تراژدی این روزهای شهر امیدیه ؛
شهری که اسطوره هایش را نمیشناسد / سردارانی که همچنان گمنامند!
نسل امروزی شهر آغاجاری و امیدیه را تنها با نفت و گازش میشناسند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از امید نیوز ، نسل امروزی شهر آغاجاری و امیدیه را تنها با نفت و گازش میشناسند ، شاید سالن ها و ساختمانهای پر زرق و برق شرکت نفت و یا شاید به منازل مسکونی آنچنانی برخی مدیران و مسئولین شهر و دیگر هیچ ، اما غافل از اینکه این خطه ریشه در مردان حماسه سازی که هر کدام در جنگ قامتی به بلندای تاریخ و نامی به وسعت دریا در تاریخ به ثبت رساندند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, امید نیوز,این قصه پر درد خاص امروز نیست بلکه سابقه ای نامیمون در گذشته های نه چندان دور نیز دارد ، جایی که وقتی شهروندان دیگر شهرهای ایران وقتی از آغاجاری و امیدیه میگذشتند با دیدن تابلوی به " شهراولین شهید جنگ و یا دیار شهید دقایقی خوش آمدید " تعجب همگان را برمی انگیخت چرا که کسی نبود بگوید ، آری درست می بینید اینجا شهر اولین هاست اما در داشته های ابتدایی جزء آخرین هاست.
بگذریم قصدمان نقد این و آن نیست که کدام دولت چه کرده کدام نکرده ، بلکه مراد از این قیل مقال گمنامی نامداران عرصه ایثار و شهادت این دو شهر است ، جایی که حتی دانش آموزی وقتی ازش پرسیدند دستیاری را چقدر میشناسی ، سکوت تنها پاسخی بود که حکایت از سالها بی توجهی متولیان و وامداران نسبت به ارزش هاست .
گواه این مدعا ایجاد یک نظرسنجی در این پایگاه خبری است که با استقبال بی نظیر هموطنان همراه بود که طی آن تماس ها و ارسال پیامک هایی که هر کدام هزاران معنا و مفهوم در خود نهفته داشت ، به نوعی که غصه در دلها دوباره ریشه میکند ، سوالات که هر کدام یک دنیا درس دلدادگی با خود یدک میکشد در وصف سرداران زنده گمنامی بود که در این شهر چه راحت از کنارشان میگذریم بی آنکه آنی تامل کنیم که اینها چه کردند !
آری از سردار بی ادعای شهر امیدیه پرسیدیم همو که ژنرال شنشل فاتح محمره (خرمشهر) در کتاب خود از او اسم میبرد ، از کسی که با سرداران شهیر جنگ در یک خط بر صدامیان کافر تاختند ، از او گفته ها و ناگفته ها زیاد است اما آنچه نگاهها را معطوف میکند توجه و تعجب هموطنان شرکت کننده در مسابقه پیامکی بود که راغب به شناختن این سردار گمنام بودند ، او کسی نیست جز سردار خسرو کاووسی با هزاران خاطره و ناگفته از تاریخ جبهه و جنگ !!!
نام اولین مجروح جنگ که شاید همچنان در غبار عدم اگاهی خیل شهروندان این شهرستان موج میزند ، همرزم و برادر اولین شهید جنگ است ، بیژن دستیاری اگر امروز برای جوانان این شهر نامی نا آشناست دلیلش قصور نسل جوان نیست بلکه نپرداختن کسانی است که مرهون جانفشانی های این بزرگ مردان هستند و جلوس بر کرسی های مخملین را بر شناساندن طلایه داران عرصه شهادت ترجیح دادند.
اما همچنان جای سوالی در ذهنم سنگینی میکند که آیا شهروندان شهرم نام مهران سبزی والا به گوششان نخورده است یا از دقایقی چیزی نشنیده اند که فردی از کرمانشاه وقتی شنیده بود که این ابر مردان از آن این دو شهرند کنجکاویش گل کرده بود تا بیشتر از این شهر بداند.
سخت است در شهری زندگی کنیم و از کسانی که روزگاری لرزه بر اندام دشمنان این مرز و بوم انداختند اندکی آگاهی نداشته باشیم !
صدیقی فرماندار امیدیه چه خوب گفت ، دفاع مقدس یک دانشگاه است باید به شکل تئوری و نظری به آن پرداخت ، باید از یادگاران دفاع مقدس در مورد ایثارگری ها کتاب ها نوشت .
