عاقبت فضای سبز شهر بابل؛
دراماتیک همچون پارک شهید «شُکری»
پارک شهید شکری زمانی مکانی برای تفریح و استفاده از مسافرین، اکنون به جولانگاهی از معتادین و وقت گذراندن برای اعتیاد تبدیل شده است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بابل نومه، پارک شهید شُکری، همه چیز برایِ یک محیط و یا فضایِ سبز فراهم آورده بود امّا حالا به وضعیتی اَسفناک تبدیل شده که حال واقعه ایی دردناک تر در خیلِ تار و مار شدنِ فرهنگ و محیطِ طبیعی و انسانی ، در حالِ بوقوع پیوستن است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بابل نومه,
پارک شهید شُکری یا همان «پارکِ شهر» (لاله سابق) که در ضلعِ جنوب غربی میدان ولایت(شیر و خورشید قدیم) و در مسیر خیابان طالقانی بابل، محور تهران _ آمل مشهد مقدس قراردارد، زمانی مکانی برای تفریح و استفاده از مسافرین یا مردم معرفی شده بود؛ البته که اینطور بود، امّا اکنون به جولانگاهی از مُعتادین و وقت گذراندن برایِ اعتیاد؛ از کشیدن گرفته تا تزریق و الواتیِ مُداوم و بیفرهنگی و تحجّری متعفن که بر دیوارها و نردههایِ آن نقش بسته، تبدیل شده است.
این پارک فاصلۀ زیادی با «فرمانداری» شهر بابل ندارد، فاصلۀ زیادی هم با تنها ورزشگاهِ شهر «هفت تیر» ندارد؛ مهمتر از همه، اُرگانی که باید آن را تحتِ نظر داشته باشد و هنجارها و ناهنجارهایِ آن را مورد ارزیابی قرار دهد هم فاصلهایی با آن ندارد و اینچنین ناامنی، اینچنین کارناوالی از ترسِ و وحشت بهراه افتاده که نه تنها شبیه به یک فضای سبز بلکه تفرُجگاهی از کسانی است که چیزی از حُرمت و انسانیت سرشان نمیشود.
از آنسو، در سال 89 مصوبهایی مبنی بر احیاء و بازسازیِ پارک از طرفِ شورای اسلامی شهر بابل با بودجهایی تقریباً 500 میلیون تومانی در دستِ بررسی قرار میگیرد که متأسفانه مدرکی مبنی بر این «حرکت» وجود ندارد.
در این پروژه به جمعآوری دیوارها و نردههای اطرافِ پارک و بازسازی آبنمایِ مرکز پارک اشاره شده بود که تنها موردِ قضیه، ایجادِ شهربازیِ کوچکی در انتهایِ ضلعِ جنوبیِ پارک بود که جریانِ خاصّی را از «تفریح و سرگرم شدنِ کودکان» پشتیبانی نمیکند.
نمیتوان از آن بهعنوانِ یک پیشنهادِ برتر یاد کرد، درحالی که پارک شهید شکری همچنان بهعنوانِ یک دخمه از بیفرهنگی و فقر انسانی و البته محیطی به حیاتِ خود ادامه میدهد؛ بوستان «سراج» در جایی دیگر و در پروژهایی دیگر با بودجهایی یک میلیارد و 200 میلیون تومانی با حضور مقامات بلند پایه شهرستان کلنگ میخورد و اینچنین وضعیتی جدید بهوجود میآید.
در این پارک و دیگر صحنۀ فضایِ سبز؛ دیوارها تبدیل به تبلیغات شده، بررویِ احادیث معصومین و پیغمبر اسلام نقاشیها و نوشتههایِ بدی نقش بسته شده، این دیوارها وسعت زیادی را دربر نمیگیرند ولی ما میدانیم که فضای سبزی با وسعت تقریباً 10هزار متر در جهت ایجاد نشاط و شادابی برای مردم در حال ساخت است.
از این قبیل پروژههایِ عمرانی هیچگاه مضّر نبوده و خوب ارزیابی میشود اما ما اکنون نقطهایی کور در کناره همین فضا داریم؛ نقطهایی که شاید از دست رفته و بهجایِ آن تاریکی و وحشت سکنی گزیده است.
نقاشیهای کشیده شده روی دیوارههای پارک:
پارک شهید شُکری یا همان «پارکِ شهر» (لاله سابق) که در ضلعِ جنوب غربی میدان ولایت(شیر و خورشید قدیم) و در مسیر خیابان طالقانی بابل، محور تهران _ آمل مشهد مقدس قراردارد، زمانی مکانی برای تفریح و استفاده از مسافرین یا مردم معرفی شده بود؛ البته که اینطور بود، امّا اکنون به جولانگاهی از مُعتادین و وقت گذراندن برایِ اعتیاد؛ از کشیدن گرفته تا تزریق و الواتیِ مُداوم و بیفرهنگی و تحجّری متعفن که بر دیوارها و نردههایِ آن نقش بسته، تبدیل شده است.
این پارک فاصلۀ زیادی با «فرمانداری» شهر بابل ندارد، فاصلۀ زیادی هم با تنها ورزشگاهِ شهر «هفت تیر» ندارد؛ مهمتر از همه، اُرگانی که باید آن را تحتِ نظر داشته باشد و هنجارها و ناهنجارهایِ آن را مورد ارزیابی قرار دهد هم فاصلهایی با آن ندارد و اینچنین ناامنی، اینچنین کارناوالی از ترسِ و وحشت بهراه افتاده که نه تنها شبیه به یک فضای سبز بلکه تفرُجگاهی از کسانی است که چیزی از حُرمت و انسانیت سرشان نمیشود.
