دکتر محسن پورمحمد در گفتگو با روشن خبر:
شور حسینی با شعور حسینی آغاز می شود
قمهزنی به عنوان مصداقی برای تظاهر به رفتارهای موهن و غیرمعقول و نامناسب با روح عقلانی و حماسی نهضت حسینی است.
[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش روشن خبر، مراسم عزاداری اباعبدالله الحسین(ع) در ایام ماه محرم در تمامی نقاط کشورمان و سایر کشورهای اسلامی برگزار می گردد. مراسمی که در هر منطقه و کشور جایگاه و آداب و رسوم خاص خود را دارد. برگزاری این مراسم در شکل گیری تاریخ انقلاب نقش بسزایی داشته است. امروزه با توجه به افزایش رواج های نادرست و خرافات در برگزاری این مراسم، سعی کردیم در گفتگویی با دکتر محسن پورمحمد ، استاد دانشگاه علوم پزشکی گیلان، به تبیین ضرورت های عزاداری مناسب برای امام حسین (ع)، مجالس همراه با شور و شعور، زدودن خرافات و…. بپردازیم که در ادامه می خوانید:
,
شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
روشن خبر,
روشن خبر,
,
,
:,
ضرورت های یک مجلس عزاداری مناسب برای واقعه کربلا و امام حسین علیه السلام چیست؟
-عزاداری ریشه قرآنی دارد. حضرت یعقوب علیه السلام اگرچه یقین داشت که حضرت یوسف را روزی خواهد دید و او برخواهد گشت، آنقدر در فراغ فرزندش گریه کرد که چشمان او سفید و نابینا شد. قرآن کریم می فرماید«وَابْیَضَّتْ عَینَاهُ مِنَ الحُزنِ». عزاداری حضرت یعقوب حداقل دو جنبه داشت یکی روشنگری، افشاگری و رسوا سازی ستمگران و دیگری همدردی با مظلوم در عین حفظ روحیه و امید به آینده. ضرورت عزاداری در سیره و سنت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و ائمة اطهار علیهم السلام هم، به وضوح و به وفور آمده است. بعلاوه علمای اسلام از صدر اسلام تاکنون برآن تاکید داشته اند. شاید بتوان گفت در جهان اسلام هیچ نهضت و انقلابی نیست مگر اینکه ریشه در نهضت عاشورا دارد. انقلاب اسلامی ما هم بدون تردید با نام امام حسین علیه السلام شکل گرفت و تداوم آن نیز بدون تکیه بر نام امام حسین علیه السلام ممکن نخواهد بود و با توجه به اینکه امروز بیشتر از هر زمان دیگری هویت ما به «عاشورای حسینی» و «انتظار مهدوی» گره خورده است تدوام این سنت و سیره، به نحو عالمانه و عاقلانه ضرورتی دوچندان می یابد.
چگونه می توان مجلس عزاداری برگزار کرد که همراه با شور و شعور باشد؟
-آدمی موجودی است که در وجود او هم شور است و هم شعور، هیچکدام منافاتی با دیگری ندارد و هرکدام می تواند در جای خود موثر و مفید باشد؛ شور به تنهایی، و شعور بدون شور پذیرفتنی نیست؛ زیرا شعور به تنهایی فکر،اندیشه و یک ایده است. فکری که به عمل تبدیل نشود ارزش ندارد و از سوی دیگر شوری که بر اساس شعور نباشد راه به جایی نمی برد. درعزاداری امام حسین علیه السلام باید شور همراه شعور باشد. بی دلیل نیست که در طول تاریخ مراسم عزاداری سالار شهیدان تلفیقی از منبر و مداحی بوده است. در قدم اول یک «عالِم وارسته» در راستای «اهداف و اسرار نهضت عاشورا» مردم را تا حدودی با تعالیم اسلام از جملة اعتقادات، اخلاقیات، احکام و مانند آن آشنا می کرد؛ در این بخش سخنرانان با هنرمندی تمام سعی می کردند با فصاحت و بلاغت حرف بزنند. فصاحت یعنی خوب صحبت کردن، و بلاغت یعنی بجا و به مقتضای حال و به تناسب مستمعین و در حد فهم آنان سخن گفتن. با این کار «اطلاعات لازم» در اختیار شنوندگان قرار می گرفت و به اصطلاح «شعور» آنها اشباع می گردید. بعد از این مرحله و در ادامه «یک مداح» خوش سابقه که با تاریخ اسلام به ویژه با نهضت عاشورا آشنایی داشت و از صدای خوبی هم برخوردار بود، با استفاده از اشعار مذهبی در مردم شور و هیجان خاصی ایجاد می کرد. این شور همراه آن شعور همچون دو بالی بودند که برای پرواز و به اوج رسیدن بدان همچنان نیاز است. شور حسینی با شعور حسینی آغاز می شود، تا شعورحسینی پیدا نشود و حسین را نشناسی شور حسینی ایجاد نمی شود. مقدمه هر شوری شناخت و شعور است تا حسین را نشناسی برایش اشک نیز نخواهی ریخت. شور و شعور حسینی همزاد و همراه همند، در کنار هم و همپای هم باید قرار گیرند. بنابراین مجالس عزاداری ما باید هم مجالس اطلاع رسانی و مجلس علم، معرفت و شعور باشند و برای ایجاد شور لازم نیز باید از مداحان خوش ذوق و خوش صدا بهره برد.
