کاش همیشه نوروز بود و عید دیدنی / دید و بازدید نوروزی سنتی دیرینه در کردستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، عید دیدنی یا دید و بازدید نوروزی یک رسم زیبا و دوست داشتنی و یکی دیگر از آیین های نوروزی است. رسم است که  در نوروز، اول به دیدن بزرگان فامیل و یا شخصیت های علمی و اجتماعی می روند. در بسیاری از این عید دیدنی ها، همه اعضای خانواده شرکت دارند.

"دیدنهای نوروزی" از روزهای نخست فروردین که تعطیل رسمی است شروع شده و گاهی اوقات تا سیزده فروردین (و یا تا آخر فروردین) بین خویشاوندان و دوستان و آشنایان دور و نزدیک، ادامه دارد.

تا زمانی که "مسافرتهای نوروزی" رسم نشده بود در شهرها و محله ها ، دید و بازدیدهای نوروزی وظیفه ای بود که اغلب مردم آن را الزامی می دانستند تا به خانه های یکدیگر بروند و از حال همدیگر خبر داشته باشند.

با اینکه شهرها گسترش پیدا کرده اند و با زیاد شدن جمعیت، بزرگ شده اند، شاید بین خانه های خانواده های سنتی، فاصله ی زیادی وجود داشته باشد. اما با یک برنامه ریزی می توانید این فرهنگ قشنگ را زنده نگه داریم و پدر و مادرهایمان را تشویق کنیم که با هم به دید و بازدید نوروزی برویم.

دید و بازدید یکی از هیجان‌انگیزترین سنت‌های نوروز است که حال و هوای آدم‌ها را عجیب عوض می‌کند و دیدارها را تازه و آن قدر مهم و جذاب است که خیلی‌ها به خاطرش قید مسافرت‌های نوروزی را می‌زنند و ترجیح می‌دهند این ایام را از دست ندهند و در شهر و دیارشان بمانند و به عید دیدنی بروند.

سال که تحویل می‌شود در بیشتر موارد همه‌ی اعضای خانواده از کوچک و بزرگ گرفته لباس‌ها و کفش و خریدهای نوشان را می‌پوشند و کوچکترهای خانواده به دیدار بزرگترها می‌روند.

دید و بازدید یا به قول خودمان عید دیدنی از لحظه تحویل سال آغاز می‌شود و اغلب تا سیزده بدر ادامه می‌یابد از همین‌رو بلافاصله پس از تحویل سال بزرگترهای خانواده همه چیز را مهیای پذیرایی از مهمان‌ها می‌کنند.

میوه‌ها را در میوه‌خوری‌هایی که از قبل آماده کرده‌اند می‌گذارند و شیرینی‌ها را در ظرف شیرینی می‌چینند و آجیل‌ها و شکلات‌ها را آماده می‌کنند تا حسابی پذیرایی کنند از مهمان‌ها...

اسکناس‌های تانخورده عیدی هم که جای خودش را دارد و عید و عید دیدنی بدون آنها قشنگ نیست و از همین‌رو هم همه و به‌خصوص کوچکترها منتظر عیدی می‌مانند و اگر بزرگتری یادش برود عیدی بدهد همه حالشان حسابی گرفته می‌شود.

بزرگترهای خانواده چند روز اول را در خانه‌، منتظر کوچکترها می‌مانند و وقتی همه‌ی مهمانها آمدند حالا نوبت کوچکترهاست که در خانه بمانند و آماده پذیرایی شوند و منتظر بزرگترها.

این‌بار همان بزرگترهایی که چند روز اول عید، خانه‌شان حسابی شلوغ شده بود شروع به رفتن به خانه کوچکترها می‌کنند تا از این طریق به نوعی جواب دیدن‌های آنها را با بازدیدهای خودشان بدهند.

در دید و بازدیدهای نوروزی رسم است که نخست به خانه ی کسانی بروند که نوروزاول درگذشت عضوی از آن خانواده است. خانواده های سوگوار افزون به سومین، هفتمین و چهلمین روز، که بیشتر در مسجد برگزار می شود، نخستین نوروز که ممکن است بیش از یازده ماه از مرگ متوفی بگذرد، در خانه می نشینند. و در این روز است که خانواده های خویشاوند لباس سیاه را از تن سوگواران در می آورند. جلسه های "نوروز اول" که جنبه ی نمادین دارد، در عین حال از فضای دید و بازدیدهای نوروزی برخوردار است و دیدار کنندگان، در نوروزاول، به خانواده ی سوگوار تسلیت نمی گویند.

بلکه برای آنان "آرزوی شادمانی" می کنند. رسم نوروز اول بیشتر در شهرهایی برگزار می شود که آخرین روز اسفند را به عنوان یاد بود درگذشتگان سال سوگواری کنند. هدیه نوروزی، یا عیدی هدیه و عیدی دادن به مناسبت نوروز رسمی کهن است.

پیرمرد 70 ساله ای که دید و بازدیدها را سبب نزدیک شدن دل‌ها به هم می‌دانست در گقتگو با خبرنگار آفتاب دل گفت: در گذشته دید و بازدیدهای عید جذاب بود کسانی که از هم کدورتی داشتند و از هم دلخوربودند و شاید حتی با هم قهر، نوروز را بهانه‌ی خوبی برای آشتی می‌یابند و به دیدار هم می رفتند و آشتی می‌کردند.

 وی سال نو را بهانه‌ی خوبی برای تازه شدن دیدارها و نادیده گرفتن کدورت‌ها دانست و گفت: نوروز و دید و بازدیدهای آن بهترین بهانه برای آشتی و فراموش کردن کدورت‌هاست.

شور و شوق ایرانی‌ها برای دید و بازدید، زن و مرد و پیر و جوان و خردسال و میانسال نمی‌شناسد و برای همه‌ی لذت‌بخش است.

انتهای پیام/