وبلاگ دلنوشته های سربازی برای ولایت نوشت:
چرا ذخایر آب سنگین ایران به کشور عمان منتقل شد؟
آیا با تعجیلِ وحشتناک، در خروج آب سنگین تولید شده توسط متخصصان جوان ایرانی و خروج دستپاچه ی نزدیک به 12 تن ذخایر استراتژیک اورانیوم غنی شده از کشور؛ نابودی سریع قلب راکتور اراک؛ برچیدن غیر اصولی سانتریفیوژ های نطنز و فردو -در حقیقت نابودی 14,000 سانتریفیوژ- و ... می توان زمینه ی اطمینان، ترحم و همراهی دشمنِ سرسختی همانند امریکا را برانگیخت؟[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از وبلاگ دلنوشته های سربازی برای ولایت، بر اساس برجام، ایران می بایست برای رسیدن به روز اجرای توافق، ذخیره مازاد آب سنگین تولید شده خود را به بازار جهانی عرضه کند. ذیل اقدامات داوطلبانه و در بخش ب، بند 10 برجام آمده است: "راکتور آب سنگینِ دیگر، یا انباشت آب سنگین در ایران برای مدت 15 سال نخواهد بود. همه آب سنگین اضافی برای صادرات در بازارهای بین المللی عرضه خواهد شد."
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دلنوشته های سربازی برای ولایت,همچنین در بخش تعهدات ایران برای رسیدن به روز اجرا نیز آمده است؛ -بند 14 پیوست یک برجام-: "به مدت 15 سال تمامی آب سنگین مازاد بر نیاز (ایران) ... برای صادرات به بازارهای بین المللی آماده شده و بر اساس قیمت بین المللی به خریداران بین المللی تحویل می گردد. ..."
از آنجا که دولت فخیمه ی دکتر روحانی، به جهت چیدن میوه ی رفع تحریم و تاثیر گذاری آن بر رای کاندیداهای متمایل به دولت، تعجیل فراوانی برای رسیدن به روز اجرا دارد؛ و از سویی امریکایی ها لفظ صریح و واضحِ "عرضه کردن" و یا "آماده کردن" ذخایر آب سنگین برای صادرات را؛ به خروج آن از ایران تفسیر نمودند؛ -و البته مخالفت های دکتر صالحی با چنین دبه ای مثمر ثمر واقع نشد- لذا طبق معمول، دیپلماسی خنده؛ عقب نشینی و وادادگی دولت یازدهم که تنها نمونه آن را در طول سالهای 81 تا 84 -حاکمیت اصلاح طلبان و دبیری حسن روحانی بر شورای عالی امنیت ملی- می توان دید؛ بار دیگر ناجی دولت شد و بدون چون و چرا دستور طرف امریکایی را اجرا کرد! طبق این دستور، ذخایر آب سنگین از کشور خارج و تا زمان پیدا شدن مشتری مناسب، در اختیار کشور پادشاهی عمان قرار می گیرد.
فارغ از بد عهدی و شیطنت حریف، جا دارد از دکتر روحانی که این روزها به شدت درگیر امور انتخاباتی است؛ و منافع حزبی را بر منافع ملی مقدم می دارد، سوال کرد: آیا رسیدن به روز اجرای برجام؛ و ورود تعدادی از نمایندگان همسو با دولت؛ ارزش تحقیر ملت بزرگ ایران را دارد؟
آیا با تعجیلِ وحشتناک، در خروج آب سنگین تولید شده توسط متخصصان جوان ایرانی و خروج دستپاچه ی نزدیک به 12 تن ذخایر استراتژیک اورانیوم غنی شده از کشور؛ نابودی سریع قلب راکتور اراک؛ برچیدن غیر اصولی سانتریفیوژ های نطنز و فردو -در حقیقت نابودی 14,000 سانتریفیوژ- و ... می توان زمینه ی اطمینان، ترحم و همراهی دشمنِ سرسختی همانند امریکا را برانگیخت؟
لذا لازم است به پرزیدنتِ یازدهم یادآور شد؛ دکتر، شک نکن و یقین داشته باش، امریکا همچو سالهای 82-84؛ در زمان مقتضی شمشیر داموکلس خود را، از پشت در قلب نحیفت فرو می کند.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه