در آستانه انتخابات؛
تشکل دانشجویی در گیر و دار زد و بند سیاسی / وقتی دانشگاه، باشگاه احزاب می شود
این انجمنها اکنون سالهای اولیه فعالیت خود پس از احیا را میگذرانند و تجربه آنچنانی برای اثرگذاری سیاسی ندارند گرچه در پشت صحنه از سوی اتاق فکری خاص هدایت می شوند و همچون اسلاف خود پیاده نظام اصلاح طلبان اعم از اعتدالی و افراطی هستند و خواستهای آنان را دنبال و مطالبه می کنند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ائل نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,انجمن های اسلامی سابقه ای فراتر از تاریخ پیروزی انقلاب اسلامی دارند و از پیش از انقلاب به عنوان تشکیلاتی اسلامی و انقلابی در میان دانشجویان داخل و خارج کشور فعال بوده اند و در پیروزی انقلاب و دوران دفاع مقدس و انقلاب فرهنگی سابقه ای اثرگذار از خود بجای گذارده اند. در سالهای پس از جنگ و بخصوص در سالهای دولت سازندگی دچار دگردیسی خاص می شود و آرام آرام از خوی انقلابی و استکبار ستیزی خود بدور افتادند. سالهای دولت اصلاحات که فرارسید این تشکیلات بطور علنی بعنوان ارگان دانشجویی اصلاح طلبان وارد صحنه شد و در برهه های مختلف برخلاف مشی اتقلابی پیشین خود وارد عمل شدند.
,انجمن های اسلامی برخلاف اصول مرسوم جنبش دانشجویی به عنوان پیاده نظام اصلاح طلبان و گاه ضدانقلاب و براندازان عمل کردند و در اقدامی عملی در جریانات کوی دانشگاه سال ۷۸ نقش خاصی ایفا کردند که بعدها ابعاد پنهان آن برای همگان آشکار شد که کمترین آن پناهنده شدن برخی سران دفتر تحکیم وحدت به کشورهای غربی و اظهارات بعدی آنان در شبکه های ماهواره ای بود که به حد کافی در اختیار عموم قرار دارد و أنقدر واضح است که کسی نمی تواند سرسپردگی اینان نسبت به غرب را انکار کند، باشد برخی نیز بدین سرسپردگی افتخار می کنند؛ عجبا مدعیان سردمداری جنبش استکبارستیز دانشجویی و سرسپردگی غرب!
,در سالهای پس از حوادث کوی دانشگاه نیر باقی مانده عناصر غربگرای این تشکیلات به مشی خاص خود در برهه های مختلف ادامه دادند و همچنان بعنوان پیاده نظام جریان اصلاح طلب عمل کردند. این تشکیلات حتی در مقطعی پا را فراتر از قاطبه اصلاح طلبان گذاشتند و پروژه عبور از خاتمی را کلید زدند زیراکه وی را در تحقق خواست های خود ضعیف می پنداشتند.
,در سالهای پس از دولت اصلاحات و با پیروزی احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری که بر اساس اذعان سیاسیون غیر قابل پیش بینی و غیرمنتظره بود، فضای خاصی در دانشگاهها حاکم شد و انجمن های اسلامی که بعنوان پیاده نظام اصلاح طلبان مورد حمایت دولتی ها بودند دچار انزوا شدند و در برخی دانشگاهها بر اثر اختلافات خاص و یا برخی سلایق مدیریتی انجمن های اسلامی به سمت انحلال پیش رفتند، نمونه نزدیک انحلال بدلیل اختلاف داخلی انحلال انجمن اسلامی دانشگاه تبریز بود که براثر اختلاف میان قومگرایان و اصلاح طلبان انتخابات شورای مرکزی بارها به تعویق افتاد و عاقبت برگزار نشد و بر همین اساس انجمن منحل شد. گرچه دوستان انجمن اسلامی این انحلال را در راستای سیاست دولت وقت قلمداد می کنند اما شاهدان و اسناد خود بر این جریان گواهند که عامل اصلی انحلال اختلاف داخلی بوده است.سمپات های اصلاحات از آن سال به بعد در کانون های فرهنگی و هنری نفوذ کردند و بعدها در سال هشتاد و هشت به عنوان پیاده نظام سران فتنه در دانشگاهها وارد عمل شدند و فضای دانشگاه را به سمت افراط بردند بااینکه تشکیلاتی بنام انجمن وجود نداشت اما فعالیت ها بصورت زیرزمینی ادامه داشت وحوادثی چون ۱۳آبان و ۱۶آذر ۸۸ توسط اینان رقم خورد؛ اگر چه برخی معتقدند اگر تشکیلات انجمن اسلامی بصورت علنی و رسمی در سال ۸۸ فعالیت داشت امکان کنترل افراط این طیف راحت تر بود اما به هر حال اختلاف داخلی داستان انحلال و فعالیت زیر زمینی را رقم زد.