حجت الاسلام علیزاده امام جمعه هم در جایی گفت ، بچه های قدیم بسیج و سپاه امیدیه برای اولین بار آر پی جی را تبدیل به خمپاره انداز 60 کرده بودند و در مقطعی موشک های زمین به زمین را با مهندسی معکوس و بهینه سازی به خط جبهه می رساندند.
این قصه پر درد خاص امروز نیست بلکه سابقه ای نامیمون در گذشته های نه چندان دور نیز دارد ، جایی که وقتی شهروندان دیگر شهرهای ایران وقتی از آغاجاری و امیدیه میگذشتند با دیدن تابلوی به " شهراولین شهید جنگ و یا دیار شهید دقایقی خوش آمدید " تعجب همگان را برمی انگیخت چرا که کسی نبود بگوید ، آری درست می بینید اینجا شهر اولین هاست اما در داشته های ابتدایی جزء آخرین هاست.
,,
بگذریم قصدمان نقد این و آن نیست که کدام دولت چه کرده کدام نکرده ، بلکه مراد از این قیل مقال گمنامی نامداران عرصه ایثار و شهادت این دو شهر است ، جایی که حتی دانش آموزی وقتی ازش پرسیدند دستیاری را چقدر میشناسی ، سکوت تنها پاسخی بود که حکایت از سالها بی توجهی متولیان و وامداران نسبت به ارزش هاست .
,,
گواه این مدعا ایجاد یک نظرسنجی در این پایگاه خبری است که با استقبال بی نظیر هموطنان همراه بود که طی آن تماس ها و ارسال پیامک هایی که هر کدام هزاران معنا و مفهوم در خود نهفته داشت ، به نوعی که غصه در دلها دوباره ریشه میکند ، سوالات که هر کدام یک دنیا درس دلدادگی با خود یدک میکشد در وصف سرداران زنده گمنامی بود که در این شهر چه راحت از کنارشان میگذریم بی آنکه آنی تامل کنیم که اینها چه کردند !
,,
آری از سردار بی ادعای شهر امیدیه پرسیدیم همو که ژنرال شنشل فاتح محمره (خرمشهر) در کتاب خود از او اسم میبرد ، از کسی که با سرداران شهیر جنگ در یک خط بر صدامیان کافر تاختند ، از او گفته ها و ناگفته ها زیاد است اما آنچه نگاهها را معطوف میکند توجه و تعجب هموطنان شرکت کننده در مسابقه پیامکی بود که راغب به شناختن این سردار گمنام بودند ، او کسی نیست جز سردار خسرو کاووسی با هزاران خاطره و ناگفته از تاریخ جبهه و جنگ !!!
,,
نام اولین مجروح جنگ که شاید همچنان در غبار عدم اگاهی خیل شهروندان این شهرستان موج میزند ، همرزم و برادر اولین شهید جنگ است ، بیژن دستیاری اگر امروز برای جوانان این شهر نامی نا آشناست دلیلش قصور نسل جوان نیست بلکه نپرداختن کسانی است که مرهون جانفشانی های این بزرگ مردان هستند و جلوس بر کرسی های مخملین را بر شناساندن طلایه داران عرصه شهادت ترجیح دادند.
,,
اما همچنان جای سوالی در ذهنم سنگینی میکند که آیا شهروندان شهرم نام مهران سبزی والا به گوششان نخورده است یا از دقایقی چیزی نشنیده اند که فردی از کرمانشاه وقتی شنیده بود که این ابر مردان از آن این دو شهرند کنجکاویش گل کرده بود تا بیشتر از این شهر بداند.
,,
سخت است در شهری زندگی کنیم و از کسانی که روزگاری لرزه بر اندام دشمنان این مرز و بوم انداختند اندکی آگاهی نداشته باشیم !
,,
صدیقی فرماندار امیدیه چه خوب گفت ، دفاع مقدس یک دانشگاه است باید به شکل تئوری و نظری به آن پرداخت ، باید از یادگاران دفاع مقدس در مورد ایثارگری ها کتاب ها نوشت .
,,
حجت الاسلام علیزاده امام جمعه هم در جایی گفت ، بچه های قدیم بسیج و سپاه امیدیه برای اولین بار آر پی جی را تبدیل به خمپاره انداز 60 کرده بودند و در مقطعی موشک های زمین به زمین را با مهندسی معکوس و بهینه سازی به خط جبهه می رساندند.
,,
]
ارسال دیدگاه