گفتگویی خواندنی با قهرمان معلول وزنه برداری جهان
میر موسوی: هیچ کس از من حمایت نمی کند
قهرمان وزنه برداری معلولین جهان گفت: پیشرفت و ترقی یک ورزشکارحرفه ای بستگی به حمایت همه جانبه مسئولین و مردم است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از ارس تبار، ورزش و تاثیر ان در سلامتی اشخاص در افراد معلول بیشتر دیده می شود چراکه ورزش عاملی است که اشخاص دارای معلولیت را در انجام فعالیت ها مستقل کرده و ورود آن ها به سطح جامعه را آسانتر می کند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, ارس تبار,
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
*محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
انتهای پیام/
,
از دست دادن دست، پا و یا هر دو، نابینایی، ناشنوایی یا عقب ماندگی ذهنی هر کدام شکلی از معلولیت است که می تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند. اما بسیاری از ما تاکنون این جمله را شنیده ایم که معلولیت محدودیت نیست و بسیاری از معلولین نیز توانسته اند این واقعیت را به اثبات برسانند.
,,
,
, *محل تمرین قهرمان وزنه برداری جهان*
,,
سید محمود میرموسوی 28 ساله از شهرمرزی اصلاندوز مغان استان اردبیل است که در یک سانحه تصادف از ناحیه پای چپ دچار معلولیت شد؛ این جوان توان خود را برای افتخار آفرینی در عرصه ورزش به کار گرفته و اثبات کرده که معلولیت محدودیت نیست.
,,
به بهانه روز جهانی معلولان، گفتگوی صمیمانه و خواندنی با قهرمان وزنه برداری معلولین جهان از خطه مرزی کشورمان انجام داده ایم و تا مسائل و مشکلات معلولین را به گوش مسئولان برسانیم.
,,
از افتخارات و فعالیت ورزشی خودتان برایمان بگویید و چند سال است که به ورزش وزنه برداری معلولین جهان به صورت حرفهای روی آوردهاید؟
,در رشته وزنه برداری جانبازان و معلولین عناوین قهرمانی از جمله نفر اول کشوری در سالهای 1387،1386،1385،دارنده مدال طلای جهانی نیوجرسی آمریکا در سال 1387(2008 میلادی) ،نفر سوم کشوری در سال 88 .در همان سال به اردوی تیم ملی دعوت شده ودر عرض 6 ماه و 75 روز در این اردو حضورداشم .یک هفته مانده بود که به مسابقات جهانی بنگلور هندوستان اعزام شوم، متاسفانه این مسابقات بعلت شیوع آنفلوانزای خوکی لغو شد.درسال 1391و 92صدمه شدیدی از ناحیه هر دو مفصل شانه برایم پیش آمد اما ناامید نشدم ونزدیک به 3 ماه است ورزش حرفه ای را آغاز کردم.
,,
,
, در این مسیر پرتلاطم که تاکنون طی کردهاید در عرصه ورزش با چه مشکلاتی روبه رو هستید ؟
,میر موسوی: متاسفانه در این مدت هیچ کس از من حمایت نمی کند تا بتوانم با آرامش خاطر ورزش کنم در سال 91و 92 با عنایت نماینده مجلس شورای اسلامی در شهرستان پارس آباد و مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل سالن ورزشی علی بن ابیطالب (ع)محله قره قباق اصلاندوز جهت رهایی از شرمندگی از خانواده به اینجانب واگذار شد.
,,
در کنار ورزش آیا شغل دیگری هم دارید؟
,شغل نمی توان گفت، آینده شغلی ام نامعلوم بوده و درآمد ثابتی ندارم ،اکنون با ماهی 450هزار تومان زندگی متاهلی خود را می چرخانم.که با توجه به گرانی در جامعه واقعا این درآمد کفاف زندگی را نمی دهد و معلوم نیست این سالن در سالهای بعد هم در اختیار بنده قرارگیرد یا نه ،برای اینکه جزءاین سالن از هیچ جایی منبع درآمدی ندارم.در حالیکه قانون نحوه استخدام قهرمانان ملی در ادارات دولتی مشخص کرده ولی متاسفانه اجرا نمی شود.
,اما بزرگترین دغدغه زندگیم شغل بنده است و اینکه برای ادامه کار از سوی مسئولین حمایت می شوم یا نه اما از آنجایی که از خانواده تحت پوشش کمیته امداد امام (ره) هستم از لحاظ مادی هم در تنگنا قرار دارم.
,
مشوق اصلی شما در این مسیر چه کسانی بودهاند؟
,
پدرم یاریگر و مشوق اصلی من در رسیدن به میادین بزرگ جهانی بوده است.
,,
,
, جایگاه این رشته ورزشی را در استان اردبیل چگونه میبینید؟
,ورزش معلولین در سطح استان اردبیل درسطح بسیار خوبی قرار گرفته اما مسئولین نسبت به این قشر از جامعه ورزشی کم توجهی می کنند.مکانی که برای معلولین ورزشکار بخصوص برای قهرمانان این رشته نیست که بتوان به آرامی و با بیشترین امکانات در آن ورزش کرد نه مثل من که هشت سال بدون مربی و در یک انباری 9متری در منزلمان با حداقل امکانات تمرین میکنم.
,,
چرا این ورزش را انتخاب کردید؟
,قبل از این ورزش در رشته فوتبال مهارت خاصی داشتم تا جاییکه میخواستم در آذربایجان شرقی و در تیمهای بزرگ حضور داشته باشم اما به جهت بروز حادثه تصادف شدید متاسفانه نتوانستم به رشته مورد علاقه ام ادامه بدهم که دراین تصادف پای چپم که در فوتبال نیز بیشتر با این پا توپ می زدم بناچار قطع شد ولی ناامید نشدم زیرا معلولیت محدودیت نیست و در رشته وزنه برداری معلولین تامراحل قهرمانی جهان ادامه دادم.
,,
,
,
چه صحبتی با مسئولان به عنوان یک ورزشکار دارید؟
,
از مسوولین دولتی می خواهم تا در زمینه ورزش بخصوص برای معلولین توجه جدی نموده زمینه های خوب ورزشی را ازقبیل مکان های ورزشی و مربیان خوب برای آنها فراهم کرده و برای اشخاص دارای معلولیت همانند اشخاص سالم مکان های ورزشی جداگانه ای اعمال نمایندتا آنها بتوانند به آسانی به ورزش های خود ادامه دهند .متاسفانه برای تمرین بیشتر و حرفه ای هزینه زیادی لازم است که در سایه بیتوجهی مسئولان این هزینهها را خودم متحمل میشوم و انتظار دارم که مسئولان برای تدوام قهرمانی و حضور دوباره در سکوهای افتخار آمیز جهان و احتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران از من و امثال بنده حمایت کنند.
,,
در پایان اگر حرف دیگری دارید بفرمایید
,باشرایط سخت جسمی و مالی و در نقطه صفرمرزی و محروم اصلاندوز مغان و در راستای تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری مبنی بر تهذیب ،تحصیل و ورزش ،به امید خداوند و دعای مردم توانستم مدال طلای جهانی آمریکا را کسب کرده و افتخاری دیگر برای کشور ،استان و شهرمان به ارمغان بیاورم و از این به بعد هم در عرصه های مختلف در پی کسب موفقیت و افتخاری دیگر برای وطنم تلاش میکنم .
,اما اینجا لازم است بگویم «یک جوان باید چکار کند که مورد توجه مسئولین قرار بگیرد»
,در پایان روزجهانی معلولان را تبریک گفته و از امام جمعه محترم اصلاندوز که در این مدت توجه ویژه ای نسبت به بنده کرده قدردانی میکنم و از زحمات شما و خانواده عزیزم کمال تشکر را دارم.
,,
, انتهای پیام/
,,
,
]
ارسال دیدگاه