زنبوردار زنجانی:
وبال گردن دولت نیستم/خوشحالم که به سهم خودم از خروج ارز جلوگیری کردهام
زنبوردار زنجانی میگوید: چرا دولت، جهاد کشاورزی و بسیج سازندگی در بازاریابی به ما کمک نمیکنند؟ خب همین عسل را میتوانند کیلویی 100 هزار تومان صار کنند به خارج و ارز بدست آورند، نوش جانشان. من چیزی نمیخواهم، بگذار برود در جیب مملکت؛ من راضی هستم اما کسی به فکر نیست و فقط شعار میدهیم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی بسیج سازندگی، کیفیت عسل طبیعی ایران در جهان زبانزد است، این مساله ناشی از اقلیم خاص و شرایط طبیعی ویژه کشورمان است. در گذشته ای نچندان دور و پیش از آغاز موج ویرانگر مهاجرت از روستا به شهر، بخش عظیمی از روستائیان در کنار کار کشاورزی به پرورش زنبور عسل می پرداختند. امروز اما پرورش زنبور در ایران شرایط مناسبی ندارد، در نقاط جنوبی کشور وجود ریزگردها باعث کاهش تولید و مرگ زنبورها می شود، در سایر نقاط کشور هم با از بین رفتن فرهگ کار و گسترش میل به مشاغل دولتی و پشت میز نشینی، تمایل کمتری به پرورش زنبود مشاهده می شود. این در حالی است که پرورش زنبور در صورت رعایت اصول علمی، پیشه ای بسیار سود آور است. هرچند چرخه پرورش زنبور در ایران در سطح کلان از فقدان صنایع تبدیلی و بسته بندی نیز به شدت رنج می برد و به همین دلیل بازارهای خود را در جهان هر روز از دست می دهد.
در همین زمینه با آقای علی بیگدلی، پرورش دهنده زنبور در زنجان به گفت و گو نشسته ایم. آقای بیگدلی از رزمندگان دفاع مقدس و یک بسیجی است که پس از مدتی شهرنشینی، وقوع یک اتفاق تلخ در زندگی اش او را دوباره به طبیعت بازگردانده است. وی بیش از 7 سال است که مشغول پرورش زنبور است و هم اکنون بیش از 120 کندوی زنبور عسل دارد.
,
,
,
آقای بیگدلی درباره علت روی آوردنش به پیشه پرورش زنبور می گوید: "قبل از زنبور داری، کار ساختمان سازی می کردم که متاسفانه پایانی تلخ داشت. چشممان را بستیم و خوابیدم، وقتی بیدار شدیم دیدیم پیمانکار 20 واحد آپارتمان را فروخته و کلاهبرداری کرده است! همه چیزمان رفت! دیگر حوصله و تحمل دود و دم شهر و چک و سفته را نداشتم. ما اصالتا اهل روستایی در شمال غرب زنجان هستیم. بعد از این اتفاق دوباره برگشتم سرِ زمین. من بچه کشاورز و بچه دامدارم، البته تجربه کار زنبور داری نداشتم اما انسان می تواند یاد بگیرد و تجربه کند."
,
آقای بیگدلی با بیان اینکه یک هفته است که کندوهایش را با گرمتر شدن هوا از طارم به زنجان منتقل کرده، میافزاید: "کار زنبور داری را با 1 کندو آغاز کردم و امروز 120 کندو دارم و قصد دارم آنها را به 200 کندو برسانم. سود خالص ما به صورت میانگین سالانه 40 میلیون تومان است و 2 تا 3 تن عسل تولید می کنیم. خدا را شکر دو پسرم در همین کار مشغول هستند و خانواده ما وبال گردن دولت نیست. برای دیگران هم شغل ایجاد کرده ایم. خدا را شکر که نان بازویمان را می خوریم، برای مردم محصول با کیفیت تولید می کنیم و روزی حلال بدست می آوریم."
,
آقای بیگدلی در کنار زنبور داری به تازگی کار باغداری و تولید نوع خاصی از سیب را نیز آغاز کرده است. وی در این باره می گوید: "هفته گذشته 850 اصله درخت سیب پاکوتاه را در زمینم که 1 هکتار وسعت دارد، تحت نظر مهندسان کشاورزی کاشتیم. بر اساس نظر کارشناسان، سیب پاکوتاه در همان سال اول محصول نوبرانه می دهد، در سال سوم محصول اقتصادی و در سال پنجم به اوج می رسد. امیدواریم در سال پنجم 100 تن سیب برداشت کنیم."
,
,
,
وی میافزاید: "تولید داخل را باید جدی گرفت. درخت سیبی که من کاشتم، فرانسوی است و هر ساله برای واردات این نوع خاص از سیب ارز از کشور خارج می شود و به جیب فرانسوی ها می رود. امروز خوشحالم که به سهم خودم می توانم از خروج ارز جلوگیری کنم. این ها همه می رود در جیب مملکت و برای مردم ذخیره می شود، باید روی پای خودمان بایستیم."
,
این کشاورز زنجانی در توصیه به افرادی که قصد ورود به پیشه زنبور داری دارند، می گوید: "برای شروع کردن کار زنبور داری نیاز به داشتن سرمایه زیاد نیست. زنبورداری را باید از 1 یا 2 کندو آغاز کرد و به مرور افزایش داد. با 2 میلیون تومان می توان کار را شروع کرد."
,
بیگدلی بزرگترین مشکلش را فقدان نقدینگی کافی و ناتوانی در بازاریابی اعلام می کند. او می گوید: "اخیرا 15 میلیون تومان از بسیج سازندگی وام گرفتم که خیلی به من کمک کرد و از آن ها متشکرم. اگر نقدینگی کافی داشته باشیم می توانیم با خرید کندو تعداد آن ها را به 200 برسانیم. من و دو پسرم آفتاب نزده کارمان را شروع می کنیم و تا 9 شب مشغول هستیم. وقتی برای بازاریابی نداریم، در نتیجه عسل با کیفیتی را که باید کیلیویی 50 هزار تومان بفروشیم، نهایتا کیلیویی 20 هزار تومان می فروشیم. چرا دولت، جهاد کشاورزی و بسیج سازندگی در بازاریابی به ما کمک نمی کنند؟ خب همین عسل را بگیرند، بسته بندی کنند، بازاریابی کنند و کیلویی 100 هزار تومان صار کنند به خارج و ارز بدست آورند، نوش جانشان. من چیزی نمیخواهم، بگذار برود در جیب مملکت؛ من راضی هستم اما کسی به فکر نیست و فقط شعار می دهیم. مگر در چین باغدار روستایی راه می افتد در شهرها یا راهی خارج از کشور می شود برای بازاریابی؟ او فقط تولید می کند و دیگران با دلسوزی بازاریابی می کنند."
,,
انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه