کشکول برخوار در ماه رمضان / 1

نمودی از فرهنگ غنی کربکند در ضیافت الله
نمودی از فرهنگ غنی کربکند در ضیافت الله
اهالی محله کربکند، با شوری دوچندان به استقبال ماه رمضان می روند و بهنگام سحر، با آهنگ صدای خود، فرا رسیدن سحری دوباره را نویدبخش دل های پاک مردمان محله می کنند.
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از خبرما، رمضان دعوتی است معنوی و تو میهمان عرش خدایی، رمضان، فرصتِ استفاده از نفخاتِ ربّ است، رمضان، موسم عبادت است و عبادت، غذای روح، رمضان، فصل مناجات و دعاست، و دعا، نردبان تعالی جان است.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, خبرما,

در خلوت بیداران شب زنده دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار بگشاییم و در شبهای قدر، بستر خواب را جمع کرده، مائده طیّبات ذکر مدایح و مراثی خاندان عصمت بگسترانیم و در نای نیاز، نجوای عارفانه سردهیم.

رمضان، ماه ضیافت خدا است. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب وسیله پذیرایی. و قلبهای روشن، فدیه بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان اشکبار و دلهای امیدوار، سرمایه عابدان.

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﻮﺍﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﺍﯾﺾ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺎﯼ ﻭﯾﮋه ﺍﯾﻦ ﻣﺎه، ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺧﺎﺹ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻨﻦ ﻭﯾﮋه ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻭﺍبسته به ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺳﻨﺖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﻣﺎه ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ.

مراد از شب خوانی، ثنا و آواز های در دل شب مردان خوش صدای مومن و روزه داری از اهالی محله کربکند با قدمت ثابت شده از معماری مسجد جامع و تقریریه علامه محمد تقی مجلسی در وصیت اش در مورد اراضی وقفی ایشان در کربکند می باشد و البته بیش هزارساله مورد تخمین و احتمالی.

کربکند به عنوان محله ای قدیمی با مردمانی صاحب رای و آداب و رسوم در سحر های ماه مبارک رمضان شاهد سحری خوانی و یا شب خوانی بوده به طوری که افراد خوش صدا و قریحه بر بام مساجد و گاه منازل شخصی رفته و با آواز خوش، اشعار مناسبتی و معمولا مدح امیر المومنین سحر های ماه مبارک را به اذان صبح واصل می کردند.
 
این امر نوعی بانگ سحری برای اطلاع و بیداری روزه داران برای سحری خوردن و شب زنده داری عابدان روزه دار در سحر ها می شده و تا هنگامه اذان به طول می انجامیده و هم میراثی از پدران مومن و شب زنده دار به فرزندان، که گویا امروز فرزندی برای میراث داری می طلبد؛ در سالهایی که مطلقا این رسم متعالی و عاریت گرفته از ارزشها به فراموشی رفته و احیا گرانش را همتی مستدام در برابر دل مشغولی های هزاره سومی که شاید سحری خوانان امروز را مشتی افیون شده سنتی مردم آزار خطابه  کنند، بی آنکه چشم به مسلمانی جامعه اسلامی اش بیاندازد… و حداقل بر کمینه اذان گفتن از این ادب مردان و پدران گذشته اکتفا و قد قامت نمازش را به حی علی الصلاه فریاد بکشد بر بام های خانه های مسلمان، کربکند، محله ای با مردمان یکدل و باصفا و قدمتی به پهنای تاریخ است.
,

در خلوت بیداران شب زنده دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار بگشاییم و در شبهای قدر، بستر خواب را جمع کرده، مائده طیّبات ذکر مدایح و مراثی خاندان عصمت بگسترانیم و در نای نیاز، نجوای عارفانه سردهیم.

رمضان، ماه ضیافت خدا است. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب وسیله پذیرایی. و قلبهای روشن، فدیه بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان اشکبار و دلهای امیدوار، سرمایه عابدان.

,

در خلوت بیداران شب زنده دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار بگشاییم و در شبهای قدر، بستر خواب را جمع کرده، مائده طیّبات ذکر مدایح و مراثی خاندان عصمت بگسترانیم و در نای نیاز، نجوای عارفانه سردهیم.

,

رمضان، ماه ضیافت خدا است. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب وسیله پذیرایی. و قلبهای روشن، فدیه بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان اشکبار و دلهای امیدوار، سرمایه عابدان.

,

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﻮﺍﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﺍﯾﺾ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺎﯼ ﻭﯾﮋه ﺍﯾﻦ ﻣﺎه، ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺧﺎﺹ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻨﻦ ﻭﯾﮋه ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻭﺍبسته به ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺳﻨﺖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﻣﺎه ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ.

,

مراد از شب خوانی، ثنا و آواز های در دل شب مردان خوش صدای مومن و روزه داری از اهالی محله کربکند با قدمت ثابت شده از معماری مسجد جامع و تقریریه علامه محمد تقی مجلسی در وصیت اش در مورد اراضی وقفی ایشان در کربکند می باشد و البته بیش هزارساله مورد تخمین و احتمالی.

,
کربکند به عنوان محله ای قدیمی با مردمانی صاحب رای و آداب و رسوم در سحر های ماه مبارک رمضان شاهد سحری خوانی و یا شب خوانی بوده به طوری که افراد خوش صدا و قریحه بر بام مساجد و گاه منازل شخصی رفته و با آواز خوش، اشعار مناسبتی و معمولا مدح امیر المومنین سحر های ماه مبارک را به اذان صبح واصل می کردند.
 
,
,
این امر نوعی بانگ سحری برای اطلاع و بیداری روزه داران برای سحری خوردن و شب زنده داری عابدان روزه دار در سحر ها می شده و تا هنگامه اذان به طول می انجامیده و هم میراثی از پدران مومن و شب زنده دار به فرزندان، که گویا امروز فرزندی برای میراث داری می طلبد؛ در سالهایی که مطلقا این رسم متعالی و عاریت گرفته از ارزشها به فراموشی رفته و احیا گرانش را همتی مستدام در برابر دل مشغولی های هزاره سومی که شاید سحری خوانان امروز را مشتی افیون شده سنتی مردم آزار خطابه  کنند، بی آنکه چشم به مسلمانی جامعه اسلامی اش بیاندازد… و حداقل بر کمینه اذان گفتن از این ادب مردان و پدران گذشته اکتفا و قد قامت نمازش را به حی علی الصلاه فریاد بکشد بر بام های خانه های مسلمان، کربکند، محله ای با مردمان یکدل و باصفا و قدمتی به پهنای تاریخ است.
,

انتهای پیام/

]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه