به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از انقلاب نیوز/سید محمد مهدی موسوی؛ سال ها پیش در عنفوان کودکی و نوجوانی، همیشه برایم این سوال مطرح بود که خدایا چطور ممکن است یک انسان -هر چقدر هم بدجنس و بذات- جلوی چشمان پدری ، تیر بر گلوی نوزاد شیرخواره بزند، آن هم تیر سه شعبه؟!
گذشت و گذشت تا سال های اخیر که داعش به یکباره سربرآورد- البته زمینه هایش را همه می دانیم که به یکباره هم نبود- و جنگ اخیر غزه نیز مزید بر علت شد تا بدانیم برخی انسان تا چه حد می توانند پست تر از پست ترین حیوانات شوند؟!
,
باز هم گذشت و گذشت تا همین روز گذشته که متوجه شدیم بامداد جمعه شهرکنشینان صهیونیست در نابلس، خانه یک فلسطینی را به آتش کشیدند که بر اثر آن یک کودک شیرخواره، زنده زنده در آتش سوخت و ۳ تن دیگر از جمله والدین او به شدت مجروح شدند.
در سال های اخیر، شنیدن و دیدن چنین اخباری متاسفانه به رویه ای عادی تبدیل شده اما این خبر آن هم نه در یک حالت جنگی و بمباران و غیره ، واقعاً دیگر تاسفی صدچندان دارد.
به دیگر سخن، جنایت تا به این حد آن هم نه در جنگی رو در رو بلکه در نتیجه حمله وحشیانه عده ای صهیونیست بی شرف که هیچ بویی از انسانیت نبرده اند، حقیقتاً نوبر است!!
,
,
,
راستی داعشی ها کجا هستند که داعیه اهتزاز پرچم " محمد رسول الله" را دارند اما گویا اصلاً سخن پیامبر خاتم را نشنیده اند که فرمود: «هر کسى فریاد و استغاثه انسانى را بشنود که مسلمانان را به یارى وکمک مى طلبد و به یارى او نرود، مسلمان نیست.»
حال به جای یاری رساندن به مظلومان و مقابله با ظلمه امروز دهکده جهانی، شمشیر و تفنگ را برداشته اند و به سلاخی بی گناهانی می پردازند که امروز در عراق و سوریه آواره اند!
نکته جالب تر قصه این کره خاکی و زمامداران زورگویش این جاست که فی المثل حمایت ایران از مظلومان سوریه مصداق بارز تروریسم است اما روز روشن کودکی چندماهه در آتش سوزانده می شود و عین حقوق بشر است؟!
,
,
,
چه می توان کرد که دیگر عادت کرده ایم به سکوت خفت بار مدعیان حقوق بشر... به سکوت تایید آمیز نهادهای بین المللی ... به خیانت اعراب .... به بی غیرتی آل سعود و آل خلیفه و آل های شکم باره و هوسران، اما به راستی بی توجهی برخی خودی ها را کجا دلمان بگذاریم؟!
نگاهی کوتاه به صفحه نخست برخی روزنامه های سراسری امروز – فارغ از هر نوع نگاه سیاسی- نشان می دهد که برای عده ای این موضوع چندان اهمیتی نداشت ، چه آن که اگر اهمیتی داشت حداقل تیتری کوچک در صفحه نخست رسانه آن ها جای می گرفت.
بالاخره برای عده ای بالاپایین رفتن بورس و تساوی و شکست فلان تیم و سرماخوردگی فلان هنرمند و موزیسین خیلی مهم است و شاید پیش خود این طور فکر می کنند که اصلاً به ما چه؟! حالا کودکی شیرخواره در آتش خشم می سوزد به ما چه ، باید فلسطینی ها با اسراییلی ها کنار بیایند دیگر؟! بابا ما خودمان هزار جور گرفتاری داریم ؟!
,
,
,
من کاری به امیرتتلو و سابقه و آینده اش ندارم اما در بخشی از آخرین ترانه اش روی عرشه ناو ارتش حرف جالبی زد: "سکوت واسه مجسمه هاس"
آری! ما انسانیم پس سکوت دیگر جایز نیست؛ شرافت انسانی و وجدان بشری حکم می کند که به هر طریقی، به هر شکلی اعتراض و نفرت خود را نشان دهیم ، حداقلش این که بی خیال و بی توجه نباشیم، این که دیگر سخت نیست، هست؟!
,
]
ارسال دیدگاه