کاش رئیس جمهور با اتومبیل به کردستان می آمد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کُردتودی، آمار تصادفات جاده ایی چنان بالاست که لازم به یادآوری دوباره آن نیست؛ هر ساله افراد بسیاری بر اثر سوانح مختلفی جان خود را از دست داده یا دست کم زخمی شده و وسیله نقلیه اش بر باد می رود.

گرچه رعایت نکات ایمنی در رانندگی می تواند از بروز بسیاری از این سانحه ها جلوگیری نماید اما وجود جاده هایی که غیر استاندارد ساخته شده و نبود امکانات کنار جاده ایی خود باعث بسیاری از تلفات وارده است.

استان کردستان به علل های فراوانی در مرکز جاده های حادثه خیز و غیراصولی قرار دارد و با وجود قرار گرفتن در مسیر جاده ایی بنادر خلیج فارس به مرزهای غرب و شمال غربی هنوز به اندازه چند کیلومتر از بزرگراه و آزاد راه استاندارد بی بهره است. قرار داشتن شهرهای گردشگری چون بانه و مریوان در غرب استان و حضور همیشگی میهمانان و گردشگران در حال تردد در مسیر جاده ایی این دو شهر خود ژانر دراماتیک دیگری است.

سفر قریب الوقوع ریاست جمهوری و هیئت همراه وی به این استان و تدبیر و چاره اندیشی در این باره می تواند گره هایی از این کلاف سردرگم، دوطرفه و خطرناک را که میان کوه ها و دشت های این منطقه کشیده شده است را از هم باز نماید.

کاش رئیس جمهور به جای پرواز با هواپیما، با اتومبیل و از راه زمینی به کردستان سفر می نمود تا اوج هیجان جاده ایی را خود شخصا احساس می کرد؛ سفر از تهران به کردستان و گذشتن از آزاد راه های پهن و برین بسیار مشعوف کننده است و نشاط رانندگی را با رخوت به جان مسافر راه منتقل می کند، اما همین که به سه راهی همدان می رسد و به سوی این استان غربی کشور می راند، به نوعی دیگر هیجانی دگر را با گذشتن میلی متری خودروها در کنار هم احساس می نماید، اما این کجا و آن کجا...!

در اینجا آزاد راه محلی از اعراب ندارد و فقط باید به مانند تازه دوچرخه سواری چشمانت را به جلو بدوزی و سفت و سخت فرمان را گرفته در پستی و بلندی ها و پیچ های گوناگون به حرکت ادامه دهی، شاید به مقصد برسی و نفس حبس شده را بیرون دهی که این بار جَستی.

در جاده های کردستان از آسفالتی که بس قیرگون است به سفیدی رنگ می زند خبری نیست، در استان من با روش های فیزیولوژیک شن و ماسه را با گونه ایی قیر ناشناخته به هم زده اند و به عنوان روکش بر جاده ها کشیده اند، این گونه آسفالت کردن وقتی به عنوان شاهکار خود را نشان می دهد که بارانی ببارد و آب بر سطح جاده ها جمع شود؛ با حرکت پیچ گونه هر تایر اتومبیلی آسفالت به مانند ته دیگ ته گرفته چلوبرنج چنان به اطراف می پاشد که در جایش چاله ایی عریض و پهن برجای می ماند، جاده درست جگر زلیخا می شود.

کاش رئیس جمهور با اتومبیل به کردستان می آمد تا مشاهده می کرد که در اینجا آسفالت را پینه می زنند، پینه ایی سرد از خاک و شن و قیر بر چاله ها ریخته و کارگران با چکمه های لاستیکی چنان می کوبندش که انگار قرار است آسمان چسب زمین گردد و دیگر چاله ایی بر جاده نماند، ولی... کاسه همان و آش نیز همانست که بوده است!

در گذر از پیچ های تند و خطرناک مگر خدا خود به دادمان برسد، گذشتن از گردنه های هزار هزار خود داستان های عجیبی دارد که سالهاست تصویری عریان از فاجعه ایی جاده ایی را نشان می دهد؛ این فاجعه چندان تکرار می شود که دیگر سینه به سینه نقل نمودن داستان های مرگ و میر را به فراموشی سپرده ایم؛ اگر از "موچش" به سوی "کامیاران" حرکت کنید اوج عصبیت جاده ایی را تجربه خواهی نمود، چنان جاده ایی ساخته اند که حتی دو خودرو از کنار هم رد نخواهند شد، نیم متر به عرض جاده افزودن گناهی نابخشودنی است.

کاش رئیس جمهور با اتومبیل به کردستان سفر می کرد و با گذشتن از جاده های اطراف "سنندج" عمق هراس جاده ایی را سیر می کرد و سپس از منطقه "چم شار" به سوی کامیاران عبور می کرد و شور و سرمستی سبزگون بهشت زمینی را با چشمان خود درک می نمود؛ اما در میان همین بهشت زمینی، جاده ایی مارپیچ کشیده شده که از یک طرف به کوه های سنگی و ماسه ایی ختم می شود و از طرف دیگر به پرتگاه چند ده متری. کافیست راننده خودروی به همین بهشت چند ثانیه ایی بنگرد که در پی آن به علت نبود گاردهای کنار جاده ایی به عینه به سوی جنت المأوا پروازی افول گونه وتجربه ایی تکرار ناشدنی داشته باشد.

ساخت بزرگراه کرمانشاه به میاندوآب سالیان درازیست که ادامه ایی ابدی دارد. مردم منطقه با نگاه به این پروژه جاوید، حسرت روزهای گذشته را دارند که چرا ناشکری نمودند و همان راه کج را نیز از دست دادند؛ طرفین جاده را با انواع شگردهای مهندسی نوین چنان کنده اند که گویی قرار است دقیقا عرض آسفالته ی جاده را به کارفرما تحویل دهند؛ نتیجه این شده که هیچ خودروی تا کیلومترها پارکینگی جهت توقف در اختیار ندارد.

کاش رئیس جمهور با اتومبیل به کردستان می آمد و به زیارت اهل قبور می رفت، می دید که در گورستان های شهر ها و روستاهای ما چند هزار جوان و پیر به خاطر حوادث جاده ایی جان خود را از دست داده اند و ناکام در خاک خفته اند.

همین حالا که شما این مطلب را می خوانید در گوشه ایی از خانه ایی دنج، پسرکی در آغوش زنی بیوه وتنها می گرید و مادری در گورستان به یاد فرزند از دست رفته اش خاک تازه ی گور را بر سر می ریزد... .

راستی همین حالا کاک "رحمان شفیعی" را دیدم که برای پسرش "هةژار" سنگ قبر سفارش می داد و به سنگتراش تاکید می کرد که در پایین سنگ مرمر بنویسد "کشته شده بر اثر سانحه دلخراش اتوموبیل در مسیر کامیاران به مریوان...، آقای رئیس جمهور، کاک رحمان یک شبه صدسال پیر شده است و هنوز پیراهن سفیدش را که به عشق "هةژار" می پوشید از تن بیرون نیاورده است.

آقای رئیس جمهور تدبیر شما برای جاده های کردستان چیست؟

انتهای پیام/پ