و اینبار حافظه، فاطمه و رقیه چشم انتظار رهایی از بیمارستان باهنر

مسئولین استانی ، جناب آقای دکتر حق دوست رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمان، جناب آقای کارنما رئیس بیمارستان باهنر، رئیس کمیساریای عالی پناهندگان کرمان . حافظه به خاطر دو دختر کوچکش چشم انتظار رهایی از بیمارستان را دارد ، به خاطر رضای خداوند به مسلمانیش و مادر بودنش رحم کنید و هر چه زودتر او را از بیمارستان مرخص نمایید.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از “آرمان کرمان”؛ گزارش حافظه و فاطمه چشم انتظار یاری مسئولان را قبلا برای مسئولین و مخاطبین دوستدار و انساندوست منتشر کردیم و متذکر شدیم که حافظه ۲۰ سال دارد و حامله است و علاوه بر آن فاطمه دختر دو ساله اش نیز به علت مشکل کبدی و در اصل به خاطر بدهی ۵۷ میلیون هزینه بیمارستان در بیمارستان باهنر در بخش جراحی تخصصی حبس شده است.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, , “آرمان کرمان”,

متاسفانه و یا خوشبختانه حدود ۶ روز پیش حافظه در بیمارستان افضلی پور بچه سوم خود را به دنیا می آورد و سپس به بیمارستان باهنر و پیش فاطمه بر می گردد.

ماجرای حافظه هنوز ادامه دارد، او به عنوان یک زنی که تازه زایمان کرده و باید خوراک خوب ، مقوی و مغذی بخورد تا بتواند به فرزندش خوب شیر دهد و از آن طرف هم کارهای فاطمه اینکه شکمش را شستشو دهد و پانسمان کند، آن هم در محیط بیمارستان ، شما مسئولین چه به منظور یک خانم مسلمان ایرانی و یا مرد مسلمان ایرانی آیا اگر خواهر، مادر و یا همسر شما در کشور غریب اینطور مشکلی برایش پیش بیاید از خدا چه آرزویی دارید؟

امروز صبح که برای ادامه ماجرا و گزارش دوباره نزد حافظه رفتم از دیدنم بسیار خوش حال شد در کنار فرزند کوچکش خوابیده بود بلند شد و نشست و گفت می بینی که هنوز اینجا هستم و نرفتم و از دختر دیگرم هیچ خبری ندارم و فقط همسایه ام زنگ می زند و می گوید دیگر نمی توانم مواظب فرزندت باشم بیا و او را هر چه زودتر ببر. نمی دانم چه کنم؟

لحظه ای تامل کرد و سپس اشک از چشمانش جاری شد و گفت نمی دانم به درگاه خداوند چه گناهی مرتکب شدم که این طور تنبیه می شوم ، همیشه دعایم این است که ای خدا اگر من یا شوهرم گناهی کرده ایم مبادا تاوانش را دخترانم بخواهند بدهند.

خدایا کی باشد که از این بیمارستان رهایی پیدا کنم. الان حدود یک ماه بیشتر است که اینجایم و دیگر خسته شده ام ، هر وقت که فاطمه را به روی محوطه بیمارستان می برم موقع برگشت به داخل بخش گریه می کند و می گوید برویم او نیز دیگر خسته شده است ، فاطمه دچار افسردگی شده به حدی که حرف نمی زند و بازی هم نمی کند ، آخر به علت شکستگی لگنش راه هم نمی تواند برود نمی دانم چه کنم و به چه کسی روی آورم و درد دلم را به چه کسی بگویم.

اگر به خانه برگردم دیگر به بیمارستان برای معالجه بر نمی گردم حتی اگر خودم و یا فرزندانم بیمار شوند در خانه می گذارم بمانند یا خوب می شوند و یا می میرند. وقتی پول ندارم مجبورم این کار را بکنم تا دیگر دچار این مصیبت نشوم، سپس ساکت شد و دیگر هیچ نگفت.

ازش سوال کردم که اسم دختر کوچکش را چه گذاشته است گفت: رقیه

رقیه کوچولو بسیار مظلومانه و معصومانه در قنداق پیچیده شده بود و بسیار آرام در روی تخت بدون لباس خوب ، بدون تشک و بالش عین کبوتری که بالش زخمی شده باشد آرمیده بود.

تولد رقیه هم خاطره انگیز شده است. حافظه می گوید از آن موقعی که رقیه بدنیا آمده ، فاطمه بهانه می گیرد و می گوید باید کنار من بخوابی و به خاطر بیماری که دارد همیشه گریه می کند و بهانه می گیرد ، باور کنید که خیلی سخت است .

حافظه می گوید خواهش می کنم به مسئولین بگویید فقط بخاطر بچه هایم اگر می شود کاری کنید، و مجددا ساکت می شود و به بچه هایش خیره می شود و دیگر چیزی نمی گوید.

دلم برایش سوخت ، آخه مگه فاطمه و رقیه چه گناهی کرده اند ، متاسفانه حافظه به غیر از مادر شوهرش که کم بیناست آن هم در سیرجان دیگر هیچ کس را در ایران ندارد.

متاسفانه آنقدر تبعه افغانی قاچاق و غیر قاچاق در شهرمان داریم و این حق را به مسئولین کشور و استان و شهرمان می دهیم که هزینه هایی که سالانه و ماهانه و یا روزانه صرف اتباع بیگانه می شود چه کسی باید جوابگو باشد ولی این یک مورد فعلا استثنا ست .مجددا از مسئولین بیمارستان علی الخصوص دکتر حق دوست رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمان، آقای کارنما رئیس بیمارستان باهنر و رئیس کمیساریای پناهندگان کرمان می خواهیم به خاطر معصومیت فاطمه و رقیه کاری بکنند، حافظه که توان پرداخت ندارد و شوهرش هم به علت نداشتن کارت اقامت به افغانستان برگردانده شده است. در حال حاضر حافظه با سه دخترش تنها در ایران هستند.

به امید فردا که حافظه، فاطمه و رقیه به آغوش گرم خانواده برگردند.