"بیلن دانا" جشن بخشش کُردها+ تصاویر
"بیلندانه"یکی از جشنهای با شکوه و پرنشاط کُردها به شمار می رود که در اقصی نقاط مناطق کردنشین ایران و عراق برگزار می شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان، "بیلن دانا" مراسم جشن گونه ای است که ریشه در تاریخ مردمان کُرد دارد. این جشن به صورت نمادین هر ساله در نیمه دوم بهمن ماه در یکی از روستاهای مهاباد برگزارمی شود. محسن الله ویسی محقق و مستند ساز مهابادی که چندین فیلم کوتاه در این باره ساخته است. وی که یک تنه کمر همت بسته تا در از این مراسم تاریخی کُردها حفاظت کند در گفت و گو با مُکریان می گوید:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مکریان,"بیلندانه" یکی از جشنهای با شکوه و پرنشاط کُردها به شمار می رود که در اقصی نقاط مناطق کردنشین ایران و عراق برگزار می شود. با توجه به تحقیقاتی که در اینباره انجام داده ام این مساله برایم روشن شد که در سالهای نهچندان دور این جشن در تمامی مناطق کردنشین برگزار میشد اما متاسفانه در گذر زمان مانند بسیاری از اعیاد، مراسم و جشنهای دیگر به فراموشی سپرده شده است. هرچند در این چندساله اخیر در روستای "حه لوی" از توابع شهرستان سردشت و "قزل قوپی" و "شیلان ئاوی" مهاباد این مراسم برگزار شد اما متاسفانه همانگونه که پیشتر گفته شد این جشن کهن در بسیاری از مناطق فراموش شده و حتی مردم کُردستانات کوچکترین اطلاعی درمورد آن ندارند.
,الله ویسی در خصوص معنی بیلن دانا می گوید: بیلن دانا در معنی تحتاللفظی به معنای گذاشتن بیل روی زمین است. باتوجه به معنی آن تصور می کنم این لفظ مربوط برگرفته از زبان عشایر منگور باشد. در خصوص وجه تسمیه آن نیز گمان می کنم باتوجه به اینکه این مراسم ریشه در جشن آغاز فصل گرما و پایان فصول سرد است که این تغییر به منزله آغاز کاشت محصولات کشاورزی است.
,این مستند ساز مهاباد با تاکید بر اینکه تا کنون در مورد تاریخچه این جشن تحقیق منسجمی صورت نگرفته می گوید: بر اساس شواهد و المانهای عینی عناصر خرد و کلان ساختار فرهنگی وا جتماعی این جشن میتوان آن را به عنوان یک مراسم آیینی مربوط به اقتصاد دامداری ودوران فئودالیسم اقتصاد کشاورزی دانست و با توجه به اینکه از نظر تحلیل جامعهشناختی یکی از مناطقی که در آن دامهای سبک و سنگین در پروسه زمان به دست انسان اهلی شدهاند، منطقه زاگرس است، پس میتوان تاریخ زایش و خاستگاه رویش این جشن را به همان دوران حدود سه تا چهار هزار سال پیش از میلاد مسیح در منطقه زاگرس نسبت داد.
,الله ویسی در این باره می افزاید: این آیین دارای دو وجه است؛ وجه اول آن اقتصادی است . مردم روستا در نقطه ای از پیش تعین شده آتشی برپا می کنند و در چارطرف آن ستون های چوبی قرار می دهند و بر هر ستون رزقی را می آویزند. آتش شعله ور می شود و پای ستون ها را می سوزاند هر کدام از ستون ها یا تیرک های چوبی زودتر بر زمین بیوفتد آن سال فراوانی آن نعمت خواهد بود، اگر ستون آب باشد سال پر آبی خواهد شد و اگر حبوبات و گوشت و یا میوه بر زمین بیوفتد، در آن سال نعمات خداوندی فراوان خواهد بود. جوانانی که چوب و هیزم برای برافروختن آتش گرد آوری می کنند عمدا از چوب های خیس استفاده می کنند تا مدت زمان شعله ور ماندن آتش را طولانی تر کنند، زیرا تا زمانی که آتش برپاست و ستون های گردآن پا برجا آنها به رقص و پاکوبی و بازی های محلی خواهند پرداخت. زمانی که ستونی که ارزاق بر آن اویخته شده اند بر زمین می افتد، هر کدام از اهالی که سریعتر عمل کند با دزدین زغال و چوب نیمهسوخته ای که از آتش جشن بجا می ماند، محل نگهداری دامهایی خود را ضد عفونی می کند.
,به گفته وی زغال و آتش و دود ناشی از آن از دیر زمان به عنوان پاک کننده و ضد عفونی کننده مورد استفاده قرار گرفته است. جنبه دوم این آیین بخش اجتماعی آن است که در واقع در پروسه برگزاری این آیین، فرهنگ زیبای بخشش وگذشت پدیدار می شود، به این صورت که در این روز هر کسی که اختلافی یا درگیری قومی، طایفهیی یا غیره داشته باشد و بر سر این اختلاف با هم قهر باشند در طول زمان برگزاری این جشن دلها را از هم پاک میکنند و با مراجعه به منزل یکدیگر از همدیگر طلب حلالیت، بخشش و آشتی میکنند و هردو طرف با خلوص نیت بدون هیچ واسطهیی همدیگر را در آغوش می کشند و از خطاهای همدیگر می گذرند و تخاصم را پایان می بخشند.
,
,
,
, انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه