مردم چهارمحال و بختیاری در ماه مبارک رمضان چگونه به مهمانی خالقشان می روند

پختن انواع حلواها، و کاچی از دیگر غذاهایی است که مردم این استان نسبت به پختن آنها و توزیع آنها در بین همسایگان و مردم توجه زیادی دارند. معمولا پنج شنبه شب ها خانواده ها برای از دست رفتگان خود بین همسایگان حلوا پخش می کنند تا بعد از خوردن آن فاتحه ای نیز بخوانند.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از اساتید برتر، در هر منطقه ای به فراخور فرهنگ ها و آداب آن منطقه در همه مناسبت های سال چه ملی و چه مذهبی مردم سنن و برنامه های ویژه خود را دارند ، که استان تاریخی چهارمحال و بختیاری با توجه به استعدادهای ویژه ای که دارد جزو یکی از مناطق بومی است که پر از آداب و سنت های گوناگون می باشد.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اساتید برتر,

ماه مبارک رمضان نیز یکی از این مناسبت های بزرگ سال می باشد که دارای ارزش و مقام بالایی در نزد مردم چهارمحال و بختیاری است که قبل شروع ماه مبارک با سنت های گوناگون به پیشواز این ماه می روند.

مردمان روستاهای استان چهارمحال و بختیاری قبل از ورود به ماه مبارک رمضان اقدام به پختن نانی مغذی می کنند که نام آن به زبان محلی نان کاکولی می باشد.

کاکولی نوعی نان است که خمیرش از شیر، آرد ، شکر، کنجد و خشکبار(گردو، بادام) تشکیل شده و برای پخت بر روی این نان زرده تخم مرغ، گلرنگ، زعفران، زیره و ....زده می شود و در تنور پخت می شود.

کاکولی پزون یکی از رسمهای قدیمی در استان چهارمحال و بختیاری است، که در سرتاسر این استان توسط زنان در خانه ها پخت می شود. این نان در شهرستان بروجن به " کپچی "معروف است، در شهرستان فارسان به " کاکول" درد شهرستان سامان به " یوخا" معروف می باشد.

از دیگر سنت های مردمان چهارمحال و بختیاری پختن نان فتیر است. فتیر یکی از سنت های قدیمی است که بویژه در شب ۲۱ ماه رمضان و شب های قدر، در شهرستان بن انجام می شود. در این ایام، هر خانواده با توجه به بضاعت مالی، و با نیت برآورده شدن حاجت و استجابت دعا، به پخت و نذر فتیر پرداخته و این نذر را هنگام افطار در بین مردم روزه دار و همچنین احیاء کنندگان شب قدر توزیع می کنند. پخت این نوع نام در شهرستان کوهرنگ بسیار رایج است.

چهارمحال و بختیاری به واسطه داشتن پوشش گیاهی خاص دارای گیاهان دارویی مختلفی است، از این رو توجه به پختن آش ها با تبحر خاص از این گیاهان دارویی و کوهستانی در مناطق مختلف از ویژگی اصلی این منطقه است. پختن شله زرد، پختن آش های محلی مانند آش دوغ، آش رشته، آش کشک، می باشد که مردم معمولا از این نوع آشها برای سفره افطاری خانواده استفاده می کنند و همچنین آش نذری نیز یکی دیگر از رسم های دم افطار می باشد.

پختن انواع حلواها، پختن نان جو نیز از دیگر غذاهایی است که مردم این استان نسبت به پختن انها و توزیع آنها در بین همسایگان و مردم توجه زیادی دارند. معمولا پنج شنبه شب ها خانواده ها برای از دست رفتگان خود بین همسایگان حلوا پخش می کنند تا بعد از خوردن آن فاتحه ای نیز بخوانند.

حلوا از ترکیب آرد، شیره ( خرما یا انگور) شکر، زعفران درست می شود که بسیار شیرین و خوشمزه می باشد و مردم برای آن احترام خاصی قائل اند.

خیرین نیز در ماه مبارک رمضان گوی سبقت را از دیگران می ربایند و در مراکز کمیته امداد، بهزیستی و دارالایتام ها به افطاری دادن نیازمندان می پردازند.

مساجد نیز در این استان در شب های ماه مبارک رمضان مخصوصا شب های نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم سفره های افطاری گسترده ای پهن می کنند و با شیر، پنیر، خرما و سبزی از روزه داران پذیرایی می نمایند.

مردم شهر های مختلف استان بعد از اقامه نماز عید سعید فطر برای زیارت و ادای احترام به شهدا و اهل قبور، بر سر مزار آنها حاضر می شوند و با غبار روبی مزار آنان و آب پاشی و بردن خیرات مانند شیرینی ،خرما و میوه های دیگر، از فاتحه دهندگان پذیرایی می کنند و لحظه ای از عید را درکنار شهدا و اموات خود می گذرانند.