کوی علی آباد در کنار بام لرستان؛ اینجا بام، دو هوا دارد
چگونه شهری که از دو کلمه "خرم" و "آباد"تشکیل شده در خود میتواند این همه خرابی ها را جای دهد؟[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا و به نقل از سفیرافلاک، خرم آباد بزرگترین شهر لر نشین، بیست و دومین شهر پرجمعیت ایران و مرکز استان لرستان است. جمعیت خرمآباد طبق سرشماری سال ۱۳۹۰ مرکز آمار ایران ۳۴۸،۲۱۶ نفر بوده است.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,شهر در ارتفاع ۱۱۴۷،۸ متری از سطح دریا و در میان درههای زاگرس قرار دارد.
,هر شهری دارای محله ها و مناطقی است که فرهنگ آن شهر رامیتواند دست خوش تغییرات کند.لرستان از مناطق بسیار زیبای ایران ودارای مناطق گردشگری و دیدنی بسیاری است که چشم هر بیننده ای را می نوازد.
,قدم در شهر خرم آباد گذاشتیم تا در یک روز سرد زمستان داخل محله های آن را ببینیم.اما انگار شهر فراموش شده ای بیش نیست.
,کوی علی آباد، محله ای که انتظار داشتیم مانند نامش رنگ و بویی از آبادانی را در خود داشته باشد اما دریغ از کوچکترین توجه مسئولین به محله های فقیر نشین.
,
برخی از مسئولین حتی از دیدن مشکلات واهمه دارند و حاضر نیستند صندلی گرم خود را رها کرده و سرمای این روزهای شهر را در خرابه های شهر تجربه کنند تا قولهای فراموش شده خود را به یاد آورند.
,برخی دیگر اظهار می کنند که فساد و ناهنجاری های اجتماعی در این محله ها زیاد است به طوری که باعث شده به این محله ها ورد نکنند.
,اما ما بدون پیشداوری ها قدم به این محله (کوی علی آباد) گذاشتیم. وقتی رسیدیم یاد "بم" افتادم. تعجب کردم که چگونه شهری که از دو کلمه "خرم" و "آباد"تشکیل شده در خود میتواند این همه خرابی ها را جای دهد؟
,
خانه هایی که با تلنگری خواهد ریخت و خانه آرزوهای کودکان علی آباد را به ویرانه ای تبدیل خواهد کرد. در همان محله تابلویی نظرم را جلب کرد، نام کوچه های این محله همگی با نام شهدا نامگذاری شده بودند. برایم جالب بود. وقتی پرسیدم مردم همان محله با کمک موسسه خیریه ای این کار را انجام داده بودند.و این درحالی است که در مرکز شهر مسئولین نام کوچه هارا از بابک 1 شروع و به بابک 50 ختم میکنند.
,
در این محله خانواده هایی بودند که توان مالی آن ها بسیار پایین بود و حتی نمی توانستند وسائل گرمایشی برای خودشان تهیه کنند.
,برخی دیگر حتی درب منزلشان را با یک پلاستیک پوشانده بودند و برخی دیگر حتی حاضر نبودند گاز را به صورت غیر قانونی برای منازلشان بکشند.
,کوچه پس کوچه های این محله آنقدر قدیمی است که یک نفر به زحمت خود را از آن عبور می دهید.به راستی اگر آتشی به جان یک خانه بیفتد تکلیف چیست؟
,
از محله که خارج شدیم تبلوی بام لرستان(14 معصوم ) را دیدیم و مسیر را به آن طرف کج کردیم. در نگاه اول هر بیننده را به فکر فرو خواهد برد که این همه هزینه از کجا آمده و چه ضرورتی وجود داشته که مردم را فراموش کنیم و به فکر آخرت خود باشیم؟!
,البته جای تقدیر دارد که این کار با ارزش انجام شده آن هم در زمانی بسیار اندک، اما نکته اینجاست که "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است".
,
درختان بسیاری تا بالای کوه کاشته شده و با سیستم قطره ای هزینه ای بسیار انجام شده که نشان از آینده نگری در این پروژه می تواند باشد که نیروی انسانی کمتری را بطلبد اما آیا این گونه کارها را نمیتوانستیم در کوی علی آباد ها انجام دهیم؟
,
در بخش پایینی مجتمع بام لرستان دیواری بلند مانند یک حصار نظرم را جلب کرد که بیشتر شبیه دیوار برلین بود.بالا تر که رفتیم داخلش خبری نبود و از قرار معلوم روزی روزگاری قرار بوده که جای خوبان و مسئولان استانی وقت باشد که با رفتن نخبه المدیران و آمدن دیگری، این دیوار ثبت آثار باستانی میشود.
,
تابلوی که بر روی آن نوشته شده بود باغ وحش،جلوتر رفتیم و دیدیم خبری نیست.گفتند به جایی بهتر نقل مکان کرده و از قرار معلوم این مکان به ذائقه حیوانات محترم خوش نیامده و بار سفر به بالای شهر را گرفته اند.
,
به مکان جدید حیوانات رفتیم،از گاز کشی تا میوه و ... همه و همه دست به دست هم داده بودند تا خدای نکرده شکایت حیوانات پای انجمن حمایت از حیوانات و سازمان ملل را به لرستان باز نکند.اما جالبتر اینکه در سال اخیر لرستان بارها گونه هایی کمیاب از پلنگ های خود را از دست داده و کسی هم فکری در سر ندارد که چاره ای بیاندیشد.
,
هر قدم که بالاتر میریم مسیر برایمان جذاب تر میشود.مسیر با نور مناسبی در شبها روشن میشود در حالی که برخی نقاط درون شهر به خاطر عدم وجود یک روشنایی بارها خانواده های بسیاری را در غم عزیزانشان به غم فرو میبرد.
,هتلی که در حال ساخت است و مانند هتل صخره ای انگار برادرخوانده اش هست، رصد خانه ای که در نوع خودش کار بی نظیری است و ...
,
اما با همه اینها باید گفت:مگر یادمان رفته که امام خمینی(ره) حمایت از محرومان و مستضعفان را به صورت یک « وظیفه » و « مسئولیت » برای همه دولتمردان و کارگزاران حکومتی تبیین و تعیین نمود و زاغه نشینان و فقرزدگان را صاحبان اصلی کشور معرفی می کنند و در جای دیگر می فرمایند: خدمت به مستضعفان از بزرگ ترین عبادات نزد خداست.
,پس چرا مسئولین استان کوخ نشنینان را فرموش کرده اند و ولی نعمتان این سرزمین را در سختی ها تنها می گذارند.آیا با فراموش کردن و ندیدن کار دست میشود؟انسان که جانشین و خلیفه خدا بر روی زمین است باید فراموش شود و دیگر موجودات باید در قفسهایشان پذیرایی شوند!و باید به خاطر این فراموشی تقدیر کرد یا تشکر؟آیا انسانهایی که با عزت نفس در این محله ها زندگی کرده و کمترین انتظاری ندارند نباید به آنها خدمت کرد و به صرف وجود مشکلات باید فراموش شوند؟
,حقا که حکایت جالبی است در بام لرستان که باید گفت:"اینجا بم است"
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه