شهیدی که دو ماه بعد ازعروج، فرزندش دیده به جهان گشود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، ساعت 9 شب دوشنبه، اول بهمن ماه سال 1337 در یکی از محله های قدیمی شهر سنندج بنام آغه زمان کودکی متولد شد، اولین فرزند خانواده اش بود و پدرش بهاء الدین و مادرش کبری، با عشق به مولای درویشان امام علی (ع) نام زیبای علی را برای او انتخاب کردند.

علی با پشت سر نهادن دوران کودکی دست در دست پدر در دبستان سعیدی محله قطارچیان ثبت نام کرد. تحصیلات ابتدایی را تا ششم نظام قدیم با موفقیت پشت سر گذاشت. یازده ساله بود که در مسجد محل قرآن را ختم کرد و با آیات نورانی این کتاب حیات بخش، روح و جانش را جلا بخشید.

علی برای ادامه تحصیل در مقطع متوسطه راهی هنرستان صنعتی شد و در کنار تحصیل علم در کلاسهای هنری هم شرکت می کرد. با اخذ مدرک دیپلم وارد دانشگاه شد و تحصیلات دانشگاهی را در مقطع کاردانی در رشته راه و ساختمان به پایان رسانید. با فراغت از تحصیل در دانشگاه با دختر مورد دلخواهش که اهل شمال کشور و همکلاسی بودند به امر مقدس ازدواج اهتمام ورزید و سپس به استخدام اداره مسکن و شهرسازی در آمد.

هفت سال از زندگی مشترک علی و همسرش می گذشت، اما پای بچه ای در میان نبود و علی همیشه آزوی پدر شدن را در دل داشت. سال 1365 از همسرش خبر پدر شدن را شنید و از شنیدن خبر بسیار خوشحال شد؛ به گونه ای که نتوانست خوشحالی خود را از اطرافیان پنهان کند.

در روزهایی که علی و همسرش برای آمدن فرزندشان لحظه شماری می کردند، شهر سنندج آماج بمباران هوایی رژیم بعث عراق قرار گرفت و علی بر اثر بمباران هواپیماهای رژیم بعث عراق در روز بیست و هشتم دی ماه سال 1365 به مقام والای شهادت دست یافت و در گلزار شهدای بهشت محمدی زادگاهش مأوا گرفت. دو ماه بعد از شهادت شهید علی شیخی، فرزندش دیده به جهان گشود که بنا به وصیت پدر، وی را آرمین نام نهادند، فرزندی که هیچگاه روی زیبایی پدر را ندید.

همسرش تعریف می کرد: علی یک روز قبل از شهادتش، بسیار خوشحال و شادمان بود. به من گفت: «خواب دیدم که در آسمانها پرواز می کنم، از تو هم خواستم با من بیایی، اما تو امتناع کردی و گفتی: من در کنار فرزندمان می مانم». همسرم درست یک روز بعد به شهادت رسید و روح بلندش در آسمانها به پرواز در آمد.