یادداشت
تولّای بدون تبرّا نقش بر آب زدن است/ادعای انقلابی بودن بدون پشت کردن به طاغوت و استکبار گزافه ای بیش نیست
ادعای انقلابی بودن و پیرو امام راحل و امام حاضر بودن، بدون پشت کردن به تمامی مظاهر طاغوت و استکبار، گزافه ای بیش نیست و تولّای بدون تبرّا نقش بر آب زدن است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نسل شاهوار طبیعت کارهای بزرگ، روبرو شدن با چالشهای بزرگ و پیچیده است. تحقق کلمه توحید به عنوان بزرگترین کار و هدف رسالت پیامبر اعظم (ص) و در امتداد آن، تحقق حکومت جهانی اسلام که از سوی امام راحل، به عنوان هدف نهایی انقلاب اسلامی بیان شده است، از این قاعده مستثنی نیست.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , نسل شاهوار,انقلاب اسلامی، چالشهای بزرگ -حتی در مقیاس جهانی- را یکی پس از دیگری پشت سر می گذارد و با عبور از هر یک، جایگاه خود را ارتقاءمی دهد ولی به مرور، چالشها، علاوه بر بزرگی و تنوع و تعدد، هر روز پیچیده تر می شوند.
,یک پیچیدگی منتج به تردید در مسائل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی که گاهی انسان نمی داند چه کسی بر صواب است و کدام بر خطا؟ کدام مسئول بر خیر و صلاح ملّت است و کدام در طریق هدر دادن امکانات و فرصتها در بیراهه و سراب؟ تردید که حتی مردم و گروهها، کجا درست عمل می کنند، کجا نادرست؟
,آیا باید با خود اتکایی به استحکام درونی نظام بپردازیم یا با تکیه بر سرمایه های خارجی بر مشکلات فائق آییم؟ آیا پافشاری و استقامت ما بر شعارهای اساسی و ارزشهای انقلاب اسلامی مهمتر است یا موضع گیری سیاسی و رسانه ای برخی کشورها درباره ما؟ آیا مدیریت جهادیِ الگو گرفته از دفاع مقدس گره از مشکلات مملکت باز می کند یا مدیریت سکولار و لیبرال غربی؟ آیا آنها که توی چشم مردم نگاه می کنند و کارهای نکرده را بی هیچ خجلتی گزارش می دهند بر صوابند یا آن سرداری که گلایه می کند: چرا برای کارهای بی نظیرش می خواهند فیلم بسازند؟
,دستاوردهای این 36 سال، در اثر کدام یک از دو طرز تفکر و شیوه مدیریتی مزبور بوده است؟ ناکامی ها چطور؟ آیا در عرصه هایی که مخالف خواست بیگانگان و البته در سایه ی اسلام، پیروی ولایت و اعتماد و اتکاء به مردم و جوانان عمل کردیم، موفق تر بوده ایم یا در عرصه هایی که تدبیر ولایت را لقلقه زبانمان کردیم و فقط شعار ولایتمداری و پیروی خط امام(ره) سردادیم ولی خلاف آن عمل کردیم؟
,برای مثال در دو عرصه دفاعی و اقتصادی.شعار«اقتصاد مقاومتی» برخی مسئولان را قبول کنیم یا نظریات آنان درباره تحریمها و رفتارشان در «اقتصاد عاریتی»را؟ آیا گشودن در به روی بیگانه و میدان دادن به سازمانها و نهادهای بین المللی مانند: بانک جهانی، یونیسف، سازمان انرژی اتمی و ... ضرورت دارد؟ کیمیای آنان تاکنون کدام گره از اقتصاد، دانش، فرهنگ ما گشوده است، چه مشکل اساسی از زنان، جوانان و کودکان و معلمان و کارگران و دانشجویان ما را حل کرده اند؟
