تماشای مانور قدرت خلبانان ایرانی از زندان الرشید
روزهایی بود که عراق احساس می کرد جنگ در حال پایان است و رفتار عراقی ها و لحن شان کمی بهتر شده بود. به ما اعلام کردند که قرار است تیمسار نظر مسوول اسرا قرار است به زندان اردوگاه بیاید. ما را از سلول های الرشید بیرون آوردند و اولین بار بود که لحن نسبتا مهربانی از آنها می دیدیم.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، گفت وگو با سیدفرامرز حسینی از آزادگان ارتشی/سال ۶۶ در منطقه ی غرب، به هراه دو درجه دار و یک سرباز وظیفه کمین می خوردند و اسیر می شوند. خودش معتقد است که نیروهای ایرانی ضدانقلاب در این امر به عراقی ها کمک کرده اند. او به همراه همرزمانش سه سال را در گمنامی و در بدترین شرایط زندان های استخبارات عراق سپری کرد. او و همقطارانش تن به مصاحبه فرمایشی بعثی ها ندادند و رنج سه سال اسارت در گمنامی را به جان خرید اما سرفرزانه به میهن بازگشت و تا آنجا هم که توانست به پویایی کشور خدمت کرد. بخش دوم گفت وگوی ما را با این آزاده ی سرفراز می خوانید.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
ـ به نظر شما موضوع اسارت در جامعه ما به طور شایسته تبیین شده است؟
,اسارت و آزادگی یکی از دستاوردهای مهم جنگ است و نمی توان آن را به هیچ وجه از تاریخ حذف کرد. به نظر می رسد که تبیین شایسته موضوع اسارت و آزادگی بیش از اینها در جامعه مان آموزش داده شود.
,ـ آیا لحظاتی وجود داشت که احساس کنید به اسارت خو گرفته اید؟
,خیر. ما هرگز به اسارت خو نگرفته بودیم و همیشه به فکر آینده و آزادی و زندگی امیدوارانه بودیم.
,ـ در معدود فیلم هایی که درباره ی آزادگان ساخته شده، یکسری اتفاقات دیده می شود که برخی به آن اعتراض کرده اند. نظر شما در این باره چیست؟
,اتفاقا من دوست داشتم که در این باره هم صحبت کنم. معمولاً اتفاقاتی که در این فیلم ها روایت می شود آن چیزی نیست که درباره آزاده ها اتفاق افتاده است. هفته ی دفاع مقدس، دوران اسارت و اردوگاه های عراق مثل یک کتاب هزاران صفحه ای است بنابراین رسانه ها نباید فقط ده صفحه یا بیست صفحه اول آن را باز کنند. باید بقیه را هم ورق بزنند. موقعیت های مختلف در این دوران وجود داشته است. گر چه خوب و بد هم وجود داشته. بنابراین نباید بخشی را ببینیم و بخشی دیگر را نادیده بگیریم.
,آقای خسرو ادیب و یوسف سمندریان از نیروی هوایی، زمانی که هواپیمایشان مورد حمله نیروهای عراقی قرار می گیرد یکی از آنها از هواپیما می پرد بیرون تا آن یکی هواپیما را به خاک ایران برساند و واقعاً این اتفاق می افتد. یعنی هواپیما به خاک ایران می رسد. اینها اتفاقات بزرگی است. اما ما در رسانه ها و فیلم ها کم می بینیم و می شنویم. یا یک مورد دیگر این بود که یک روز ساعت ۵ صبح که هنوز هوا روشن نشده بود و ما تازه از استخبارات به زندان الرشید آمده بودیم. آنجا اردوگاه نبود بلکه زندان استخبارات بود. ما را برای اولین بار از سلول ها بیرون آورده بودند در حیاط. خیلی برای ما عجیب بود این اتفاق. پنج دقیقه ای در حیاط بودیم که یک مرتبه دیدیم ضدهوایی ها شروع به شلیک کردند. این را هم بگویم که شب قبل از این اتفاق سخنرانی صدام را از رادیو پخش کردند. صدام خطاب به فرماندهان ارتش داشت حرف هایی می زد که آخرش نگهبانان و افسران عراقی در زندان زدند زیر خنده. یک آقا مجید داشتیم ما که بچه مشهد بود و پدرش متولد کربلا که در همان جا هم اسیر شده بود. او عربی خوب می دانست. از او پرسیدیم که جریان چیست؟ آقا مجید هم گفت که صدام از زمین گیر کردن نیروی هوای ایران گفته است و اینکه نیروی هوایی ایران در جبهه ها نمی تواند حضور داشته باشد چه برسد به بغداد.
,من فکر می کنم همان سالی بود که قرار بود سران جنبش غیرمتعهدها در بغداد حضور پیدا کنند و اجلاس برگزار کنند. صبح که ضدهوایی ها شروع به شلیک کردند. ما تا آن زمان فقط درباره دفاع مثلثی ضدهوایی و غیرقابل نفوذ عراقی ها چیزهایی شنیده بودیم ولی در آن لحظه به چشم خود این فضا را دیدیم. به چشم خودمان دیدیم که در آسمان بغداد حتی به اندازه یک وجب هم جای عبور هواپیما وجود ندارد و گلوله های ضدهوایی ها تمام آن فضا را پر کرده اند. ما در آن لحظه صدای یک هواپیما را می شنیدیم اما چیزی در آسمان به جز گلوله های ضدهوایی نمی دیدیم. انفجاری در نزدیکی ما رخ داد که خیلی انفجار قدرتمندی بود و حتی شیشه های ساختمان ما هم ریخت. فکر می کنم همان اردوگاه الرشید را زده بود. در همان حال، در دوردست ها چند ساختمان بلند دیده می شد. یکی از بچه ها فریاد زد بچه ها آنجا را ببینید. ما دیدیم که یک هواپیمای جنگنده از میان آن ساختمان ها در حال عبور بود. صحنه ی غرورآفرینی بود. بعد شب از رادیو اعلام کرده بودند که چند هواپیمای ایرانی در بغداد ساقط شده اند و از این حرف ها. که ما نتیجه گرفتیم که این اتفاق نیفتاده است. چون اگر هواپیماها را زده بودند حتماً اعلام می کردند که خلبان ها را گرفته اند ولی این اتفاق نیفتاد. شجاعت خلبانان ایرانی بعد از صحبت های شب قبل صدام، روحیه ی مضاعفی در بین بچه ها به وجود آورد و مثل شب هایی بود که عملیات در خط مقدم به خوبی انجام شده بود.
