علی آبادی که آباد نیست / درد همسایه مان درد ما نیست
اسمش علی آباد است اما دریغ از ذره ای آبادانی! از آباد بودن فقط اسم آن را یدک می کشد؛ نشانی از آبادانی در آن به چشم نمی خورد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا و به نقل از سفیرافلاک، اسمش علی آباد است اما دریغ از ذره ای آبادانی! از آباد بودن فقط اسم آن را یدک می کشد؛ نشانی از آبادانی در آن به چشم نمی خورد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,به ذهنم می آید شاید اشتباهی به آن علی آباد می گویند. خانه های خشتی و گِلی آن با کم ترین استحکام فاقد هرگونه امکانات اولیه رفاهی اند؛ غُصه ام از این است که کشورم مقام دوم را در صادرات گاز دارد اما عده ای از همشهری هایم به دلیل عدم توانایی مالی از داشتن این نعمت محروم هستند و بایستی با سرمای روزهای سرد زمستان دست و پنجه نرم کنند و روزگار را تلخ تر از آن چه که هست بگذرانند.
,در خانه هایشان خبری از گرمای مطبوع بخاری های گازی نیست. گونه های بچه های علی آباد از سرما قرمز می شود؛ انگشتانشان از سرما یخ می زند! پشت دست هایشان از سرما ترک بر می دارند!
,فضای بین کوچه هایش آن قدر تنگ وباریک است که جایی برای بازی های کودکانه در آن وجود ندارد. خبری از بازیِ فوتبالِ پسربچه ها نیست؛ از بازیِ لِی لِی دختر بچه ها خبری نیست؛ خنده های شادِ کودکانه جایش را به نگاه های غم ناک و حسرت بار داده است.
,در و دیوارِ خانه های آن بیش تر از آن که شبیه به محل زندگی باشد به کلبه ی احزان بیشتر شباهت دارد. رنگِ غم از در و دیوار آن می بارد. مردمانِ کوی علی آباد، پنجره های خانه هایشان را به جای آن که از پنجره رفلکس دوجداره بسازند با نایلون و مُشَما می سازند.
,از خودم می پرسم چرا باید این چنین باشد؟! چرا باید در کشور اسلامی، عده ای باشند که به نان شبشان محتاج باشند؟! مگر ما برای گسترش عدالت و مبارزه با ظلم انقلاب نکردیم؟!
,پس چرا بعد ازگذشتِ سه دهه از انقلابمان هنوزهم عده ای هستند که توانایی خرید مایحتاجِ مورد نیازشان را ندارند؟!
,چرا باید عده ای آن قدر روزگارشان سخت بگذرد که روحِ زندگی در آن ها بمیرد و آرزوی مرگ کنند. مگر نه این است که می گویند کشورما ثروتمند وسرشار از منابع است پس چرا بایستی عده ای باشند که از روی ظلم و بی عدالتی هر روز فقیرتر شوند.
,مسلمان هستیم ولی از مسلمانی فقط ادعای آن را داریم پیامبرِ(ص) ما فرموند: به من ایمان نیاورده است آن کس که شب سیر بخوابد و همسایه اش گرسنه باشد. به من ایمان نیاورده است آن کس که شب پوشیده بخوابد و همسایه اش برهنه باشد . هرکس همسایه اش گرسنه بخوابد از ما نیست. پس چرا در روزهای شادِ زندگی مان در خریدهای شبِ عید و یلدایمان به فکر آن نیستیم که شاید عده ای باشند که گرسنه بخوابند. سفره هایمان را از انواع و اقسام غذاها، نوشیدنی ها، دسرها، سالاد ها و میوه ها پر می کنیم اما خیلی از همشهری هایمان شاید حتی نان خالی هم بر سرِ سفره شان نباشد.
,برای گرفتن پُست و مقام به فلان مسئولین بالادستی مهمانی های آن چنانی می دهیم. اما بچه های خانواده های نیازمند نمی توانند هزینه تحصیلشان را بپردازند و به دلیل فقر از ادامه تحصیل محروم می شوند.