,توهین به روستائیان در حوزه فکری و رفتاری امام خمینی(ره) چگونه ارزیابی می شود، شعار پیروی امام(ره) را بپذیریم یا رفتارهای خلاف سیره و عمل امام(ره) را ملاک شناخت اشخاص قرار دهیم؟ آیا دستگاه قضایی ظالم است یا عادل؟چرا برخی اشخاص، رسانه ها و گروهها درباره اقدامات و احکام دستگاه قضایی موضع «یک بام و دو هوا» دارند؟ آیا حمایت برخی مسئولان از رفتارهای فردی و جمعی غیراسلامی در عرصه فرهنگی کشور و حتی در محیط مدرسه و دانشگاه که باید با تزکیه عجین باشد، موجب ارتقاء سطح ادب و دانش دانش آموزان و دانشجویان ما شده است؟ نظر یک صاحب منصب دولتی مبنی بر همانندی تأثیر اجرای کنسرت موسیقی با توسل به امام رضاعلیه السلام؛ چه رابطه ای با دغدغه پاک والدین و معلمان برای تربیت نسل آینده دارد؟ غلبه ی کف و سوت-حتی پس از قرائت قرآن- در اجتماع متولیان اصلی تعلیم و تربیت کشور و کم رنگ شدن ذکر صلوات با داعیه پرورش و تربیت معلمان و دانش آموزان بر اساس آموزه های اسلام و انقلاب چه تناسبی دارد؟ اگر عملکردجوانان ما در دفاع مقدس از نظر امام راحل(ره) الگو است و در عمل هم می بینیم که تأثیر خود را بر مسلمانان گذاشته است؛ بین داعیه ی ایثارگری و حامی خانواده شهدا بودن برخی مسئولان، با حمایت تمام قد آنها از برخی شادیهای ظاهری آلوده به حرام در کشور چیست؟ مخالف شادی نیستیم؛ یقیناً ملتی که شاد نباشد به اهدافش نمی رسد؛ اما چگونه شادی را با فرمانبری خدا و نافرمانی شیطان جمع کنیم؟
,خنده های بر لب آن چهره های خسته و خاک آلود و داغدار از رفقای رفته یادتان هست؟ قطعاً بدون هنر، هیچ تفکر و تمدنی ماندگار نمی شود؛ چگونه بین هنر رحمانی و هنر شیطانی تفکیک قائل شویم؟ و... معلمان خدوم و طیب النفس ما، مطالبات به حقی دارند که متأسفانه اقدام ریشه ای نشده و اکنون هم با وجود چاره جامع سند تحول، اقدام جدی نمی شود، در نتیجه، مورد سوء استفاده اشخاص و گروههای فرصت طلب قرار می گیرد. درباره مطالبات معلمان کار درست کدام است؟ سکوت و بی موضع نشستن؟ فقط در زنگهای تفریح و محافل همکاران بحث کردن؟ تعطیل کردن کلاس و به راه انداختن اجتماع اعتراضی؟ یا مطالبهمبنایی جامعه فرهنگیان، مبتنی بر اندیشه و منطق و مصلحت عمومی همراه با جدیت و استمرار؟
,سرانجام سخن؛ در این پیچیدگی شرایط راه چیست؟ چاه کدام است؟ برای تشخیص صحیح، موضع گیری درست و عمل شایسته چاره چیست؟ نقل است از امیرالمومنین علیعلیه السلام پرسیدند چه کنیم تا با تشخیص درست، رفتار شایسته داشته باشیم؟ فرمودند: در ابتدای هر کاری ببینید «نفس» از شما چه خواسته ای دارد؛ خلاف آن عمل کنید، درست عمل کرده اید.
,به گواهی تاریخ، تا زمانی که سخن پیامبران و اولیاء الهی در میان ملتها خریدار پیدا نکرده، ایادی طاغوت به مواجهه سخت و شفاف می پردازند اما به محض این که حرف حق، پایگاه مردمی پیدا می کند، زراندوزان، زورمندان و تزویرگران، در کلام و ظاهر خود را مدافع و مشابه حق جلوه می دهند، از میان اشخاص جبهه حق یارگیری می کنند؛ در نتیجهی این شیطنت، شرایط پیچیده و تشخیص سخت می شود؛ از این رو،از همان خشت اول، «ایمان به خدا» مقدمه لازمی دارد به نام«کفر به طاغوت»، در غیر این صورت، دیوار توحید شخص تا ثریا کج می رود. بر همین اساس، ادعای انقلابی بودن و پیرو امام راحل و امام حاضر بودن، بدون پشت کردن به تمامی مظاهر طاغوت و استکبار، گزافه ای بیش نیست و تولّای بدون تبرّا نقش بر آب زدن است لذاست که امام راحل عظیم الشأن همراهی و تأیید رسانه های استکباری نسبت به اشخاص و گروهها را ملاک تشخیص درستی و نادرستی باطن و عمل آنان دانسته اند.
,عباس مطهری
,انتهای پیام/ج
]
ارسال دیدگاه