,بعد از این اتفاق، به مدت پنج روز به ما آب ندادند. بعد در میان بچه ها بیماری های عفونی به وجود آمد. متاسفانه تراپدی دوران اسارت برای ما به وجود آمد. چند نفر از بچه ها در این مدت شهید شدند و نگهبان ها شهیدان را لای پتو می پیچیاندند و به خارج از زندان و به نقطه نامعلومی می بردند. با توجه به این شرایط بچه ها اعتراض شدیدی کردند که آنها هم مجبور شدند به ما آب بدهند. در آن میان یکی روضه ای می خواند و در روضه اش به تشنگی شهدای کربلا اشاره داشت. یکی از دوستان تعریف می کردند که در این زمان شما را به مدت سی ثانیه صدا می کردم ولی شا جوابی نمی دادی. چه اتفاقی افتاده بود؟ من گفتم وقتی روضه خوانده می شد من قطره ای از آن رنجی که در کربلا گذشت را فهمیدم.
,ـ اتفاقات خوبی هم در دوران اسارت برایتان افتاده بود؟
,روزهایی بود که عراق احساس می کرد جنگ در حال پایان است و رفتار عراقی ها و لحن شان کمی بهتر شده بود. به ما اعلام کردند که قرار است تیمسار نظر مسوول اسرا قرار است به زندان اردوگاه بیاید. ما را از سلول های الرشید بیرون آوردند و اولین بار بود که لحن نسبتا مهربانی از آنها می دیدیم. تیمسار به عربی پرسید افسرها کدام ها هستند. یکی از افسرهای عراقی ما را نشان داد. داخل ما هم دوست خوبی بود به نام آقای نورمحمد عباسی که قد بلند و تنومندی داشت. عراقی ها به چنین اسرایی می گفتند نیروی مخصوص. تیمسار مستقیما رفت سراغ آقای عباسی. انگلیسی از او پرسید درجه ات چیست؟ اول متوجه نشد. من با آرنج به او زدم و گفتم عباسی درجه ات را بگو. عباسی به عربی گفت ستوان یکم. بعد تیمسار نظر گفت به به عربی هم که بلدی. بعد به عربی پرسید غذایتان چطور است؟ عباسی عربی هم خوب بلد نبود به انگلیسی گفت "ایتز وری گود". یعنی خیلی خوب است. تیمسار نظر این صحنه را که دید فکر کرد این عباسی قصد تمسخر او را دارد. عصبانی شد و از زندان رفت و باز بچه ها به دردسر افتادند. تا مدت ها این موضوع سوپه بچه ها بود و سربه سر عباسی می گذاشتند. یک خاطره خوب دیگر این بود که یکی از سربازان اسیر شده که سن بالایی هم داشت برای من تعریف می کرد که فامیلش مقدم بود. مقدم در زبان عربی به معنای سرهنگ است. عراقی ها شنیده بودند که در میان اسرا یک مقدم هست. یک روز آمده بودند و گفته بودند کی اینجا مقدم است؟ این بنده خدا هم فکر کرده بود که با او کار دارند گفته بود منم. این را برده بودند و تا آنجا که می شد شکنجه اش کرده بودند. آخرش فهمیده بودند که این شهرتش مقدم است. بعد از بیست روز دوباره رهایش کرده بودند و فرستاده بودند داخل بند.
,ـ یکی از صحنه های دلخراش اسارت همان کوچه مرگ است. شما در این باره تجربه ای داشتید؟
,من این موضوع را داخل یک کتابی که شامل خاطرات چند تن اسرای ارتش است، نقل کرده ام. کوچه ی مرگ از این قرار بود که وقتی اسرا را وقتی می خواستند به اردوگاه جدید ببرند، کوچه ای شامل چهل پنجاه متر از سربازان و دپبانان عراقی تشکیل می شد که اسرا مجبور بودند از این کوچه عبور کنند. در دست عراقی ها همه جبور آلتی برای کتک زدن وجود داشت. یکی چوب داشت، یکی باتوم، یکی آچار و بسیاری چیزهای دیگر. اینها از همان اول اسرا را می زدند تا پایان کوچه. اگر احیانا اسیری در این کوچه بدون زخ بیرون می آمد، دوباره باید از کوچه عبور می کرد. من هم وقتی از این کوچه رد می شدیم تا اواخر کوچه بدون زخمی شدن عبور کردم اما آخر کار، یکی از عراقی ها چماقی داشت که به سر آن سیم خاردار چسبانده بود. با آن چماق به صورت من زد که گوشه ابروی من شکافت که هنوز آثار آن باقی است. در همان کوچه یکی از بچه ها یک چشم اش را از دست داد یا یکی دیگر از بچه ها پایش به شدت آسیب دید و تا آخر می لنگید.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه