کسی که تخصص ندارد و کاری را می پذیرد بی تقواست
از شهید چمران پرسیدند: تعهد بهتر است یا تخصص؟ می گویند تقوا از تخصص لازم تر است، آ نرا می پذیرم،اما می گویم: آنکس که تخصص ندارد و کاری را می پذیرد، بی تقواست.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ خبرنگار پایگاه خبری فاروج، نوشت، شهید مصطفی چمران تحمیق توده و ناآگاهی را بلای خطرناکی می داند و از این رو اعتقاد دارد که بایستی در جهت ایجاد تفکر عمیق در جامعه گام برداشت و در همین حال نباید از یاد خدا در این راه غافل بود. او حزم اندیشی و ژرف نگری را دوای پیشرفت جوامع مسلمان می داند و زندگی و مبارزات خود را در همین راه صرف می کند. شهید چمران که با عرفان مانوس بوده است در مناجات های خود در این باره می گوید: (خدایا هدایتم کن زیرا می دانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است.(
چمران برای آنان که برچسب بیسوادی را به جامعه مذهبی می چسبانند و خود را با ژست روشنفکری باد می کنند، نمونه خوبی برای پی بردن به این اشتباه بزرگشان است. البته از سوی دیگر این شهید بزرگوار بیان میدارد که تقوا و تخصص لازمه یکدیگرندو...
,
امروز با توجه به در پیش رو بودن انتخابات در مقطع آزمون دوباره ای هستیم که شکست وپیروزی مان بسته به تقوایی است که در انتخابهایمان به خرج می دهیم.
بی گمان حوزه اجتماعی سیاسی، لغزشگاه بزرگ همگان به ویژه بزرگان و خواص جامعه است
خداوند در آیاتی چند از جمله آیه 128 سوره اعراف یکی از شرایط دست یابی به مقام رهبری امت را تقوا می داند و در آیات 56 و 57 و 90 سوره یوسف از تقوا به عنوان مهم ترین عامل رسیدن به مقام حکومتی سخن می گوید. به این معنا که نه تنها تقوا از شرایط رهبر بلکه هر مقام و منصب حکومتی است. به عبارت دیگر اگر کسی بخواهد مسئولیت سیاسی در جامعه به عهده گیرد می بایست نخست اهل تقوا باشد.
آیه 128 سوره اعراف تبیین می کند که تقوایی که ملاک و معیار سنجش و انتخاب است، تقوایی ثابت و پایدار است. به این معنا که شخص می بایست در مسیر خودسازی و تقوا چنان پیشرفت کرده باشد که مصداق متقین بوده و تقوا در تمام تار و پودش رسوخ کرده باشد. از این آیات به دست می آید تقوایی که در حوزه سیاسی مطرح می باشد به سبب همان ویژگی امور سیاسی، تقوای کامل و تمام است. تنها انسان هایی می بایست مسئولیت امور سیاسی و حکومتی را به عهده گیرند که در کامل ترین و عالی ترین درجه تقوا قرار گرفته باشند و مصداق متقین شوند.
بنابراین لحاظ همه این ملاک ها در انتخاب هایمان ضروری است.
واگر فرصت ویا امکان شناخت کافی برای انتخاب را نیافتیم می توان به فرموده رهبر معظم انقلاب، «بهنظر بنده این جور میرسد که چون یکایک افراد را ممکن است نشناسیم، خود بنده هم وقتی این فهرستها را میآورند که بیایم رأی بدهم، بعضی از آدمهای این فهرستها را نمیشناسم، اما اعتماد میکنم به آن کسانی که اینها را معرفی کردهاند و نگاه میکنم ببینم آن کسانی که این فهرست را معرفی کردهاند چهکسانی هستند؛ اگر دیدم اینها آدمهای متدین و مؤمن و انقلابیای هستند، به حرفشان اعتماد میکنم و به فهرست آنها رأی میدهم؛ اگر دیدم نه، کسانی که این فهرست را دادهاند کسانی هستند که به مسائل انقلاب، به مسائل دین، به مسائل استقلال کشور خیلی اهمیتی نمیدهند، دلشان دنبال حرف آمریکا و غیرآمریکا است، به حرفشان اعتماد نمیکنم» … «ممکن است سعی ما به نتیجه نرسد و غلط انتخاب کنیم، عیبی ندارد؛ خدای متعال از ما قبول خواهد کرد، چون کار خودمان را کردهایم، تلاش خودمان را کردهایم». – دیدار با مردم قم۹۴
عمل کنیم.
در هر جامعه ای که تقوای سیاسی و اجتماعی مانند پرهیز از ظلم و تجاوزگری به حقوق دیگران، دامن زدن به اغتشاشات و قانون گریزی و تقویت نابه هنجاری ها و ترک امر به معروف و نهی از منکر مراعات نشود، آن جامعه نمی تواند رنگ آسایش و آرامش را به خود ببیند و هرج ومرج، همه ارکان آن را دربرمی گیرد و جامعه از درون دچار فروپاشی می شود.
اگر مدعیان مدیریت و مسئولان سیاسی و اجتماعی، به مردم دروغ بگویند تا مقام و منصب خویش را حفظ کنند، به سبب آن که از تقوا دور شده و آن را به کناری نهاده اند، بی اعتمادی اجتماعی را دامن زده اند که نتیجه طبیعی آن واگرایی اجتماعی و فرار سرمایه ها از آن جامعه خواهد بود.
سخن پیرامون مسئله تقوای سیاسی و ابعاد آن در تحلیل قرآنی و آموزه های آن چنان گسترده است که تبیین و بیان همه آن ها در حوصله این کلام نیست. امید است که با بهره گیری از همین مقدار در مسیری گام برداریم که امید را در جامعه زنده کند و مردم را به سوی هم بکشاند و انسجام و وحدت را به جامعه، ارزانی کند و آرامش و آسایش را به آن بازگرداند.
انتهای پیام/رض
امروز با توجه به در پیش رو بودن انتخابات در مقطع آزمون دوباره ای هستیم که شکست وپیروزی مان بسته به تقوایی است که در انتخابهایمان به خرج می دهیم.
,بی گمان حوزه اجتماعی سیاسی، لغزشگاه بزرگ همگان به ویژه بزرگان و خواص جامعه است
,
خداوند در آیاتی چند از جمله آیه 128 سوره اعراف یکی از شرایط دست یابی به مقام رهبری امت را تقوا می داند و در آیات 56 و 57 و 90 سوره یوسف از تقوا به عنوان مهم ترین عامل رسیدن به مقام حکومتی سخن می گوید. به این معنا که نه تنها تقوا از شرایط رهبر بلکه هر مقام و منصب حکومتی است. به عبارت دیگر اگر کسی بخواهد مسئولیت سیاسی در جامعه به عهده گیرد می بایست نخست اهل تقوا باشد.
آیه 128 سوره اعراف تبیین می کند که تقوایی که ملاک و معیار سنجش و انتخاب است، تقوایی ثابت و پایدار است. به این معنا که شخص می بایست در مسیر خودسازی و تقوا چنان پیشرفت کرده باشد که مصداق متقین بوده و تقوا در تمام تار و پودش رسوخ کرده باشد. از این آیات به دست می آید تقوایی که در حوزه سیاسی مطرح می باشد به سبب همان ویژگی امور سیاسی، تقوای کامل و تمام است. تنها انسان هایی می بایست مسئولیت امور سیاسی و حکومتی را به عهده گیرند که در کامل ترین و عالی ترین درجه تقوا قرار گرفته باشند و مصداق متقین شوند.
,
بنابراین لحاظ همه این ملاک ها در انتخاب هایمان ضروری است.
,واگر فرصت ویا امکان شناخت کافی برای انتخاب را نیافتیم می توان به فرموده رهبر معظم انقلاب، «بهنظر بنده این جور میرسد که چون یکایک افراد را ممکن است نشناسیم، خود بنده هم وقتی این فهرستها را میآورند که بیایم رأی بدهم، بعضی از آدمهای این فهرستها را نمیشناسم، اما اعتماد میکنم به آن کسانی که اینها را معرفی کردهاند و نگاه میکنم ببینم آن کسانی که این فهرست را معرفی کردهاند چهکسانی هستند؛ اگر دیدم اینها آدمهای متدین و مؤمن و انقلابیای هستند، به حرفشان اعتماد میکنم و به فهرست آنها رأی میدهم؛ اگر دیدم نه، کسانی که این فهرست را دادهاند کسانی هستند که به مسائل انقلاب، به مسائل دین، به مسائل استقلال کشور خیلی اهمیتی نمیدهند، دلشان دنبال حرف آمریکا و غیرآمریکا است، به حرفشان اعتماد نمیکنم» … «ممکن است سعی ما به نتیجه نرسد و غلط انتخاب کنیم، عیبی ندارد؛ خدای متعال از ما قبول خواهد کرد، چون کار خودمان را کردهایم، تلاش خودمان را کردهایم». – دیدار با مردم قم۹۴
,عمل کنیم.
,
در هر جامعه ای که تقوای سیاسی و اجتماعی مانند پرهیز از ظلم و تجاوزگری به حقوق دیگران، دامن زدن به اغتشاشات و قانون گریزی و تقویت نابه هنجاری ها و ترک امر به معروف و نهی از منکر مراعات نشود، آن جامعه نمی تواند رنگ آسایش و آرامش را به خود ببیند و هرج ومرج، همه ارکان آن را دربرمی گیرد و جامعه از درون دچار فروپاشی می شود.
اگر مدعیان مدیریت و مسئولان سیاسی و اجتماعی، به مردم دروغ بگویند تا مقام و منصب خویش را حفظ کنند، به سبب آن که از تقوا دور شده و آن را به کناری نهاده اند، بی اعتمادی اجتماعی را دامن زده اند که نتیجه طبیعی آن واگرایی اجتماعی و فرار سرمایه ها از آن جامعه خواهد بود.
سخن پیرامون مسئله تقوای سیاسی و ابعاد آن در تحلیل قرآنی و آموزه های آن چنان گسترده است که تبیین و بیان همه آن ها در حوصله این کلام نیست. امید است که با بهره گیری از همین مقدار در مسیری گام برداریم که امید را در جامعه زنده کند و مردم را به سوی هم بکشاند و انسجام و وحدت را به جامعه، ارزانی کند و آرامش و آسایش را به آن بازگرداند.
,
,
انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه