آرامشی که به یغما رفته است؛
معماری مدرنی که سکونت گاهها را تبدیل به خوابگاه کرد
معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان کویر ، آرامش به عنوان یکی از نیاز های روحی روانی هر فرد است ، عموما افراد که در طول شبانه روز با انجام فعالیت های مختلف زندگی در سایه ی خانه به آرامش خواهد رسید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنان کویر,اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
پی نوشت:
روزنامه قبیله هابیل
انتهای پیام/
اما آیا فقط یک ارتباط درست با اعضای خانواده می تواند آرامش را به ارمغان آورد؟
,هدف بشر در طول تاریخ با انجام هر اختراع و یا هر اقدامی، بدست آوردن آرامش بوده است حتی گاهی ظاهر وسایل را تغییر داده است تا شاید با زیباتر کردن آن شی آرامش بیشتری را به جامعه هدیه بخشد.
,خانه به عنوان مکانی برای بدست آوردن آرامش ، نقش بی بدیلی داشته است و بشر در طول حضور خود تا کنون معماری های مختلفی را در جهت زیباسازی و در نهایت ایجاد آرامش طراحی کرده است، زمان و حضور نسل های مختلف پذیرای معماری و سبک های متفاوتی برای خانه ها بوده است.
,در مقایسه ی معماری ایرانی اسلامی با معماری جدید و مدرنیته بنظر می رسد که معماری جدید با تمام زرق و برق ها و جدید بودنش امنیت و آرامش را که از جمله نیازهای خانواده ها بوده به یغما برده است. فضای پذیرایی به همراه آشپزخانه هایی به سبک اپن و یا جزیره ای سبب شده است تا حداقل خانم خانه به عنوان یکی از اعضای خانواده همواره در محدودیت و معذوریت باقی بماند.
,برای مثال آشپزخانه به عنوان یک حریم خصوصی خانم خانه همواره در معرض دید سایرین قرار بگیرد تا خانم خانه ضمن حفظ جنبه های نظافت و آرامش یک دیدار، همواره به فکر رعایت حریم عفت و حجاب خود را نیز باشد.
,برخلاف معماری ایرانی، در معماری های برون گرای امروزی، عموماً همه چیز در معرض و منظر همه است، از حیاط خانه که به راحتی در معرض دید غریبه هاست، تا داخل ساختمان که همه در یک فضا زندگی می کنند و فقط اتاق های خواب از یکدیگر جدا هستند. افرادِ چنین خانواده هایی، به علت نبود فضاهای متناسب، دائماً در معرض مزاحمتِ یکدیگرند و با صدای خود و فعالیتهایشان، ناخواسته همدیگر را آزار می دهند و از این جهت ساکنان این خانه ها نمی توانند آرامش و آسایش داشته باشند.
,یکی از ارزشهای اسلامی، حفظ حریم بین زن و مرد نامحرم برای ایجاد بستر آرام روحی و روانی برای هر دوی آنهاست. در معماری جدید که محل پذیرایی از میهمانان به یک حال یا سالن منحصر شده وهمه ی افراد - اعم از زن و مرد - باید در همان محل پذیرایی شوند، رعایت شئونات اسلامی مشکل می شود و ساکنین منزل برای حفظ حریم محرم و نامحرم به مشکل می افتند. فارغ از این مطلب، هنگام حضور مهمان در منزل رفت و آمدهای داخل خانه همراه با برخورد مداوم با میهمان است. این مسئله در انجام امور شخصی همچون: استفاده از سرویس بهداشتی که معمولاً منتهی به پذیرایی منزل است، بیشتر خودنمایی می کند. با این نوع معماری، رعایت حریم تبدیل به یک امر سخت و مشکل می شود.
,مرجان جعفر زاده کارشناس ارشد معماری در این رابطه در گفتگویی با " زنان کویر " گفت: نیاز به امنیت و آرامش را بعد از نیازهای فیزیولوژیک، مهمترین خواسته انسان بشمار می آید و آسودگی، یکی از مهترین نیازهای فطری انسان در طول تاریخ و از اهداف بشریت درطول زندگی که همیشه حایزاهمیت بوده است.
,وی ادامه داد: عوامل بسیاری در ایجاد احساس آرامش موثر هستند که بخشی از آن به شرایط آسایش جسمی شخص بازمی گردد.جدا از بحث استفاده از مصالح امروزی در ساخت وسازها وتاثیر ان برانسانها، که خودمسله ای مهم در معماری جدید است و بگذریم احساس امنیت و حریم نیز، از عمده عوامل آرامش بخش است که در معماری گذشته بخوبی به ان پرداخته شده است.
,جعفر زاده عنوان داشت: ضرب کوبه های درب ورودی هرکدام بیانگر جنسیت مخاطب، زن ویا مرد بودن بود.در طراحی و پلان ساختمانهای گذشته، مهمان قبل ورود به اندرونی و فضای خصوصی ، از فضایی معروف به «هَشتی» میگذشت تا محارم از دید نامحرم در امان باشند؛ دیوارهای بلند بنا، خود چون دژی محکم حافظ همة ارزشهایی بود که برای انسانها اهمیت داشت ،فضای وسیع خانه ،اتاق های پنج در و زمستان و تابستان نشین ، نمایانگرارامش و اهمیت اسایش و احترام به ساکنین بود.
,کارشناس ارشد معماری اظهار داشت: معماری قدیم درونگرا بود آرامش وامنیت را برای ساکنین خود به ارمغان می آورد ، افراد از بودن در خانه ، لذت می بردند در حالی که امروزه ، فرهنگ لذت و خوشگذرانی در بیرون از خانه شکل گرفته، خانه دیگر مکانی نیست که بتواند خلوت و آرامش را برای ساکنین خود فراهم آورد و افراد مهمانی های خود را در رستوران و هتل برگزار می کنند و برای آرامش خود و اینکه بتوانند دقایقی را خلوت کنند ، به پارک های شهر می روند.
,وی تاکید کرد:بی شک فرهنگ کنونی جامعه ،در معماری تاثیر بسزایی داشته زیرا معماری و فرهنگ و زندگی مردم باهم در ارتباط هستند ،باطراحی و معماری میتوان چگونگی زندگی انسانی را تغیر داد.و حال با پیشرفت تکنولوژی و مدرنیته شدن بی شک واماندگی ایران در ساخت و سازها را به عینه می بینیم.
,جعفر زاده افزود: باید تاکید کنم معماری با ایدئولوژی مردم ارتباط نزدیک دارد و معمار باید بنا و ساختمان را بر اساس باورها،اعتقادات ، تفکرات، و فرهنگ مردم یک جامعه شکل بگیرد ، اما امروزه می بینیم که هیچ توجهی به ایدئولوژی مردم نمی شود و سکونت گاهها تنها به خوابگاههای شهری تبدیل شده اند .
,بررسی های صورت گرفته بر معماریهای ارزشمند سرزمین های گوناگون، از یونان و مصر گرفته تا ژاپن و ایران، نشان می دهد که مؤثرترین راه حصول آرامش در فضا، از ترجمان کالبدی اعتقادات مذهبی مردمان حاصل شده؛ اگرچه در فرهنگها و اقلیمهای گوناگون به گونه ای متفاوت نمود یافته است. در فرهنگ مذهبی ما نیز خانه ی مطلوب، خانه ی بندگی و یکی از مهمترین مظاهر بندگی، پرستش است و اختصاص دادن فضایی به عنوان نمازخانه توصیه شده تا مکانی برای ارتباط با عالم معنا، به عنوان اصلی ترین منبع آرامش باشد.
,و نهایتاً اینکه با همه محدودیت های زندگی امروز مانند: محروم شدن از حیاط و خانه وسیع، و تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی که انسان را ناگزیر از زندگی در مجتمع های زیستی پرجمعیت و معمولاً پرتنش کرده، هنوز هم می توان با برخی تمهیدات، گونه ای از معماری را طراحی و سازماندهی کرد که بتواند امکان تجربه تاثیرپذیری از فضا به منظور نیل به یک آرامش نسبی ذهنی را فراهم آورد.
,پی نوشت:
,روزنامه قبیله هابیل
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه