مروری بر سیل دهه ۶۰ سیستان/سیلی که نعمت بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای هیرمند؛ سیستان بعد از خشکسالی دهه 40 که به مهاجرت تعداد کثیری از سیستانیان به شمال کشور ومنطقه ترکمن صحرا انجامید، همیشه آباد وهامون پر آب بود،  سیل دهه 60 آخرین نعمتی بود که می توانست در سیستان نازل شود و ان سر آغاز خداحافظی آبادانی با سیستان بود.

سیل سال 1369 از بسیاری جهات با دیگر سیلهایی سیستان متفاوت بود چرا که در آن سال بخش وسیعی از سیستان به زیر آب رفت و بسیاری از منازل مسکونی تخریب و بسیاری از روستاهای زیبا که در مجاورت هامون قرار داشت و همچنین سایر مناطق به جهت تخریب صد درصد به مخروبه غیر قابل سکونت مبدل شد . 

شدت جریان آب بقدری زیاد بود که در کمتر از 5 دقیقه یک منزل مسکونی را کاملا تخریب و هم سطح زمین میکرد، طول اولین موج سیلاب شاید به بیشتر از یک ونیم متر میرسید، با شدت جریان بسیار زیاد که با هر چیز برخورد میکرد کاملا نابود میکرد . 

روستای هایی که در کنار حاشیه هامون با فاصله 20 متر قرار داشتتند ویک سیل بند آن را از هامون جدا نموده بود در مدت نیم ساعت کاملا تخریب ودر این فاصله پس از آن قایقهایی موتوری در کوچه های روستا مشغول جمع کردن اثاثیه باقی مانده اهالی روستا بودند ،. شدت جریان آب به قدری بود که فرصت جمع کردن اثاثیه را به اهالی روستا نمیداد . 

آنروزها هرچند بخش وسیعی از سیستان تخریب گردید اما به جهت اینکه آب همیشه آبادانی به همراه دارد بازهم روزهایی آباد سیستان بود . 

آن روزها علیرغم امکانات محدود سیستان ما عقب مانده نبود  خیلی چیزها داشتیم که خیلی ها از اقصی نقاط ایران حسرت سیستان وهامون سیستان را به دل داشتند  نیزارهایی سر به فلک کشیده، سواحل زیبا از مناطق گمشاد گرفته تا کناره های کوه خواجه و... چشم اندازی از طبیعت زیبای خدا دادی بود . 

آنروزها بازدید کنندگان از کوه خواجه باید مسافت 3 کیلومتری از آخرین روستا تا کناره های کوه خواجه را از آب با توتنها وقایقهایی موتوری گذر میکردند حتی آنروزها در شدید ترین طوفانها این همه ریک وگرد وغبار سیستان را فرا نمی گرفت . 

حال با این اوصاف  سیل 1369  هرچند باعث تخریب های جدی در اماکن مسکونی شد اما آن را  میتوان نعمتی برای سیستان آن سال ها دانست زیرا این آخرین سال های پر آبی سیستان بود و نسل امروزی سیستان هنوز احیای کامل هامون را به چشم ندیده است.