بیماران سرطانی در چرخه هزینه های درمانی می میرند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به نقل از سبلانه،رئیس مرکز تحقیقات سرطان از مرگ 41 هزار ایرانی در سال گذشته به دلیل بیماری سرطان خبر داد.

دکتر محمد اسماعیل اکبری در نشست خبری هفته پیشگیری از سرطان،( هشتم تا پانزدهم بهمن )گفت: سالانه 85 هزار مورد جدید سرطان در کشور بروز می‌کند.

اکبری در این باره افزود: می‌توان گفت که بیشترین رشد سرطان در جهان مربوط به ایران است.

اکبری درادامه سرطان را پیچیده‌ترین و گران‌ترین بیماری خواندو افزود: تحقیقات ما نشان داده که در سرطان به طور متوسط 80 درصد هزینه‌ها از جیب بیماران پرداخت می‌شود و این اعداد و ارقام، اعداد و ارقام وحشتناکی است.

رئیس مرکز تحقیقات سرطان ادامه داد: تقریبا 4.6 درصد بیماران که به حوزه سلامت مراجعه می‌کنند،به دلیل بیماری‌شان زیرخط فقرمی‌روند.همچنین 10 درصد بیماران مراجعه‌کننده به حوزه سلامت، به دلیل هزینه‌های درمان، به شرایط فلاکت‌بار اقتصادی دچار می‌شوند. این در حالی است که این آمار و ارقام در مورد سرطان‌ها دو برابر است.

به نظرمی رسد آمار و ارقام فوق گویا و اشاره کافی برای آنانی که بایدبدانند.

جالب است که طبق برنامه چهارم توسعه قرار بر این بود که سهم مردم از هزینه های درمانی به کمتر از 30 درصد کاهش یابد در حالی که متاسفانه علیرغم شعارها و وعده های همیشگی مسوولان، این سهم در حال حاضر به 80 درصد رسیده است!

علاوه بر این ،خیلی از بیماران سرطانی دچار افسردگی و اضطراب در حد بالینی هستند و همچنین به دلیل کاهش درآمد و لزوم تامین مخارج سرطان، آسیب شدیدی به عملکرد اقتصادی خانواده های این افراد وارد می شود.
نبود نهاد کافی حمایتی در زمینه سرطان، هزینه های بالای درمان و عدم پوشش دهی بیمه ای از جمله مواردی هستند که بیماران سرطانی از آن گله دارند.

افراد مبتلا به این بیماری از یک سو باید با این بیماری دست و پنجه نرم کنند و از سویی با مشکلات روحی و عاطفی ایجاد شده ناشی از این بیماری برای خود و اطرافیانشان روبرو باشند.

برخی نیزکه هزینه های سنگین درمان و تهیه داروها را نداشته اند به ناچار از طی دوره درمان کامل این بیماری باز می مانند.

درست است که در سال های اخیر درصد بالایی از داروها به ویژه داروهای بیماران سرطانی و صعب العلاج تحت پوشش بیمه قرار گرفته است اما بسیاری از کارشناسان بر این باورند که سهمی که بیمه ها برای هزینه های دارو می پردازند، آن قدر ناچیز است که بود و نبود آن تفاوت چندانی نمی کند.

واقعیت آن است که در شرایط کنونی، جبران هزینه های درمانی برای اکثریت جامعه مشکل‌آفرین شده و تقویت بیمه های درمانی، شاید تا حدودی بهترین راهکار باشد تا بار هزینه های سرسام آور را از دوش مردم بردارد.

با این اوصاف آیا لازم نیست مسوولان ورای شعارها و شعار زدگی ها، جدیت خود را در این باره در میدان عمل نشان داده و بکوشند که در سایه برنامه ریزی و نظارت مستمر، سختی و ناملایمت های بهداشتی و درمانی مردم را تا حدی کاهش دهند؟ متاسفانه هیچ دولتی قبول نکرده و نمی‌کند که بیماران سرطانی را جزو بیماران خاص حساب کند.

دارو‌های بیماران خاص رایگان به آن‌ها داده می‌شود و این بیماران بیمه هستند اما این شامل بیماران سرطانی نمی شود. حتی بسیاری از بیمه‌های مکمل هم داروهای آن‌ها را پوشش نمی‌دهند. چون این داروها ‌گران و خارجی هستند. دولت هم راضی نمی‌شود بیماران سرطانی را جزو بیماران خاص حساب کند چون هزینه دارو‌های آن‌ها زیاد می‌شود.

بیماران سرطانی بایدداروهایشان را آزاد بخرند و با توجه به قیمت ارزی که شاهد آن هستیم، قیمت این دارو‌ها سر‌سام‌آور شده است. فشاری که بر اثر افزایش قیمت دارو یا تعرفه ها به بیماران وارد می شود، ناشی از ضعف عملکرد بیمه هاست، چرا که اگر مدیریت بیمه تقویت شود بیماران نباید افزایش قیمت دارو یا هزینه های درمانی را احساس کنند.

بنابراین ناکار آمدی بیمه ها در این زمینه به نارضایتی بیماران در سال های اخیر منجر شده است چرا که در حال حاضر به دلیل حفظ کیفیت دارو و حمایت از تولید کنندگان داخلی ناچارشاهدافزایش هرازگاه قیمت ها نیزهستیم که مشکلات این بیماران رامضاعف می کند. به راستی بالاترازمرگ وزندگی انسانهامسئله مهمتری هست که به آن بیاندیشیم؟!
یکی ازبیماران سرطانی به من گفت: به دلیل هزینه های بالای دوره های شیمی درمانی چند بار تصمیم گرفتم از ادامه درمان منصرف شوم.
مانده ام به اوچه بگویم؟!

انتهای پیام/