,بهترین جشن ها و مجالس عروسی را برای فرزندانمان در بهترین تالارها برگزار می کنیم اما خانواده هایی هستند که نمی توانند برای دخترانشان جهیزیه ای در حدِ معمول تهیه کنند.
,چرا غذاهای نذری مان به جای آن که دردی از محرومین دوا کند، گرسنه ای را سیر کند و لبخندی بر لبان یتیمی بنشاند بیش تر برای فخرفروشی و چشم وهم چشمی است و این که جلوی فلانی کم نیاوریم؟!
,مگرالگوی ما حضرت علی (ع) که سردمدار رسیدگی به محرومین بوده است؛ نیست . پس چرا ثروتمندان جامعه یادشان رفته که مولایشان علی (ع) است؛ یادشان رفته که مسلمانند. ما را چه شده است که درد همسایه مان درد ما نیست! چرا از دیدن فقر و دردِ مردمانِ شهرمان بی اعتنا می گذریم و حالمان بد نمی شود؟!
,چه بلایی سرمان آمده است؛ حتماً باید زلزله فلان ریشتری بیاید که یادمان بیاید کمک به هم نوع وظیفه مان است. به خودمان بیاییم، به فکر اقشار ضعیف و مستمند جامعه مان باشیم؛ در قبال هم احساس مسئولیت کنیم.
,این که در گذشته چه کارهایی کرده ایم خیلی مهم نیست مهم این است که الان به فکر حل مشکلات هم شهری هایمان باشیم. فقط نگوییم این ها وظیفه ما نیست.
,مسئولین ما آیا در انجام وظایفشان حضرت علی (ع) الگویشان است وعلی وار به مردم خدمت می کنند؟! آیا چون مولاعلی (ع) برای کمک به محرومین و یتیمان ، شبانه و دور از چشم دیگران کار می کنند یا آن را در بوق و کرنا می کنند و با فلان دوربین های مجهز آن را به فلان رئیس شان گزارش می کنند یا در فلان رسانه به تصویر می کشانند که انگار شق القمر کرده اند.
,آیا مسئولین ما ساده زیستی حضرت علی (ع) را الگو قرار می دهند یا این که هنگام گرفتن پُست و مسئولیتشان، قبل ازآن که دغدغه شان برنامه ریزی و اقدام برای حل مشکلات همه مردم به ویژه مردم محروم باشد، ابتدا بایستی اتاق محل کارشان را با فلان تجهیزات رفاهی مجهز کنند؟!
,مسئولین آیا حاضرند خود وخانواده هایشان فقط یک روز درمحلی با کمترین امکانات رفاهی زندگی کنند؟!
,مسئولین محترم آیا کمک های موقتی و توزیع مقطعی بسته های غذایی و بهداشتی بین محرومین این منطقه همه مشکلات خانواده های نیازمندی که در این محله زندگی می کنند را برطرف می کند؟!
,آیا هیچ فکر کرده اید که سرپرست این خانواده ها چگونه در طول سال مایحتاج خانواده شان را تأمین می کنند. مشخص است که این کمک های مقطعی نه تنها درد فقر را از بین نبرده است بلکه باعث افزایش آن نیز شده است. برای رفع مشکلات اقدام اساسی بکنید.
,چرا جوانان این محله به جای این که مشغول به تحصیل و کار باشند بایستی درگیر معضل اعتیاد باشند و امیدی به آینده نداشته باشند؟!
,چرا شرایط کار و اشتغال برای خانواده های نیازمند مهیا نمی شود که بتوانند شرافتمندانه و آبرومندانه زندگی کنند.
,مطمئناً اگر سیاست های صحیح برای رفع بیکاری اتخاذ شود به دنبال آن فقر، اعتیاد و دیگر آسیب های اجتماعی نیز برطرف می شوند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه