قطار بیترمز رشد حاشیه نشینی در سنندج؛ کلکسیونی از سهلانگاری مسئولین
بیش از 50 درصد جمعیت 450 هزاری سنندج در مناطق حاشیه نشین زندگی میکنند و این نشان از زنگ خطر این پدیده اجتماعی در مرکز استان فرهنگی کُردستان است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نوای آبیدر، حاشیه نشینی به اذعان بسیاری از کارشناسان حوزه اجتماعی از بزرگترین مشکلات شهرها است که روز به روز بر حجم آن و مشکلات ناشی از این پدیده اجتماعی افزوده میشود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نوای آبیدر,,
شاید تا 20 سال پیش به فکر هیچ شهروند سنندجی نمیرسید که حواشی و مناطق منفصل مرکز استان کُردستان به طرز غیرقابل کنترلی رشد کند، تا جایی که دستگاههای دولتی نیز از متوقف ساختن و کنترل آن عاجز باشند.
,,
همین بس که بیش از 50 درصد جمعیت 450 هزاری سنندج در مناطق حاشیه نشین زندگی میکنند و این نشان از زنگ خطر این پدیده اجتماعی در مرکز استان فرهنگی کُردستان است.
,,
نمونه بارز حاشیه نشینی بیرویه شهرک «نایسر» سنندج است که با جمعیتی بالغ بر 70 هزار نفر پس از شهرک بهاران، به عنوان دومین شهرک اقماری سنندج رشد قابل توجهی داشته است.
,,
البته مقایسه شهرک بهاران با شهرک نایسر دو مقوله کاملا جدا بوده، چرا که شهرک بهاران بر اساس نقشههای اصولی شهری و برنامهریزی مهندسین طراحی شده و اکنون از چند شهرستان کُردستان جمعیت بیشتری را در خود جای داده است.
,,
در طرف دیگر شهر، داستان شهرک نشینی و یا بهتر بگوییم حاشیه نشینی به شکل دیگری بازگو شده است؛ نایسر، شهرکی که در ابتدا روستایی قدیمی بود اما در چند سال گذشته با مهاجرت افراد بعضاً غیر بومی از شهرستانها و حتی استانهای مهاجر به مامنی غیررسمی برای آنان تبدیل شده است.
,,
در کنار این رشد غیرقانونی و غیر رسمی، به دلیل نبود نظارت صحیح شهری و بعضا سهل انگاریهای دستگاههای مختلف، ساخت و سازهای غیر مجاز، نبود نقشههای صحیح شهری، ضعف مدیریت شهری در نواحی منفصل شهری و مناطق حاشیه نشین، بالا رفتن آمار نابهنجاریهای اجتماعی در سایه نبود نظارت، و همچنین نبود برنامههای مدون و بلند مدت و چندین و چند عامل دیگر به تهدیداتی جدی در نایسر و دیگر مناطق حاشیه نشین شهر سنندج تبدیل شده است.
,,
مسئولین شهری نیز مکررا در کلام به این مشکلات اشاره داشته و به این نتیجه رسیدهاند که باید شهرکهایی همانند نایسر، آساوله، قار، دوشان و گریزه را در برنامه ریزی شهری بگنجانند اما گویی از درب جلسات بیرون میآیند، حرفهای خود را فراموش میکنند؛ با نگاهی به وضعیت اسفناک حاشیه نشینی در سنندج میتوان دریافت که تنها شعار مقابله با حاشیه نشینی در جلسات آنچنانی با حضور مسئولین بلند پایه استان سرداده میشود.
,,
یقینا جلسات طویل و جدی اما بدون خروجی مثبت، دردی را از مناطق حاشیه نشین سنندج حل نمیکند و باید به فکر راهکاری جدی برای کنترل معضلات و مشکلات در این مناطق در سنندج بود.
,,
شاید به گفته شهردار سنندج در جمع خبرنگاران در ابتدای امسال که گفته بود "هزینه چهار چاه نفتی نیز نایسر را نجات نمیدهد" بسیار دور از واقع و غیرواقعی نباشد.
,,
آماری جالب و البته در نوع خود قابل تامل از سوی مسئولین شهری نیز در ماههای اخیر ارائه شده است که شاید بتواند برخی از مسئولین که فکر می کنند مشکلات مناطق منفصل شهری رفع شده است را به تاکاپو وادارد.
,,
"سید بهاءالدین حسینی" رئیس کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر سنندج تیرماه امسال گفته بود که در نایسر 1000 هزار معتاد و مواد فروش وجود دارد و البته این امری طبیعی است چرا که اگر تمام بودجه شهرداری را صرف ساماندهی نایسر بکنیم سالانه نمیتوان 10 درصد از مشکلات آن را حل کرد.
,,
نبود آب در 24 ساعت در تابستان، افت فشار برق، نبود کلاس مدرسه مجهز را نیز باید به لیست بلند بالای مشکلات نایسر افزود تا کلکسیونی از از معضلات اجتماعی و ویترینی از سهلانگاری و کمکاری مسئولین کُردستانی در این منطقه پُر جمعیت مشاده کرد؛ مشکلاتی که آنطور مشهود است مسئولین را مجبور به تصمیمی جدی برای حل آن وا نداشته و تنها به شعار در زمینه مقابله با پدیده حاشیه نشینی بسنده کردهاند.
,,
امید است مسئولین این پدیده شهری در سنندج را جدی گرفته و برای آن راه حلی های بلند مدتی تدارک ببینند، امری که در صورت عدم پیگیری نایسر را به بزرگترین مرکز بزه و معضل اجتماعی غرب کشور تبدیل خواهد کرد.
,,
انتهای پیام/ ر
]
ارسال دیدگاه