ترکش خمپاره بعثی که مادر را برای همیشه از فرزندش جدا کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیشمرگ روح الله، شهیده شیرین غلامی در اولین روز از خردادماه سال 1343 در روستای اورامان تخت از توابع شهرستان مریوان چشم به جهان گشود. پدرش محمد رحیم و مادرش عطیه نام داشت.

 

دوران کودکی شیرین در زادگاهش سپری شد و شیرین روزهای خوش کودکی را در روستای اورامان تخت با معماری زیبا و منحصر به فردش و در جوار مقبره و مسجد پیر شالیار پشت سر گذاشت و با رسیدن به سن ازدواج، این سنت حسنه را به جای آورد و صاحب یک فرزند پسر به نام رفیق شد.

 

شهیده شیرین غلامی در شانزدهمین روز از شهریور ماه سال 1360 بر اثر اصابت ترکش خمپاره بعثی به سر و سینه اش به شهادت رسید و تنها فرزند سه ساله اش را برای همیشه تنها گذاشت.

 

رفیق فاطمی فرزند شهیده شیرین غلامی در گفت و گو با خبرنگار پیشمرگ روح الله گفت: سال 57 در روستای اورامان تخت به دنیا آمدم و زمانی که سه سال بیشتر نداشتم، مادرم را از دست دادم.

 

آن روز مادرم به همراه تعدادی از زنان بستگانمان کنار یکدیگر نشسته بودند و من هم با چند متر فاصله از مادرم مشغول بازی کودکانه ام بودم که ناگهان خمپاره ای به میان آن ها برخورد می کند و همه آن ها در آن لحظه به شهادت می رسند و من که چند متری از آن ها فاصله داشتم، تنها شاهد شهادت مظلومانه مادرم می شوم.

 

به دلیل سن کمی که در زمان شهادت مادرم داشتم از مادرم چیزی به یاد ندارم و تمام تصورات ذهنی ام مربوط می شود به خاطرات پدرم و سایر آشنایان که از مادرم برایم بازگو کرده اند.

 

تا حدود شش سالگی اصلاً نمی دانستم که مادرم به شهادت رسیده است. در همین سن و سال بودم که مادر بزرگم از شهادت مادرم برایم صحبت کرد. تازه متوجه می شدم که آن قبری که هر پنج شنبه به زیارتش می رویم جایگاه ابدی مادرم می باشد.

 

از آن روز به بعد قاب عکس مادرم را در دست می گرفتم و با مادرم صحبت می کردم و لحظات تنهایی ام را با قاب عکس مادرم پر می کردم.

 

با وجود اینکه سال ها از شهادت مادرم می گذرد و امروز خودم صاحب زن و فرزند هستم، ولی گاهی دلم برای یک لحظه در آغوش گرفتن مادرم تنگ می شود؛ مادری که خیلی زود تنها فرزندش را تنها گذاشت و در جوار معبودش سکنی گزید.