راهکارهای تقویت هیات های مذهبی را در چه می بینید؟
-هیات مذهبی باید در هر دو بخش فوق کار کنند. هم سطح آگاهی و معرفت خود را افزایش دهند و هم از کسانی که از نعمت صدای خوب برخوردارند استفاده نمایند. اگر کسی صدای خوبی دارد چه توفیقی از این بالاتر که این صوت و صدا در خدمت دین و اهل بیت علیهم السلام باشد؛ که بدون تردید سعادت انسان را در دنیا و آخرت در پی خواهد داشت. ولی این حداقلی و کف کار است. امروز با توجه به تخصصی شدن همه امور چاره ای نیست که باید در این بخش ها هم تخصصی کار بشود. در عصری زندگی می کنیم که از باب مثال «هتل داری» و پذیرایی از مهمان رشتة دانشگاهی شده است برای اینکه یک کار تخصصی به حساب می آید؛ آنوقت پذیرایی از مهمانان امام حسین علیه السلام را به سلیقه آدم ها واگذار کردن کار درستی است؟ برپاکردن تکیهها، هیاتهای مذهبی و دستههای عزاداری، صورت و شکلی است که شهروندان قراردادهاند تا مفاهیم بزرگی که در واقعه عاشورا مورد تاکید امام حسین (ع) بود را زنده نگهدارند؛ مفاهیمی که سالار شهیدان جان بر سر آن گذاشت. این محتوا و مفاهیم، اصل و اساس سوگواری ایام محرم است اما در این میان، گاه چنان رنگ و لعاب و شکل و صورت عزاداری ایام محرم کانون توجه میشود که محتوا و معنا به کلی از یاد میرود. شاید به این دلیل باشد که سلیقه ای عمل می شود و تخصصی کار نشده است. وقتی سلیقه ای بود بر اساس سلیقه افراد ممکن است به اسم عزاداری اتفاقاتی بیفتد که خدای نخواسته مورد رضایت سالار شهیدان نباشد؛ اتفاقات عجیب و غریبی که گاه به جای تقویت دین موجب وهن دین می گردد.
نحوة از بین بردن و زدودن خرافات و برخورد با آفت های عزاداری در محرم چیست؟
-آفت خرافات، مدتهاست دامنگیر عزاداری ایام محرم شده است و تلاشهای مختلفی برای زدودن آن شده و همچنان انجام میشود. به قدری این مساله مهم بوده است که شورای عالی انقلاب فرهنگی برای مبارزه با خرافات درتاریخ ۱۱اردیبهشت سال ۱۳۸۶ مصوبه ای را با عنوان سیاست های ساماندهی شئون فرهنگی در مناسبت های مذهبی به تصویب رسانده است. در این مصوبه به چهارموضوع به عنوان نگرانیهای اصلی«علما، فرهیختگان و ارادتمندان سیدالشهدا(ع)» نام برده شده است:
۱) زدودن جنبه استکبارستیزی و استبدادستیزی واقعه عاشورا علی رغم اینکه واقعه عظیم عاشورا همواره چون مشعلی فرا راه شیعه، مسلمانها بلکه بشریت در عرصه مواجهه با الحاد، استبداد و استکبار بوده است.»
