بانو ‹‹محترم قاضی››؛ شهیده دفاع از حجاب در کاشان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کاشان اول، امسال، هشتادمین سالگرد کشتار مردم در مسجد گوهرشاد است که در تحصن و اعتراض به تغییر لباس و کشف حجاب در حرم امن رضوی جمع شده بودند.

سیاست تغییر لباس که توسط رضاخان در ایران همگام با ترکیه لائیک شروع شد، با مقاومت مردم روبرو شد. تغییر لباس مردان و روحانیون و نیز کشف حجاب زن ایرانی، دیگر یک عمل سیاسی نبود که تنها قلدری رضاخان در آن تعیین کننده باشد بلکه با توده های مردم و جامعه برخورد می شد.

از سوی دیگر لباس برای ایرانیان نیز هیچ گاه تنها پوششی بی هویت نبوده است، بلکه پوست به هم پیوسته فرهنگ ایرانی با هویت دینی مردم بوده است.
چون رشته های لباس و حجاب ایرانی وصل به ریشه‌های دینی و سنتی و فرهنگی ایرانیان بود، با مقاومت جانانه مردم نیز روبرو شد تا جایی که در تمام دوره ۶ ساله کشف حجاب رضاخانی، بسیاری از مردم با خون و جان خود در برابر این تغییر خشونت‌آمیز هویت خود ایستادند و بزرگترین نهضت مقاومت فرهنگی را در تاریخ اجتماعی معاصر به راه انداختند.
حجاب، ریشه و پیشینه ایمانی ماست؛ تاریخ جامعه دینی ماست از زمانی حتی پیش از اسلام. از این رو تلخی و مقاومت در کشف حجاب شاید بیش از آنکه واکنش به یک عصیان و گناه کوچک دینی باشد، واکنش به عریانی هویت تاریخی است؛ انگار انصراف از خود بودن و هویت داشتن است. و اگر جز این باشد، این همه تن به مرگ سپردن برای زن ایرانی در واقعه کشف حجاب چه دلیلی می‌توانست داشته باشد؟

در حقیقت لباس و حجاب زن ایرانی، تنها یکی از فضائل و فرائض دینی نبوده است بلکه معیار تاریخی زن بودن و اصالت او بوده است؛ هویت دینی او و مردم زمانه بوده است. به همین دلیل است که از میان عریانی بدن و حجاب و پوشیدگی، حتی به بهای مرگ، دومی را برمی‌گزیند.

او با عریانی دلیلی برای بودن نمی‌بیند. عریانی برای او، لُختی از هویت و برهنگی از تاریخ هزاران ساله اوست. از این رو شرم دینی و تاریخیِ او، ایستادگی تا پای جان را برمی‌گزیند و تن به این عریانی نمی سپارد.
زن ایرانی، هیچ گاهی را به یاد نمی آورد که بی حجاب بوده باشد. نه در دوران اسلامی و نه حتی پیش از اسلام. تا بوده و موجودی به نام زن در تاریخ ایرانی بوده است با حجب و حیا و چادر و چارقد بوده است.
کشف حجاب اجباری یا چنانکه امروزی ها می گویند آزادی پوشش، یک تغییر لباس ساده نیست. بلکه تلاشی جاه طلبانه برای قطع ریشه ها و تداوم هاست. آن کس که از لباس خود دفاع می کند در واقع از از اتصال خود به یک تاریخ پردامنه از عقیده و حیای مومنانه در میانه اجتماع دفاع می کند و آن کس که می خواست حجاب را از ریشه برکند، ریشه تاریخ و سنن ایرانی را از جا می‌کند.
اینجاست که زن ایرانی، اولین حلقه مقاومت فرهنگی و تاریخی را با وجود تمام تلخی‌های سیاسی دوره رضاخان شکل می‌دهد؛ چرا که درست اینجا بوده است که ایرانیت و جغرافیای فرهنگی او به مخاطره می افتد نه فقط اسلام و ایمان شخصی او. چراکه به باور زنان مقاوم سرزمین ما در این دوران، عریانی، تغییر لباس و کشف حجاب، درست آن گردنه‌ای بوده است که ما بی تاریخ، بی ریشه و بی زمین می شده‌ایم. ‌

سیده محترم بانوی قاضی؛ شهیده کاشانی حجاب
سیده محترم بانوی قاضی، یکی از جمله زنان باعفت و پاکدامن کاشانی در نهضت مقاومت فرهنگی بود که آن سال‌ها به همراه خانواده خود به زیارت مشهد علی بن موسی الرضا علیه السلام رفته بود اما در آنجا به ضرب و زور شدید ماموران رژیم گرفتار شده بود.

خشونت بی اندازه قزاق ها زیارت محترم بانو را ناقص می کند و او را در حالی به کاشان برمی گرداند که چند روزی دیگر دوام نمی آورد و سرانجام بر دست های مردم سوگوار تشییع می شود.
جان عزیز محترم بانوی ایران، نشانه مقاومت و ایستادگی هزاران بانوی محترم ایرانی است که در طول سالیان خفقان پهلوی از فرهنگ و سنت ایرانی و اسلامی دفاع کردند و در مقابل ترکه بیداد و ستم پهلوی مقاومت نمودند.

نهضت مقاومت فرهنگی که آنها به راه انداختند اکنون در جهان طنین افکنده است و آوازه محترم بانوهای ایرانی نه فقط در جهان طنین انداخته است بلکه هزاران دختر نجیب اروپایی، آمریکایی و دیگر ملل جهان را به فرهنگ پرافتخار اسلامی دعوت نموده است.

انتهای پیام/رض