سفرنامه عاشورایی/
رعایت حال مردم در عزاداری ها نکته ای که مورد غفلت قرار گرفته است
در عزاداری ها باید به نکته ظریفی توجه کرد تا موجب مزاحمت برای مردم به ویژه افراد بیمار نشد، برخی از عزاداری ها خالی از اذیت برای مردم نیست.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم زنجان ، در عزاداری ها باید به نکته ظریفی توجه کرد تا موجب مزاحمت برای مردم به ویژه افراد بیمار نشد، برخی از عزاداری ها خالی از اذیت برای مردم نیست.
چندی پیش فرصتی دست داد تا به همراه دوستانم سفری کوتاه به یکی از شهرهای همجوار استانمان داشته باشم. به لطف خداوند متعال شهر مزبور نیز همانند سایر نقاط میهن عزیزمان رنگ و بوی حسینی به خود گرفته و سیاهی عزای سالار شهیدان رونقی دو چندان به فضای آن بخشیده بود. شور و شوق عجیب و وصف ناشدنی در بین هیات های مذهبی و دسته جات عزاداری حال و هوای شهر را دگرگون ساخته بود. اما هر چه به ساعات پایانی شب نزدیک تر می شدیم انتظار اتمام رفت و آمد دسته جات و فراهم آمدن زمینه استراحت مردم ساکن در کوچه و خیابان های اطراف محل های عزاداری در من بیشتر می شد. اما با کمال تعجب مشاهده شد که گسیل زمان نه تنها اثری در اتمام دسته جات ندارد بلکه بر حسب آنچه دریافت شد، ساعات پایانی شب مساوی با شدت گرفتن مضاعف حرکت دسته جات است.
نگارنده هرگز در پی نهی از حضور در دسته جات عزاداری سیدالشهدا (ع) نبوده و نیست. چرا که به راستی عشق و اخلاص این عزیزان در برپایی این گونه دسته جات ستودنی بوده و همین حضور مردان و زنان عاشق در کف خیابان ها است که پیام نهضت عاشورا را روز به روز زنده تر می نماید. اما اگر برای لحظه ای خودمان را خارج از فضای دسته جات شبانه، آن هم با خیل عظیم طبل زنانی با طبل هایی که گاهاً ارتفاعشان به بیش از دو متر نیز می رسد تصور کنیم، خواهیم دریافت که سر و صدای به وجود آمده از اثر ضرب این طبل ها چه با مردم ساکن در آن حوالی خواهد کرد.
تصور کنیم بیماری را که نیاز به استراحت شبانه روزی دارد یا کهنسالانی که امواج صوتی به وجود آمده از ضرب طبل ها خواب را از چشمانشان خواهد ربود و کودکی که باید در آرامش کامل شب را به صبح برساند؛ اما مگر می توان در چنین شرایطی انتظار یک خواب آسوده را داشت؟!! به راستی حسین بن علی(ع) این رفتار را از ما خواسته است؟
شکی نیست که عشق و علاقه مردم ما به ساحت مقدس امام حسین(ع) در دایره واژگان نمی گنجد. اما چرا بایستی حزن عزادار، زحمت سایرین را به همراه داشته باشد؟ آیا به زحمت انداختن جمعی از مردم به بهانه و با توجیه عزاداری، تفاوتی در قبح مردم آزاری ایجاد می کند؟ آیا با عزاداری مردم آزارانه در اوقات و به سبک های نامتعارف، از ارزش عزاداری بر سالار شهیدان نکاسته ایم؟
صد البته درست است که معصوم(ع) فرموده اند: «شیعتنا یحزنون بحزننا»، اما می توان هم محزون حزن آل الله بود، هم از شیوه های متعارف برای ابراز این حزن بهره جست. چه زیبا است که ابراز حزن ما صرفاً در دایره بیان احساسات نباشد بلکه بتوانیم رهرو راهی باشیم که سرور جوانان اهل بهشت برگزیدند و در این راه جان شیرین را در طبق اخلاص نهادند.
شکر می کنیم خدای سبحان را که در شهر خودمان -زنجان- سالیان سال است حسینیه ها و زینبیه ها و …فرهنگ اصیل عزاداری سیدالشهدا را نهادینه ساخته اند و اغراق نیست اگر گفته شود امروزه زنجان بدل به الگوی اصلی عزاداری صحیح و مطلوب در سطح کشور و حتی فراتر از آن شده است.
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/گ
,]
ارسال دیدگاه