۲) ارتکاب حرکات خلاف موازین شرعی و مخالف جوهر دینی و قدسی حماسه عاشوراست. در مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، قمهزنی به عنوان مصداقی برای تظاهر به رفتارهای موهن و غیرمعقول و نامناسب با روح عقلانی و حماسی نهضت حسینی نام برده شده، و مردم را از انجام آن بازداشته است.
۳) استفاده از تصاویر، شمایل و نشانههای غیرواقعی ائمه و اولیا علیهم السلام و چاپ گسترده آنها که خلاف قداست و حرمت معصومان و شأن عزاداری آنهاست، مایه وهن این حماسه عظیم است.
۴) یکی دیگر ازآفات و خرافات مربوط به عزاداری حماسه بزرگ عاشورا، تبدیل شدن آن به تفنن و تفریح کرده است. همانگونه که در این مصوبه، از ذکر اکاذیب و نسبت مطالب خلاف واقع به ساحت اهل بیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و خواندن نوحهها و آوازها و اجرای موسیقیهای مبتذل و خلاف شئون که باعث مخدوش شدن فضای فکری حماسی و جنبههای حزنانگیزی و عبرتآموزی محرم میشود و به این مراسم مقدس جنبه تفننی و تفریحی میبخشد و سبب از بین بردن خاصیت و خصلت آئینی مبتنی بر هویت ایرانی و اسلامی آن میشود؛ برحذر داشته شده است. برای از بین بردن این آفات و خرافات چاره ای جز اطلاع رسانی درست و تبیین اهداف و اسرار و آثار حماسه عظیم حسینی نیست. این مهم نیز بدون برنامه ریزی روشمند معقول و منطقی قابل اجرا؛ میسر نخواهد شد.
در انتها هم اگر نکته ای را لازم می دانید؛ بفرمایید.
-آیه شریفة: «یاایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» سوره فجر؛آیه ۲۸ مفسران در شان امام حسین می دانند. در این آیة شریفه مطالب فراوانی است که جای توضیح آن در اینجا نیست بطور خلاصه فقط به چند نکته اشاره می کنم:
۱- اگر به امام حسین علیه السلام با عنوان نفس المطمئنه یاد شده است؛ در جای دیگر فرموده است که «الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکرِ اللَّهِ أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ» (الرعد – ۲۸) یعنی با یاد خداست که دلها آرام می گیرند، راه آرامش دل را هم در آیه شریفة « إِنَّنِی أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِی وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْرِی (طه- ۱۱۴) » بیان فرمود به اینکه : « من اللَّه هستم، معبودى جز من نیست، مرا پرستش کن و نماز را براى یاد من بهپادار». در نتیجه با دقت در آیات فوق به این نتیجه می رسیم که راه امام حسین علیه السلام همان راه نمازاست که در آن انسان توحیدی تمام توجه اش به خداست. بی جهت نیست که امام حسین علیه السلام شب عاشورا را مهلت خواست برای اقامة نماز و یاد خدا.
۲- نکتة دیگر آنکه اگرامام حسین علیه السلام در نماز می فرمودند که «اِیّاک نَعْبُدُ و ایّاکَ نَسْتَعین» فقط خدا را می پرستم و فقط از او کمک می خواهم واقعا نشان داد که فقط از او کمک می خواهد و بنابراین دست به هیچ ستمگری نمی دهد، ولو اینکه در این را از هرچه دارد در راه خدا ایثار کند و امام حسین علیه السلام عملا همین کار را کرد.
۳- نکتة دیگر آنکه به قرینة آیة شریفه «یاءیتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» سوره فجر؛آیه ۲۸ که مربوط به امام حسین علیه السلام است به سادگی قابل فهم است که آیة قبل از این آیه که مربوط به یک «ستمگر» است، که خدای متعال احدی را مانند او ستم نمی کند مربوط به یزید باشد: «وَجِیءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّکْرَى ؛ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی ؛فَیَوْمَئِذٍ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ؛وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿۲۶-۲۳﴾
۴- نهایت آنکه این عزاداری ها برای آن است که تکلیف خود را با خودمان روشن کنیم: «تا چقدر و تا کجا حسینی هستیم ؟…» یا حق
انتهای پیام/
,
,
ضرورت های یک مجلس عزاداری مناسب برای واقعه کربلا و امام حسین علیه السلام چیست؟
,
ضرورت های یک مجلس عزاداری مناسب برای واقعه کربلا و امام حسین علیه السلام چیست؟,
,
-عزاداری ریشه قرآنی دارد. حضرت یعقوب علیه السلام اگرچه یقین داشت که حضرت یوسف را روزی خواهد دید و او برخواهد گشت، آنقدر در فراغ فرزندش گریه کرد که چشمان او سفید و نابینا شد. قرآن کریم می فرماید«وَابْیَضَّتْ عَینَاهُ مِنَ الحُزنِ». عزاداری حضرت یعقوب حداقل دو جنبه داشت یکی روشنگری، افشاگری و رسوا سازی ستمگران و دیگری همدردی با مظلوم در عین حفظ روحیه و امید به آینده. ضرورت عزاداری در سیره و سنت پیامبراکرم صلی الله علیه و آله و ائمة اطهار علیهم السلام هم، به وضوح و به وفور آمده است. بعلاوه علمای اسلام از صدر اسلام تاکنون برآن تاکید داشته اند. شاید بتوان گفت در جهان اسلام هیچ نهضت و انقلابی نیست مگر اینکه ریشه در نهضت عاشورا دارد. انقلاب اسلامی ما هم بدون تردید با نام امام حسین علیه السلام شکل گرفت و تداوم آن نیز بدون تکیه بر نام امام حسین علیه السلام ممکن نخواهد بود و با توجه به اینکه امروز بیشتر از هر زمان دیگری هویت ما به «عاشورای حسینی» و «انتظار مهدوی» گره خورده است تدوام این سنت و سیره، به نحو عالمانه و عاقلانه ضرورتی دوچندان می یابد.
,
,
چگونه می توان مجلس عزاداری برگزار کرد که همراه با شور و شعور باشد؟
,
چگونه می توان مجلس عزاداری برگزار کرد که همراه با شور و شعور باشد؟,
,
-آدمی موجودی است که در وجود او هم شور است و هم شعور، هیچکدام منافاتی با دیگری ندارد و هرکدام می تواند در جای خود موثر و مفید باشد؛ شور به تنهایی، و شعور بدون شور پذیرفتنی نیست؛ زیرا شعور به تنهایی فکر،اندیشه و یک ایده است. فکری که به عمل تبدیل نشود ارزش ندارد و از سوی دیگر شوری که بر اساس شعور نباشد راه به جایی نمی برد. درعزاداری امام حسین علیه السلام باید شور همراه شعور باشد. بی دلیل نیست که در طول تاریخ مراسم عزاداری سالار شهیدان تلفیقی از منبر و مداحی بوده است. در قدم اول یک «عالِم وارسته» در راستای «اهداف و اسرار نهضت عاشورا» مردم را تا حدودی با تعالیم اسلام از جملة اعتقادات، اخلاقیات، احکام و مانند آن آشنا می کرد؛ در این بخش سخنرانان با هنرمندی تمام سعی می کردند با فصاحت و بلاغت حرف بزنند. فصاحت یعنی خوب صحبت کردن، و بلاغت یعنی بجا و به مقتضای حال و به تناسب مستمعین و در حد فهم آنان سخن گفتن. با این کار «اطلاعات لازم» در اختیار شنوندگان قرار می گرفت و به اصطلاح «شعور» آنها اشباع می گردید. بعد از این مرحله و در ادامه «یک مداح» خوش سابقه که با تاریخ اسلام به ویژه با نهضت عاشورا آشنایی داشت و از صدای خوبی هم برخوردار بود، با استفاده از اشعار مذهبی در مردم شور و هیجان خاصی ایجاد می کرد. این شور همراه آن شعور همچون دو بالی بودند که برای پرواز و به اوج رسیدن بدان همچنان نیاز است. شور حسینی با شعور حسینی آغاز می شود، تا شعورحسینی پیدا نشود و حسین را نشناسی شور حسینی ایجاد نمی شود. مقدمه هر شوری شناخت و شعور است تا حسین را نشناسی برایش اشک نیز نخواهی ریخت. شور و شعور حسینی همزاد و همراه همند، در کنار هم و همپای هم باید قرار گیرند. بنابراین مجالس عزاداری ما باید هم مجالس اطلاع رسانی و مجلس علم، معرفت و شعور باشند و برای ایجاد شور لازم نیز باید از مداحان خوش ذوق و خوش صدا بهره برد.