از آنسو، در سال 89 مصوبهایی مبنی بر احیاء و بازسازیِ پارک از طرفِ شورای اسلامی شهر بابل با بودجهایی تقریباً 500 میلیون تومانی در دستِ بررسی قرار میگیرد که متأسفانه مدرکی مبنی بر این «حرکت» وجود ندارد.
در این پروژه به جمعآوری دیوارها و نردههای اطرافِ پارک و بازسازی آبنمایِ مرکز پارک اشاره شده بود که تنها موردِ قضیه، ایجادِ شهربازیِ کوچکی در انتهایِ ضلعِ جنوبیِ پارک بود که جریانِ خاصّی را از «تفریح و سرگرم شدنِ کودکان» پشتیبانی نمیکند.
نمیتوان از آن بهعنوانِ یک پیشنهادِ برتر یاد کرد، درحالی که پارک شهید شکری همچنان بهعنوانِ یک دخمه از بیفرهنگی و فقر انسانی و البته محیطی به حیاتِ خود ادامه میدهد؛ بوستان «سراج» در جایی دیگر و در پروژهایی دیگر با بودجهایی یک میلیارد و 200 میلیون تومانی با حضور مقامات بلند پایه شهرستان کلنگ میخورد و اینچنین وضعیتی جدید بهوجود میآید.
در این پارک و دیگر صحنۀ فضایِ سبز؛ دیوارها تبدیل به تبلیغات شده، بررویِ احادیث معصومین و پیغمبر اسلام نقاشیها و نوشتههایِ بدی نقش بسته شده، این دیوارها وسعت زیادی را دربر نمیگیرند ولی ما میدانیم که فضای سبزی با وسعت تقریباً 10هزار متر در جهت ایجاد نشاط و شادابی برای مردم در حال ساخت است.
از این قبیل پروژههایِ عمرانی هیچگاه مضّر نبوده و خوب ارزیابی میشود اما ما اکنون نقطهایی کور در کناره همین فضا داریم؛ نقطهایی که شاید از دست رفته و بهجایِ آن تاریکی و وحشت سکنی گزیده است.
نقاشیهای کشیده شده روی دیوارههای پارک:
پارک شهید شُکری یا همان «پارکِ شهر» (لاله سابق) که در ضلعِ جنوب غربی میدان ولایت(شیر و خورشید قدیم) و در مسیر خیابان طالقانی بابل، محور تهران _ آمل مشهد مقدس قراردارد، زمانی مکانی برای تفریح و استفاده از مسافرین یا مردم معرفی شده بود؛ البته که اینطور بود، امّا اکنون به جولانگاهی از مُعتادین و وقت گذراندن برایِ اعتیاد؛ از کشیدن گرفته تا تزریق و الواتیِ مُداوم و بیفرهنگی و تحجّری متعفن که بر دیوارها و نردههایِ آن نقش بسته، تبدیل شده است.
این پارک فاصلۀ زیادی با «فرمانداری» شهر بابل ندارد، فاصلۀ زیادی هم با تنها ورزشگاهِ شهر «هفت تیر» ندارد؛ مهمتر از همه، اُرگانی که باید آن را تحتِ نظر داشته باشد و هنجارها و ناهنجارهایِ آن را مورد ارزیابی قرار دهد هم فاصلهایی با آن ندارد و اینچنین ناامنی، اینچنین کارناوالی از ترسِ و وحشت بهراه افتاده که نه تنها شبیه به یک فضای سبز بلکه تفرُجگاهی از کسانی است که چیزی از حُرمت و انسانیت سرشان نمیشود.
از آنسو، در سال 89 مصوبهایی مبنی بر احیاء و بازسازیِ پارک از طرفِ شورای اسلامی شهر بابل با بودجهایی تقریباً 500 میلیون تومانی در دستِ بررسی قرار میگیرد که متأسفانه مدرکی مبنی بر این «حرکت» وجود ندارد.
در این پروژه به جمعآوری دیوارها و نردههای اطرافِ پارک و بازسازی آبنمایِ مرکز پارک اشاره شده بود که تنها موردِ قضیه، ایجادِ شهربازیِ کوچکی در انتهایِ ضلعِ جنوبیِ پارک بود که جریانِ خاصّی را از «تفریح و سرگرم شدنِ کودکان» پشتیبانی نمیکند.
نمیتوان از آن بهعنوانِ یک پیشنهادِ برتر یاد کرد، درحالی که پارک شهید شکری همچنان بهعنوانِ یک دخمه از بیفرهنگی و فقر انسانی و البته محیطی به حیاتِ خود ادامه میدهد؛ بوستان «سراج» در جایی دیگر و در پروژهایی دیگر با بودجهایی یک میلیارد و 200 میلیون تومانی با حضور مقامات بلند پایه شهرستان کلنگ میخورد و اینچنین وضعیتی جدید بهوجود میآید.
در این پارک و دیگر صحنۀ فضایِ سبز؛ دیوارها تبدیل به تبلیغات شده، بررویِ احادیث معصومین و پیغمبر اسلام نقاشیها و نوشتههایِ بدی نقش بسته شده، این دیوارها وسعت زیادی را دربر نمیگیرند ولی ما میدانیم که فضای سبزی با وسعت تقریباً 10هزار متر در جهت ایجاد نشاط و شادابی برای مردم در حال ساخت است.
از این قبیل پروژههایِ عمرانی هیچگاه مضّر نبوده و خوب ارزیابی میشود اما ما اکنون نقطهایی کور در کناره همین فضا داریم؛ نقطهایی که شاید از دست رفته و بهجایِ آن تاریکی و وحشت سکنی گزیده است.
نقاشیهای کشیده شده روی دیوارههای پارک:
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, 
, 
, 
,
ارسال دیدگاه