نقش زنان در عصر ظهور و رسالت مسئولان فرهنگی
اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از سایت زنان استان کهگیلویه و بویراحمد(ایل بانو)مولفۀ واکاوی عصر ظهور و چیستی کارآمدی اقشار مختلف مردم در همراهی و نصرت منجی موعود(عج) به نوبۀ خود نقش اساسی در ارتقای سعی و تلاش رهروان آن حضرت ایفا خواهد کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سایت زنان استان کهگیلویه و بویراحمد(ایل بانو), .,لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
انتهای پیام/
لیکن بهینه سازی نقش آفرینی یاری کنندگان آن حضرت بر مبنای آموزه های دینی مرتبط با دوران پیش و پس از ظهور حضرت حجت(عج) می تواند جامعۀ اسلامی و دیگر جوامع بشری را به بهترین حالت ممکن در مقولۀ نصرت آن امام (عج)رهنمون سازد که از جملۀ آن موارد می توان به بررسی نقش آفرینی ب زنان در عصر ظهور و ضرورت بستر سازی متولیان فرهنگی کشور برای حصول مطلوب این مهم اشاره کرد.
, .,لذا در آغاز می توان مهمترین شاخصه های کارکرد زنان در دوران غیبت و دوران ظهوررا مورد توجه قرار داد.
, .,در وهلۀ نخست و با مراجعه به روایات با برخی صفات و خصائص ارزشمند در این زمینه همچون عفت،تلاش برای حفاظت از عقاید خود، ثبات قدم، روحیۀ جهاد گری و نیز درجۀ بالای تبلیغ علیه شیاطین و افشای ماهیت ضد انسانی دجّال مواجه می شویم.
, .,لیکن نکته ای که در این میان بیش از دیگر موضوعات قابل توجه و تأمل به نظر می رسد این است که اکثر زنان در حکومت حضرت مهدی همان نقشی را ایفا می کنند که زنان در دوران صدر اسلام داشته اند، امام صادق(ع) می فرماید:زنان همان کارهایی را که در زمان پیامبر(ص) انجام می دادند در زمان حضرت قائم(عج) نیز انجام خواهند داد.
, .,با مراجعه به تاریخ می توان دریافت زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص)در جنگ ها،زخمیان را مداوا می کردند و از بیماران پرستاری می کردند هم چنین رساندن آب و غذا به رزمندگان،آشپزی،نگه داری وسایل رزمندگان،تهیه دارو و رساندن مهمات،تعمیر تجهییزات،انتقال شهدا شرکت در جنگ های دفاعی تشویق رزمندگان به عزیمت به جبهه تشویق آنان در صحنۀ نبرد..از جمله فعالیت های زنان در دوران پیامبر(ص)بوده است،همانگونه که در جنگ تحمیلی نیز به وفور این فداکاری ها از سوی مادران وشیرزنان این سرزمین در حمایت از اسلام ناب و صیانت از ولایت مطلقۀ فقیه مورد اذعان همگان قرار گرفته است.
, .,با تأمل در این مصادیق می توان به این نکته پی برد که نقش آفرینی زنان در هنگام نصرت پیامبر(ص) و نیز در عصر ظهور منطبق بر خصائص و ویژگی های ذاتی زنان است.
, . ,در کنار این موارد نمی توان این نکتۀ مهم و کلیدی را نادیده گرفت که زنان در عصر ظهور علاوه بر نقش های مذکور که با احساسات و توانمندی عاطفی و جنسیتی زنان عجین شده است لیکن در مقولۀ فعالیت و تبلیغات علیه شیطان زمان و برحذر داشتن مردم از دجّال نیز به خوبی ایفای نقش می کنندکه این مسأله نشان دهندۀ ظرفیت و پتانسیل بی نظیر زنان در مولّفه های عقیدتی،فکری و علمی است.
, .,لذا می توان اینچنین برداشت کرد که اهتمام به ویژگی های شخصیتی و ذاتی جنسیت زنان و بهره گیری از توان تبلیغی آن ها در دوران پیش و پس از ظهور از جمله شاخصه های دینی است که وجود این آموزه بسیار مهم دینی،به نوبۀ خود رسالت مسئولان به ویژه متولیان فرهنگی کشور را دو چندان می کند،زیرا این آموزۀ مترقی در دین مبین اسلام دقیقاً بر خلاف گزاره های غربی یعنی شعار ضد انسانی برابری جنسیتی است.
, .,لذا اقدامات و فعالیت های اخیر دستگاه فرهنگی دولت که به نام حقوق زن،با طرح ورود زنان به ورزشگاه ها،تسرّی اشتغال مردانه و خشن به جامعۀ زنان،مخالفت با تفکیک جنسیتی زنان در محیط علمی،هتک حرمت به شئون زنان در محافل و مناسبت های مختلف توأم شده است در عمل ترویج شعار ضد اسلامی و ضد انسانی برابری جنسیتی را موجب شده است،مگر نه این است که به فرمودۀ مقام معظم رهبری حق زن،حق مادری، همسری،آرامش دادن به خانواده و پوشش است نه اینکه جنبه ستایش جنس و مدل شدن را پیدا کند،حال مسئولان محترم را چه می شود که دائماً ژست روشنفکرانه می گیرند و بر خلاف آموزه های دینی اینچنین در راستای نفوذ روز افزون سبک زندگی غربی در جامعه اسلامی حرکت می کنند؟
,به راستی دستگاه سیاستگذاری کشور در امور فرهنگی برای تسریع رشد و ارتقای فکری و عقیدتی جامعۀ زنان در عصر غیبت و عصر ظهور چه تدابیر و سیاست هایی اندیشیده است؟
,به نظر می رسد آموزه های دینی به اندازۀ کافی از شفافیت لازم در نفی و تقبیح برابری جنسیتی برخوردار می باشد،حال این متولیان فرهنگی هستند که باید با اجتناب از تأکید بر دوری و فاصله زنان از خانواده و حضور بی هدف در اجتماع و اشغال برخی شغل های مردانه و نامناسب در راستای ارتقای نقش ذاتی زنان،تسهیل ازدواج،تقویت حس مادرانه و تربیت فرزند و نیز شوهر داری مناسب گام بردارند.
, .,لذا بر مسئولان فرض است تا با دوری از برخی فعالیت های روتین و کلیشه ای مرتبط با جشن های نیمه شعبان به ویژه در رسانه مهم و تأثیر گذار همچون رسانۀ ملی،سیاست هایی برای تقویت نهاد خانواده و برجسته سازی نقش بی بدیل زن در این نهاد مقدس و ارتقای فکری و عقیدتی و علمی بانوان در جامعه فراهم گردد،که انجام این مهم بهترین و موثرترین روش برای یاری حضرت منجی موعود(عج) در پیش و پس از دوران ظهور به شمار می آید.
, .,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه