با وجود ثبت ملی شدن؛
تعزیه مریانج، میراثی صدساله که دستخوش بیتوجهی است
تعزیه در لغت به معنای سوگواری و برپا داشتن مراسم عزداری به یادبود درگذشتگان است و در اصطلاح، نوعی نمایش آیینی و مذهبی است که براساس واقعه کربلا و شهادت امامان و وقایع دیگر مذهبی و قصهها و داستانهای تاریخی و اساطیری و عامیانه اجرا میشود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از نافع، تعزیه به عنوان زندهترین و گویاترین نمایش برای واقعه کربلا همزمان با ماه محرم در مریانج که یکی از شهرهای همدان بوده و از نظر روحیه مذهبی و اعتقادات مردم و اجرای برنامههای عزاداری در مناسبتهای خاص به ویژه محرم، شهره منطقه است به اجرا در میآید، اما با وجود قدمت 100 ساله تعزیه در مریانج، این هنر همچنان ناشناخته مانده است.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, نافع،, تعزیه به عنوان زندهترین و گویاترین نمایش برای واقعه کربلا همزمان با ماه محرم در مریانج که یکی از شهرهای همدان بوده و از نظر روحیه مذهبی و اعتقادات مردم و اجرای برنامههای عزاداری در مناسبتهای خاص به ویژه محرم، شهره منطقه است به اجرا در میآید، اما با وجود قدمت 100 ساله تعزیه در مریانج، این هنر همچنان ناشناخته مانده است.,
یکی از ویژگیهای برجسته عزاداری مریانجیها که آن را از دیگر مناطق استان همدان متمایز کرده، برگزاری مراسم شبیهخوانی یا تعزیه خوانی است که هر سال در محرم با حضور گسترده مردم اجرا میشود به ویژه تعزیه ظهر عاشورا که افرادی زیادی را از شهرهای اطراف به طرف خود میکشاند.
عبدا... مظاهری، پژوهشگر و استاد دانشگاه درباره تاریخچه این هنر آیینی در مریانج چنین میگوید: بیش از 100 سال پیش در ایام محرم، فردی به نام مرحوم شاه علی از اهالی وردآورد تویسرکان به همراه فرزندان و چند نفر دیگر به مریانج آمده و به اجرای تعزیه پرداختند که به دلیل اجرای خوب و پرشور آنها، مردم مریانج به آنها علاقهمند شده و تحت تاثیر قرار گرفتند.
وی ادامه میدهد: در همین ایام، استقبال اهالی از این هنر موجب شد که یکی از فرزندان مرحوم شاه علی به نام محمد آقا در مریانج ساکن شده و در ایام محرم و مواقع دیگر به تعزیهخوانی بپردازد.
مظاهری میافزاید: بنا بر روایات تاریخی، این گروه نخستین کسانی هستند که در مریانج تعزیه خوانی کرده و بعدها به تدریج، گروه دیگری تحت سرپرستی شخصی به نام "میرزا حبیب" از اهالی طالقان تعزیهخوانی در این شهر را ادامه داد.
وی میگوید: میرزا حبیب هم تعزیه خوان و هم تعزیه گردان بود و نسل بعدی، تعزیه خوان که بیشتر آنها از اهالی مریانج بودند در واقع، شاگردان او محسوب میشوند.
مظاهری بیان میکند: بعد از مرحوم میرزا حبیب، تعدادی از جوانان مریانجی تحت سرپرستی محمد آقا فرزند شاه علی همچنان این رسم را تداوم بخشیدند که معروفترین آنها مرحوم جلیل الوندی، عزیز قصابانی، جلال یارمحمدی، کربلایی حسین ترابیوصال، حاج گلشن مظاهری و احمد میرمحمدی هستند.
وی ادامه میدهد: به گفته تاریخ مرحوم عزیز قصابانی از فعالترین اشخاصی بوده که در رونق و ترویج تعزیه مریانج کوشش کرده و نسخههای تعزیه را از اسدآباد به مریانج میبرده و نسخههای امروز، همان نسخههایی است که آن مرحوم به این دیار آورده است.
مظاهری میافزاید: بنابراین اگر بخواهیم بنیانگذاران اصلی تعزیه در مریانج را که از اهالی همین شهر بودهاند؛ نام ببریم باید از مرحوم عزیز قصابانی و مرحوم کربلایی جلیل الوندی یاد کرد.
وی میگوید: بعد از در گذشت مرحوم عزیز قصابانی که هم تعزیه گردان بوده و هم مخالف خوان، مرحوم محمدعلی مظاهری(مندلی) و مرحوم علی آقا فرهادی با برگزاری مجالس تعزیه و تربیت تعزیهخوانان جوان به ادامه راه پرداخته و در این خصوص، نقش حاج علیآقا فرهادی بسیار پر رنگتر و چشمگیرتر از بقیه است زیرا وی با مدیریت خاصی توانست تعزیهخوانی را در مریانج به اوج خود رسانده و تعزیهخوانان خوش صدا و ماهری را تربیت کند که هنوز یاد و خاطره اجرای پرشور آنها در ذهن و خاطر مریانجیها باقی مانده است.
مظاهری بیان میکند: گروه تعزیهخوانان مریانج سال 1374 نیز در سوگواره کشوری شرکت کرده و مقام دوم را کسب کرد.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
تعزیهخوانان مریانج جایی برای اجرا ندارند
قدمت و قدرت اجرای تعزیه در مریانج موجب شده است تا سال گذشته و پس از سالها بیتوجهی به این هنر، ادارهکل میراث فرهنگی استان همدان تصمیم به ثبت آن در فهرست آثار ملی بگیرد.
مریانج، شهری با 10 هزار دلهای عاشق اهل بیت(ع) که مراسم عاشورایش بینظیر است و تعزیهای دارد که بیننده را به محرم 61 هجری قمری میبرد؛ متاسفانه سالیان سال است که گرفتار بیتوجهی و بیتفاوتی است.
هرچند مسئولان میراث فرهنگی از ثبت تعزیه مریانج در فهرست آثار ملی خبر میدهد، اما واقعیت این است که شبیهخوانان این شهر پس از گذشت یکصد سال، هنوز جای مناسبی برای اجرا نداشته و مانند گذشته در خیابان و فضای باز به اجرا میپردازند.
این نوع اجرا گرچه موجب جذب بیشتر تماشاچیان به ویژه در روز عاشورا میشود، اما در فصل سرد سال، مردم و شبیهخوانان را با مشکل روبرو ساخته و گاهی حتی به تعطیلی آن میانجامد.
بنا بر اظهارات اهالی، یک بار نیز که تعزیه در یک سالن ورزشی اجرا شد به دلیل دور بودن محل، استقبال شایانی از آن نشد و تعزیهخوانان به ناچار، اجرا در فضای باز را ترجیح دادند.
شهری که در مناسبتهای مختلف سال مانند فاطمیه، غدیر، محرم و صفر و اعیاد شعبانیه، افتخار برگزاری بزرگترین و باشکوهترین جشنها و مراسمهای عزاداری را دارد؛ متاسفانه از فضای لازم برای برگزاری این محافل بیبهره بوده و پروژه مجتمع فرهنگی، هنری آن نیز که امید میرفت با توجه مسئولان زودتر به بهرهبرداری رسد؛ هنوز در دست ساخت و نمیتواند باری از دوش فرهنگ و هنر این دیار بردارد.
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه