پای مدرنیزه به جشن های عروسی هم باز شد!!!!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از دلفان امروز، این روزها برگزاری مراسم جشن عروسی، با توجه به نزدیک شدن ماه محرم به اوج خود رسیده است ، مراسمی که زمانی نماد ، فرهنگ  عامیانه قوم لک بود ، پا به پای تحولات فرهنگی و اجتماعی جامعه، متحول شده و به سمت مدرنیته شدن پیش رفته است .

روزگاری نه چندان دور ، که آوای دُهُل و نوای سُرنا  و هم خوانی مردان و زنان با اشعاری در وصف حال داماد و عروس که به طور سنتی روایتگر سرور و شادی مراسم عروسی بود ؛ اینک  همزمان با دیجیتاله شدن سایر ابزارها و امکانات زندگی ، جای خود را به ابزارهایی دیجیتاله سپرده اند و نواهای متناسب با این ابزارهای جدید برگرفته از فرهنگی می باشد که صد درصد وارداتی  و مربوط  به قوم کُرد می باشد .

مطربانی که  نوازندگی و خوانندگی با ابزارهای سنتی خود ، حرفه وشغل تخصصی آنها محسوب می شد ، جای خود را به خوانندگانی دادند که علاوه بر زیر پا گذاشتن عرف سنتی جامعه  و شکستن انحصار آن ازاین گروه که راه امرار معاش آنان بود ، عیش و عشرتشان را به حسرتی اندوه بار بر دل آنان تبدیل کردند ، حال دیگر مطرب شدن در عرف جامعه  که روزگاری  عار و ننگ محسوب می شد، نه تنها مورد سرزنش و نکوهش قرار نمی گیرد بلکه نوعی تفاخر و هنر محسوب می شود که این فخر و هنرمندی  نصیب کسانی می شود که اندک خمیر مایه ای از استعداد خوانندگی و نوازندگی را داشته باشند و دوختن لباس هنرمندی برقامت این مطربان نوظهور ،  درواقع سرپوشی برای همان نوع نگاهی است که هنوزبیشتر مردم این گونه کارها  را  نوعی کسر شأن وهنجار شکنی تلقی می کنند.

حضور زنان در این مراسم با سربندهای سنتی و پوشش های بلند زنانه با حرکات موزون دو پا و سه پا و سنگین سماع  که نمایش جلوه های ویژه  و منحصر به فرد ، این مراسم بود درواقع  بخشی از آداب و رسوم و فرهنگ دیرینه ی قوم لک بود که از ایران باستان به یاد گار مانده بود . این حضور هیچگاه صحنه ی  نمایش ها و جلوه هایی که  به قول امروزی ها «خفن» نامیده می شود  نبود و مردان و زنان ضمن حفظ وقار و متانت خود ، رفتارهای جلف ، پوشش نامناسب ، و سبک سری را از خود بروز نمی دادند .

در  هیاهوی این هویت فرهنگی وارداتی ، آنچه که بیش از جشن وشادی چشم ها را می نوازد ، زینت و زیور و انواع آرایش های غلیظی است ، که بستر مناسبی را برای نگاههای حرام  در پوشش  جشن و شادی فراهم می کند، و متاسفانه  عده ای تحت تأپیر جو روانی به وجود آمده ، و احساسات زود گذر ، گوهر وجود خود را  در برابر نگاههای هرزه و آلوده به حراج می گذارند.

این احساسات آنقدر هیجانی و قدرتمند است که حتی غیرت مردان را نیز به صلیب می کشد اگر کلامی حتی از سر تعصب مردا نگی نه ازسر تعصب دینی و مذهبی ، بر زبان آرند یا متهم به بدگمانی می شوند و یا اورا فردی اُمُل و مربوط به عصر پارینه سنگی قلمداد می کنند .

دادن شاباش های آنچنانی برای کسب لذت نام بردن آنها از بوق و کرنای  خواننده ، رقص مختلط به سبک فیلم های ماهواره ای ، استفاده از مواد مخدر و اختصاص یک پُست ثابت و ویژه به فرد یا افرادی  برای توزیع ،  و تدارک ابزار و مواد لازم ، و سرو مواد الکلی که  در محاوره اهلش « آبکی» نامیده می شود ، همچنین  دعوت از خوانندگان معروف کرد زبان و دادن مبالغ هنگفت به آنها فقط برای فخر فروشی و  نمایش پرستیژاجتماعی ، و اخیراً نصب بنرها و بیلبوردهای منقش به تصویر داماد و خواننده ، از جلوه های ویژه ی و برهنگی فرهنگی در این مراسمات می باشد که نه تنها مبنای عقلانی ، تاریخی و فرهنگی ندارد بلکه شدیداً مورد نکوهش شرع و مذهب نیز قرار گرفته است .

باید گفت  حاصل این سمفونی خطرناک چیزی جز فروپاشی اخلاق، هنجارها ،  ارزش ها و استوانه های خانواده و دشوار نمودن  مسیر ازدواج  نمی باشد .

آلودگی صوتی ناشی از موسیقی عاریتی و وارداتی و انفجار ترقه های رنگی در اینگونه مراسم  که تا پاسی از نیمه شب ادامه دارد ، ضمن ایجاد مزاحمت برای همسایگان ، صحنه ی دیگری از خصلت های سطحی جامعه ی امروزما می باشد که حاصل هرزگی اخلاقی و آلودگی بنیان فرهنگی جامعه می باشد که برچیده شدن این هرزگی ها جز با توفیق نگاه مستمر لطف خداوند ، با هیچ چیز دیگری امکان پذیر نمی باشد .

از دیگر جلوه های زشت و غیر قابل توجیه این مراسم ، حرمت شکنی و عدم رعایت احترام ایام و مناسبات تقویمی مانند ایام مصادف با سالروز شهادت ائمه( علیهم السلام )می باشد ، که بعضی از این مراسم همزمان با این ایام برگزار می شود ، و این برگ دیگری از رفتار فرهنگی جامعه ی امروز ما می باشد که ثمره ی آن، کنار زدن واژه ها و باورهای اعتقادی و مذهبی و زدودن اخلاق و ایمان می باشد . این حرمت شکنی گاه شامل حال همسا یگانی که در غم عزیزی از دست رفته عزادار و مصیب زده شده اند نیز می شود، وقاحت بعضی از افراد آنچنان بر شرافتشان غلبه می کند ، که صدای ضجه ها و ناله های همسایه ی داغ دیده اش  را نادیده گرفته و در برابر نگاه اندوهبار و اشک آلود او برطبل شادی می کوبد و ساز سرور را می نوازد ، گویی اگر این کار  را  به احترام  همسایه اش ترک کند ، سند نکبت و شرمندگی را برای همیشه ی تاریخ به نام خود ثبت نموده است .

هر انسان متدینی با مشاهده ی اینگونه رفتارها جز اینکه در خود مچاله شود ، و بُغض گلوی خود را بفشارد ، کار دیگری از دستش ساخته نیست ، چرا که می داند و می بیند اجنبی های پلید که زمانی از تماشای خوبی های جوانان ایرانی عصبانی بودند ، حالا با تماشای این صحنه های وقیح ، لذت می برند و برایشان کف و سوت می زنند ، زیرا می دانند دیر یا زود ، همین رفتارها موجب فروپاشی ارزش هایی خواهد شد که تاکنون استوانه های محکم و استوار فرهنگ ایرانی و اسلامی این ملت بوده اند . همان ارزش هایی که هشت سال قامتشان را در میان خون و آتش افراشته نگاه داشت .

 انتهای پیام/