,با پیروزی رئیس جمهور روحانی در انتخابات سال نود ودو سمپات های دانشجویی اصلاحات به مانند خود اصلاح طلبان امیدوار شدند تا با تدبیر دولت اعتدال مجددا به صحنه اثر سیاسی باز گردند و حیات را دوباره تجربه کنند. گرچه دیگر نسل سابق پس از هشت سال در دانشگاه نبود اما بعنوان لیدر پشت صحنه سمپات های خود را در دانشگاه به صف کرد تا دوباره انجمن را احیا کنند و این خواست از سوی روسای جدید الانتصاب دانشگاهها لبیک گفته شد و گاه اغماض های اساسی در مورد تشکیل انجمن ها به لحاظ مطابقت با آیین نامه تشکل های اسلامی صورت گرفت تا به هر صورت حتی با عدم رعایت قوانین تشکل احیا شود ،البته ملاحظه ای خاص در دانشگاهها بخصوص دانشگاه تبریز لحاظ شد و آن عدم حضور قوم گرایان در هیات موسس جدید بود تا تجربه انحلال مجدد تکرار نشود. این انجمنها اکنون سالهای اولیه فعالیت خود پس از احیا را میگذرانند و تجربه آنچنانی برای اثرگذاری سیاسی ندارند گرچه در پشت صحنه از سوی اتاق فکری خاص هدایت می شوند و همچون اسلاف خود پیاده نظام اصلاح طلبان اعم از اعتدالی و افراطی هستند و خواستهای آنان را دنبال و مطالبه می کنند.
,انجمن های اسلامی حامی صددرصدی سیاست خارجی دولت هستند اما در سیاست داخلی دولت ان قلت می آورند و خواستهایی گاه افراطی از دولت و نظام دارند. رفع حصر سران فتنه ، آزادی سیاسی برای دگراندیشان و رفع ممنوع التصویری خاتمی سرخط هایی از خواست های این طیف از دولت است و هیچ پوشیده نیست که این خواست ها در خفا و آشکارا توسط اتاق فکر خاص و سران افراطی اصلاحات بدانان دیکته می شود. فارغ از این انجمن های اسلامی بخصوص در تبریز عضو رسمی شورای هماهنگی اصلاح طلبان هستند و در این شورا مسئولیت نیز دارا هستند، جالب آنکه تشکل مدعی سردمداری جنبش دانشجویی خود را عضو و وامدار تشکیلات طیف سیاسی می داند و بدان فخر نیز می فروشد و اینگونه می شود دانشگاه باشگاه احزاب می شود و جنبش دانشجویی از رسالت خود باز می ماند و وارد گود بده بستان سیاسی می شود.
,پیاده نظام و آلت دست شدن تشکل دانشجویی شاخ و دم ندارد و این ماجرا نشان از نقض یکی از اصول بنیادین جنبش دانشجویی دارد که عدم وابستگی به حریانات خارج دانشگاه است.
,انجمن های اسلامی دانشگاههای تبریز این روزها پا را فراتر نهاده اند و کسانی از اسلاف خود را با خواست علنی خود و بیانیه کاندیدای انتخابات مجلس کرده اند و عکسی نیز به یادگار از مراحل ثبت نام منتشر کرده اند تا همگان بدانند این تشکل هویت جنبشی خود را خدشه دار کرده است وارد بازی های ساسی شده است. ادامه این مشی از طرف هر تشکل دانشجویی و به نفع هر شخص وجریان سیاسی اعم از اصولگرا و اصلاح طلب آینده نامطلوبی را برای جنبش دانشجویی تبریز رقم خواهد زد و دانشگاه را باشگاه احزاب خواهد کرد. الغرض امید که دوستان از نیمه راه بازگردند!
]
ارسال دیدگاه