صدام حسین، هیروشیمای دیگری آفرید!

صدام حسین، هیروشیمای دیگری آفرید!
صدام حسین با ارتکاب به عمل ضد بشری در حلبچه، هیروشیمای دیگری آفرید و برگ سیاه دیگری بر پرونده سراسر ننگ خود افزود.
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، یکی از دردناک‌ترین رویدادهای جنگ هشت‌ساله عراق علیه ایران، بمباران شیمیایی شهر حلبچه کردستان عراق است؛ که در این بمباران ‌هزاران تن از شهروندان کرد عراقی قربانی سیاست‌های رژیم بعث حاکم بر عراق شدند.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , پایگاه خبری تحلیلی کریمه,

گفتنی است که در سال‌های جنگ ایران و عراق، ارتش عراق بارها اقدام به استفاده وسیع از این سلاح‌های ضدانسانی کرد که مناطق عملیاتی جنوب و غرب کشور، شهرها و روستا‌های مملو از جمعیت همچون پیرانشهر، سردشت، زرده کرمانشاه و میمک ایلام و… ازجمله اهدافی بودند که توسط عراقی‌ها بمباران شیمیایی شدند.

,

سابقه اولین حمله ثبت‌شده شیمیایی عراق به ۲۳‌دی ۱۳۵۹‌ش بازمی‌گردد که نیروهای ایرانی را در ۵۰ کیلومتری غرب ایلام، با گلوله‌ی شیمیایی، موردحمله قرار داد و شماری را مصدوم کرد.

,

از آن تاریخ تا پایان جنگ، نیروهای عراقی با ۳۵۰۰ بار بمباران شیمیایی حدود ۱۰‌هزار نفر ایرانی غیرنظامی و نظامی را به شهادت رساندند و ده‌ها ‌هزار نفر زخمی شدند.

,

یکی از دردناک‌ترین اقدامات غیرانسانی صدام حسین در سردشت روی داد؛ بمباران شیمیایی سردشت جنایتی بود که نیروی هوایی عراق در هفتم ‌تیر ۱۳۶۶ با استفاده از بمب‌های شیمیایی چهار نقطه پرازدحام شهر سردشت را هدف قرارداد.

,

در این حمله ۱۱۰ نفر از ساکنان غیرنظامی شهر کشته و هشت هزار نفر دیگر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مسموم شدند. این نخستین جنایتی بود که طی آن‌یک شهر و محل سکونت غیرنظامیان در جهان بمباران شیمیایی می‌شد.

,

دراین‌بین سکوت مجامع بین‌المللی و وتوی قطعنامه‌های سازمان ملل متحد  در محکومیت این جنایت توسط غربی‌ها موجب شد تا صدام به این روش خود،  یعنی استفاده از سلاح‌های کشتارجمعی، ادامه دهد.

,

همچنین ارتش عراق از سال‌ها پیش علیه کردهای عراق از جنگ‌افزارهای شیمیایی استفاده کرده بود و از سال ۱۳۶۲ به‌صورت مستمر حوزه‌های کردنشین عراق و ایران توسط ارتش عراق مورد هجوم سلاح‌های شیمیایی قرار داشت.

,

اما بمباران حلبچه پرده‌ی تازه و بیرحمانه‌تری از این سیاست را به تصویر کشید!

,

در طول ۲۴ ساعت، صدها بمب شیمیایی بر فراز حلبچه و روستاهای مجاور ریخته می‌شود و مردم بی‌پناه و هر موجود زنده‌ای در منطقه قربانی سیاست سرکوب‌گرانه نیروهای عراقی می‌شود.

,

روزهای ۱۶ و ۱۷ مارس ۱۹۸۸ برابر با ۲۶ و ۲۷ اسفندماه ۱۳۶۶ روزهایی فراموش‌ناشدنی در تاریخ جنگ‌های مدرن است. در این روزها است که حلبچه قربانی شیمیایی‌باران نیروهای صدام شد. این روزها، روزهایی است که در میان سکوت مجامع بین‌المللی مردم حلبچه قربانی خشن‌ترین روش‌های نسل‌کشی شدند.

,

در این روز حلبچه با همه ساکنانش به معنای واقعی شهید می‌شوند. پس از بمباران یاری نیروهای ایرانی مستقر در منطقه موجب می‌شود تا خیل آوارگان بی‌پناه و زخمی‌های بی‌شمار به‌سرعت به ایران و مراکز حمایتی و درمانی منتقل شوند.

,

درواقع آن رژیم با ارتکاب به این عمل ضد بشری، هیروشیمای دیگری آفرید و برگ سیاه دیگری بر پرونده سراسر ننگ خود افزود. در این فاجعه بزرگ، حدود پنج هزار کرد عراقی به شهادت رسیده و هفت هزار تن دیگر مصدوم شدند.

,

به‌کارگیری سلاح‏های شیمیایی از سوی عراق در حالی صورت می‏گرفت که این کشور جزو 120 کشور امضاکننده پروتکل ژنو راجع به منع استفاده از سلاح‏های سمی و خفه‌کننده قرار داشت.

