطه در توسعهی فرهنگ کاشت درخت در منازل شهروندان و معابر شهری آبدانان است. دیر زمانی است که بسیاری از شهرداریهای کشور برنامهای مدوّن برای حفظ درختان، توسعهی فضای سبز و افزایش شمار بوستانهای شهری دارند که گویا شهرداریهایِ همهی سنوات اخیر و امروزی شهر آبدانان با این برنامهها، بیگانهای محض هستند. به راستی وقتی شهرداری آبدانان به عنوان مسئول مستقیم صیانت از درختان معابر شهر هیچگونه برنامهی مدون و اصولی جهت پیشگیری از قطع درختان سطح شهر آبدانان توسط افراد سودجو و کسبهی آبدانان ندارد آیا نباید گفت از قافله شهرداریهای کشور در صیانت از درخت و فضای سبز، عقب مانده است؟
بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ کشور ضمن شناسنامهدار کردن، شمارهگذاری و درج پلاک بر تنه درختان که راه را بر روی سودجویان و افراد بیمبالات در قطع درختان بستهاست؛ در طول سال و به ویژه در "روز درختکاری" که برابر با نیمه اسفند هر سال است برنامههای فرهنگی و تبلیغات گستردهی گوناگونی برای تشویق و ترغیب شهروندان به درختکاری در دستور کار خود قرار میدهند که به حق، فرهنگ صیانت از درخت را بین عموم مردم جاری و ساری میسازد.
در ارتباط با فواید و جایگاه درخت و درختکاری، بسیار گفتهاند اما بهتر است همه ما بدانیم که در اهمیت درخت و درختکاری، پیامبر خوبیها حضرت محمد صلی الله علیه و آله می فرمایند: "إِنْ قَامَتِ السَّاعَةُ وَ فِی یَدِ أَحَدِکُمُ الْفَسِیلَةُ فَإِنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لَا تَقُومَ السَّاعَةُ حَتَّى یَغْرِسَهَا فَلْیَغْرِسْهَا؛ یعنی اگر قیامت بر پا شد و در دست یکى از شما نهالى بود، اگر کمى پیش از قیامت توانست آن را بکارد، باید بکارد".
از شهرداری آبدانان و سایر ادارات و نهادهای ذیربط انتظار میرود که با توجه به در پیش بودن هفتهی منابع طبیعی (15 تا 22 اسفند) و روز آغازین آن یعنی "روز درختکاری"، رسالت خود در حفظ و حراست از انگشتشمار درختِ باقیمانده بر پیکرهی شهر آبدانان را به خوبی پاسخ دهند و با مشارکت مردم آبدانان فرهنگی نوین از دوستی با طبیعت را به همگان نشان دهند و این باور را که آخرین درخت مساوی با آخرین انسان است را در تک تک خانوادههای آبدانانی ابدی سازند.
ای رفیق! ای شهروند! ای شهرداری! ای ادارهی منابع طبیعی! ای آبدانانی! این شعر کودکیمان یادت است؟
به دست خود درختی مینشانم /به پایش جوی آبی میکشانم/ کمی تخم چمن بر روی خاکش/ برای یادگاری میفشانم / درختم کم کم آرد برگ و باری/ بسازد بر سر خود شاخساری/ چمن روید درآنجا سبز و خرم/ شود زیر درختم سبزه زاری /به تابستان که گرما رو نماید/ درختم چتر خود را میگشاید /خنک میسازد آنجا را ز سایه /دل هر رهگذر را میرباید/ به پایش خستهای بیحال و بیتاب/ میان روز گرمی میرود خواب/ شود بیدار و گوید: ای که اینجا درختی کاشتی، روح تو شاداب!
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/ش
]
ارسال دیدگاه