,
,
راهکارهای تقویت هیات های مذهبی را در چه می بینید؟
,
راهکارهای تقویت هیات های مذهبی را در چه می بینید؟,
,
-هیات مذهبی باید در هر دو بخش فوق کار کنند. هم سطح آگاهی و معرفت خود را افزایش دهند و هم از کسانی که از نعمت صدای خوب برخوردارند استفاده نمایند. اگر کسی صدای خوبی دارد چه توفیقی از این بالاتر که این صوت و صدا در خدمت دین و اهل بیت علیهم السلام باشد؛ که بدون تردید سعادت انسان را در دنیا و آخرت در پی خواهد داشت. ولی این حداقلی و کف کار است. امروز با توجه به تخصصی شدن همه امور چاره ای نیست که باید در این بخش ها هم تخصصی کار بشود. در عصری زندگی می کنیم که از باب مثال «هتل داری» و پذیرایی از مهمان رشتة دانشگاهی شده است برای اینکه یک کار تخصصی به حساب می آید؛ آنوقت پذیرایی از مهمانان امام حسین علیه السلام را به سلیقه آدم ها واگذار کردن کار درستی است؟ برپاکردن تکیهها، هیاتهای مذهبی و دستههای عزاداری، صورت و شکلی است که شهروندان قراردادهاند تا مفاهیم بزرگی که در واقعه عاشورا مورد تاکید امام حسین (ع) بود را زنده نگهدارند؛ مفاهیمی که سالار شهیدان جان بر سر آن گذاشت. این محتوا و مفاهیم، اصل و اساس سوگواری ایام محرم است اما در این میان، گاه چنان رنگ و لعاب و شکل و صورت عزاداری ایام محرم کانون توجه میشود که محتوا و معنا به کلی از یاد میرود. شاید به این دلیل باشد که سلیقه ای عمل می شود و تخصصی کار نشده است. وقتی سلیقه ای بود بر اساس سلیقه افراد ممکن است به اسم عزاداری اتفاقاتی بیفتد که خدای نخواسته مورد رضایت سالار شهیدان نباشد؛ اتفاقات عجیب و غریبی که گاه به جای تقویت دین موجب وهن دین می گردد.
,
,
نحوة از بین بردن و زدودن خرافات و برخورد با آفت های عزاداری در محرم چیست؟
,
نحوة از بین بردن و زدودن خرافات و برخورد با آفت های عزاداری در محرم چیست؟,
,
-آفت خرافات، مدتهاست دامنگیر عزاداری ایام محرم شده است و تلاشهای مختلفی برای زدودن آن شده و همچنان انجام میشود. به قدری این مساله مهم بوده است که شورای عالی انقلاب فرهنگی برای مبارزه با خرافات درتاریخ ۱۱اردیبهشت سال ۱۳۸۶ مصوبه ای را با عنوان سیاست های ساماندهی شئون فرهنگی در مناسبت های مذهبی به تصویب رسانده است. در این مصوبه به چهارموضوع به عنوان نگرانیهای اصلی«علما، فرهیختگان و ارادتمندان سیدالشهدا(ع)» نام برده شده است:
,
۱) زدودن جنبه استکبارستیزی و استبدادستیزی واقعه عاشورا علی رغم اینکه واقعه عظیم عاشورا همواره چون مشعلی فرا راه شیعه، مسلمانها بلکه بشریت در عرصه مواجهه با الحاد، استبداد و استکبار بوده است.»
,
۲) ارتکاب حرکات خلاف موازین شرعی و مخالف جوهر دینی و قدسی حماسه عاشوراست. در مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، قمهزنی به عنوان مصداقی برای تظاهر به رفتارهای موهن و غیرمعقول و نامناسب با روح عقلانی و حماسی نهضت حسینی نام برده شده، و مردم را از انجام آن بازداشته است.
,
۳) استفاده از تصاویر، شمایل و نشانههای غیرواقعی ائمه و اولیا علیهم السلام و چاپ گسترده آنها که خلاف قداست و حرمت معصومان و شأن عزاداری آنهاست، مایه وهن این حماسه عظیم است.
,
۴) یکی دیگر ازآفات و خرافات مربوط به عزاداری حماسه بزرگ عاشورا، تبدیل شدن آن به تفنن و تفریح کرده است. همانگونه که در این مصوبه، از ذکر اکاذیب و نسبت مطالب خلاف واقع به ساحت اهل بیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و خواندن نوحهها و آوازها و اجرای موسیقیهای مبتذل و خلاف شئون که باعث مخدوش شدن فضای فکری حماسی و جنبههای حزنانگیزی و عبرتآموزی محرم میشود و به این مراسم مقدس جنبه تفننی و تفریحی میبخشد و سبب از بین بردن خاصیت و خصلت آئینی مبتنی بر هویت ایرانی و اسلامی آن میشود؛ برحذر داشته شده است. برای از بین بردن این آفات و خرافات چاره ای جز اطلاع رسانی درست و تبیین اهداف و اسرار و آثار حماسه عظیم حسینی نیست. این مهم نیز بدون برنامه ریزی روشمند معقول و منطقی قابل اجرا؛ میسر نخواهد شد.
,
,
در انتها هم اگر نکته ای را لازم می دانید؛ بفرمایید.
,
در انتها هم اگر نکته ای را لازم می دانید؛ بفرمایید.,
,
-آیه شریفة: «یاایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» سوره فجر؛آیه ۲۸ مفسران در شان امام حسین می دانند. در این آیة شریفه مطالب فراوانی است که جای توضیح آن در اینجا نیست بطور خلاصه فقط به چند نکته اشاره می کنم:
,
۱- اگر به امام حسین علیه السلام با عنوان نفس المطمئنه یاد شده است؛ در جای دیگر فرموده است که «الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکرِ اللَّهِ أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ» (الرعد – ۲۸) یعنی با یاد خداست که دلها آرام می گیرند، راه آرامش دل را هم در آیه شریفة « إِنَّنِی أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْنِی وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْرِی (طه- ۱۱۴) » بیان فرمود به اینکه : « من اللَّه هستم، معبودى جز من نیست، مرا پرستش کن و نماز را براى یاد من بهپادار». در نتیجه با دقت در آیات فوق به این نتیجه می رسیم که راه امام حسین علیه السلام همان راه نمازاست که در آن انسان توحیدی تمام توجه اش به خداست. بی جهت نیست که امام حسین علیه السلام شب عاشورا را مهلت خواست برای اقامة نماز و یاد خدا.
,
۲- نکتة دیگر آنکه اگرامام حسین علیه السلام در نماز می فرمودند که «اِیّاک نَعْبُدُ و ایّاکَ نَسْتَعین» فقط خدا را می پرستم و فقط از او کمک می خواهم واقعا نشان داد که فقط از او کمک می خواهد و بنابراین دست به هیچ ستمگری نمی دهد، ولو اینکه در این را از هرچه دارد در راه خدا ایثار کند و امام حسین علیه السلام عملا همین کار را کرد.
,
۳- نکتة دیگر آنکه به قرینة آیة شریفه «یاءیتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» سوره فجر؛آیه ۲۸ که مربوط به امام حسین علیه السلام است به سادگی قابل فهم است که آیة قبل از این آیه که مربوط به یک «ستمگر» است، که خدای متعال احدی را مانند او ستم نمی کند مربوط به یزید باشد: «وَجِیءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّکْرَى ؛ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی ؛فَیَوْمَئِذٍ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ؛وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿۲۶-۲۳﴾
,
۴- نهایت آنکه این عزاداری ها برای آن است که تکلیف خود را با خودمان روشن کنیم: «تا چقدر و تا کجا حسینی هستیم ؟…» یا حق
,
انتهای پیام/
,
]
به اشتراک گذاری این مطلب!
ارسال دیدگاه