,

تا حدود پس از یک ماه از بمباران حلبچه، بازتاب آن در رسانه‏های خبری خارجی مشاهده می‏شد. لیکن با اتمام حملات عراق به شهرهای ایران و نیز اعزام نمایندگان ایران و عراق به سازمان ملل و مذاکره با دبیرکل سازمان ملل، تدریجاً از جنایات عراق در حلبچه همه‌چیز به فراموشی سپرده شد!

,

شواهد حکایت از این دارد در بمباران حلبچه صدام بیشتر از همه، از ترکیبات بسیار خطرناک سیانید هیدورژن استفاده کرده و همزمان از ترکیبات گاز خردل، لویزیت، گاز تابون و... نیز بهره برده است.

,

سیانید هیدورژن بسیار کشنده است و جزعوامل ناپایدار بوده و سرعت عمل خیلی سریعی دارد، تند شدن تنفس را به همراه دارد و موجب می‌شود تا با تأثیر بر روی خون مرگ شخص را رقم زند. غلظت 500(p.pm) آن موجب مرگ افراد در چند ثانیه خواهد شد. گاز خردل HD موسوم به سولفور موستاد جزو خانواده‌ی عوامل کشنده محسوب می‌شود و پایداری آن در زمره عوامل بسیار پایدارها قرار می‌گیرد. واکنش فیزیولوژیکی آن موجب تاول و تخریب بافت‌ها می‌شود. کاربرد نظامی آن به تاول‌زایی آن مربوط می‌شود. مشخصات آن مایع قهوه‌ای کهربایی بالا، بوی تند و سوزان شبیه بوی سیر دارد.

,

لویزیت که نام شیمیایی‌اش کلروفنیل دی کلرو آرسین است، جزو خانواده عوامل کشنده و پایدار است مشابه خردل تقطیر شده است و کاربرد نظامی آن جزو عامل تاول‌زاست. مشخصاتش نیز مایع قهوه‌ای روشن کهربایی است با بخار بی‌رنگ و بویی شبیه گیاه شمعدانی تازه دارد.

,

عامل لویزیت موجب حمله به بافت‌های انسان می‌شود و در حالت مایع خالص موجب نابینایی می‌شود، عوارض درونی آن به تخریب سریع بافت شش و مسمومیت خون، تخریب گلبول‌های قرمز و سلول‌های T و سیتوکروم اکسیداز می‌شود که از طریق شش‌ها یا زخم‌های باز به خون راه می‌یابد. استنشاق آن در 10 دقیقه مرگ و خفگی در برخواهد داشت، این عامل هفت مرتبه از هوا سنگینتر است.

,

پروفسور «اوبن هندریکس» رئیس آزمایشگاه سم‌شناسی بیمارستان دانشگاه گان فلاندر، در شمال غرب بلژیک اظهار می دارد: عراق از سه نوع گاز مختلف علیه حلبچه استفاده کرده است.

,

وی تأکید کرد که نیروهای عراقی شهر حلبچه را در روزهای 17 و 18 مارس (27 و 28 اسفند 66) با گاز خردل (ایپریت)، گازهای اعصاب (تابون، سارین یا سومان) و بالاخره با سیانوژن بمباران کرده‌اند.

,

روزنامه‌گاردین چاپ لندن گزارش این جنایت فجیع را همراه با عکس‌هایی به چاپ رساند و نوشت: «هیچ جراحتی و خونی و اثری، از انفجار روی اجساد دیده نمی‌شود. اجساد ده‌ها مرد، زن، کودک و حیوانات دست‌آموز در سطح منازل و خیابان‌های این بخش دورافتاده در کردستان عراق تحت اشغال ایران را پوشانیده‌اند. پوست این اجساد به طرز عجیبی تغییر رنگ داده و چشم‌هایشان باز و خیره، چرک خاکستری‌رنگی از دهانشان بیرون زده و انگشتان دست آن‌ها به طرز عجیبی کج‌وکوله است. این‌طرف مادری بچه‌اش را برای آخرین بار در آغوش فشرده و آن‌طرف پدری خود را سپر نوزادی، ازآنچه نمی‌دانستند چیست، کرده است.»

,

بی‌بی‌سی رادیو دولتی انگلستان در تاریخ 1367/1/6 گزارش داد: «یک دکتر بلژیکی و یک دکتر هلندی از سازمان بهداشت بین‌المللی موسوم به پزشکان بدون مرز و یک متخصص مسائل شیمیایی به‌اتفاق آرا تائید کردند که در حلبچه و مناطق اطراف آن علیه مردم غیرنظامی از سلاح‌های شیمیایی استفاده‌شده است.»

,

خبرگزاری فرانسه در 1367/1/12 اعلام کرد: «حلبچه شهری از کردستان عراق که به تصرف ایران درآمده و طی روزهای 27 و 28 اسفندماه توسط عراق بمباران شیمیایی شده، گویی شهری منجمد شده است و ساکنان در خوابی عمیق فرورفته‌اند.»

نیویورک‌تایمز آمریکا در 1367/1/16 نوشت: «این عمل ازهرجهت و به هر مفهوم یک جنایت جنگی است که با انکارهای سست و رسمی عراق و عذر و بهانه‌های غیررسمی در مورداستفاده از یک سلاح ناجوانمردانه درآمیخته است.»

,
,
,

انتهای پیام/پ

]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه