بررسی فاکتورهای لباس اسلامی-ایرانی؛
البسه محلی الگوهایی برای شکل گیری طرحواره لباس ملی/ لباس کهن کرمانشاهیان "آنتی تز " آنارشیسم پوشش انسانی
البسه محلی می تواند برای شکل گیری طرح اصلی لباس ملی که یکی از نیازهای فرهنگی امروز است کمک شایان توجهی کند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس فرهنگ و هنر شبکه اطلاع رسانی مرصاد، یکی از موضوعات مهم در حوزه فرهنگ کشور البسه و نوع پوشش مردم جامعه است که در چند سال گذشته توجهات زیادی را به خود جلب کرده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شبکه اطلاع رسانی مرصاد,
بحث طراحی لباس ایرانی اسلامی در شرایطی که امروز تعریف چندانی از آن نشده است چندی پیش از سوی نخبگان جامعه مطرح و بر لزوم آن تاکید شد. این مسئله همچنین توسط فعالان فرهنگی نیز در برخی از موارد مورد توجه قرار گرفته اما آنچه که در این میان جلوی پیشرفت روند طراحی را به نوعی گرفته، وجود نداشتن یک الگوی ثابت و مناسب مبتنی بر فرهنگ و اعتقادات دینی و بومی ایرانیان است.
حدود 12 سال پیش رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز بر این مهم تاکید کردند و خواستاررسیدگی به این موضوع شدند.
ایشان در دیداری که با دانشگاهیان استان همدان داشتند، تاکید کردند: بنده زمان ریاستجمهوری در شورای عالی انقلاب فرهنگی قضیهی طرح لباس ملی را مطرح کردم و گفتم بیایید یک لباس ملی درست کنیم؛ بالاخره لباس ملی ما که این کت و شلوار نیست. البته من با کت و شلوار مخالف نیستم؛ خود من هم گاهی اوقات در ارتفاعات یا جاهای دیگر ممکن است کاپشن هم بپوشم؛ ایرادی هم ندارد؛ اما بالاخره این لباس ملی ما نیست.
ایشان گفتند: عربها لباس ملی خودشان را دارند، هندیها لباس ملی خودشان را دارند، اندونزییاییها لباس ملی خودشان را دارند، کشورهای گوناگون شرقی لباسهای ملی خودشان را دارند، آفریقاییها لباسهای ملی خودشان را دارند و در مجامع جهانی هر کس لباس ملی خود را دارد؛ افتخار هم میکنند. ما در جایی رئیسجمهوری را دیدیم که لباس ملیاش عبارت بود از دامن! مرد بزرگ، دامن پوشیده بود! پاهای او هم لخت بود! یک دامن تقریباً تا حدود زانو، و هیچ احساس حقارت هم نمیکرد. با افتخارِ تمام در آن جلسه شرکت میکرد؛ میآمد و میرفت و مینشست. این، لباس ملی اوست؛ ایرادی هم ندارد.
امام خامنه ای تصریح کردند: عربها با تفاخر، لباس ملی خودشان را میپوشند - پیراهن بلند و چفیه و عقال - و ممکن است به نظر من و شما هیچ منطقی هم نداشته باشد؛ اما لباسِ آنهاست و آن را دوست دارند. من و شما که ایرانی هستیم، لباسمان چیست؟ شما نمیدانید لباس ما چیست. البته من نمیگویم طرح این لباس حتماً باید برگردد به لباس پانصد سال قبل؛ ابداً. من میگویم بنشینید برای خودتان یک لباس طراحی کنید.
لباس های بومی یک الگوی مناسب برای طراحی لباس ملی
لباس های بومی یکی از بهترین الگوها برای کمک به طراحی لباس ملی است زیرا این البسه کاملا مبتنی بر فرهنگ ایرانیان و اعتقادات مذهبی آنان است.
به عنوان مثال لباس محلی کردها ساکن در استان کرمانشاه، نشان می دهد که این البسه کاملا فاکتورهای یک لباس اسلامی-ایرانی را داراست.
نگاهی به تاریخچه به وجود آمدن لباس کردی
اردشیر کشاورز مورخ کرمانشاهی در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و هنر شبکه اطلاع رسانی مرصاد، با اشاره به تاریخچه لباس کردی در استان کرمانشاه اظهار داشت: اگر به عمق تاریخ نگاه کنیم همزاد پیدایش و زیست بشر در این منطقه یک نوع لباس محلی وجود داشته است که به آن لباس شهر زوری می گفتند. علت آن این بود که حکومت کلی که در کرمانشاهان تشکیل شد و مرکز آن در دینور و سرماج بود و تحت عنوان کردان حسنویه برزیکانی حکومت می کردند خواستگاه اولیه آن ها شهر زور بود.
وی با اشاره به اینکه مردمان بومی محل یعنی کردها و لک ها از لباس های با عنوان شهرزوری استفاده می کردند، گفت: کسان دیگری هم بودند که یا تابع لباس کلی بودند یا لباس محلی خودشان را می پوشیدند.
کشاورز در خصوص ویژگی لباس محلی منطقه گفت: این نوع لباس دارای قباهای بلندی بود که تا روی پاها می آمد. زنان نیز سربندهایی داشتند که روی آن گل بندی های هراتی بود. از یک طرف سر به طرف دیگر سر می رفت و در مواقع حساس و به خصوص برای مواقعی روی از نا محرم بپوشانند از آن استفاده می کردند.
وی گفت: لباس زنانه آستین های بلندی داشت که تا مچ دست و پا را می پوشاند. از پارچه هایی به نام فاق استفاده می کردند.
وی تصریح کرد: حجاب زنان کرد و لک به گونه ای بود که فقط صورت آن ها معلوم بود.
این مورخ کرمانشاهی تصریح کرد: مردان هم شلوارهایی داشتند که به آن ها شلوار جافی پشته لاستیکی می گفتند که انواع مختلفی داشت؛ از جمله جافی سوارانه که مخصوص سوار کاری بود. شال، ستره و قبا هم استفاده می کردند. فقیهانه هم دور دستانشان می پیچدند که در زمان وضو گرفتن از آن به عنوان حوله استفاده می کردند. سربند مردانه هم بسیار مورد استفاده قرار می گرفت.
تغییر لباس کردی پس از کودتای رضاخان
وی با اشاره به تغییر لباس مردم پس از کودتای رضاخان گفت: این نوع پوشش تا بعد از کودتای رضاخانی 1299 وجود داشت. پس از آن دستورالعملی از سوی دربارصادر و از طریق فرماندهان نظامی اجرا شد که بایستی پوشش متناسب با قاعده کلی لباس فرنگی باشد. در نهایت این لباس وضعیت پیشین خود را از دست داد و در نهایت تا سال 1314 می بینیم که تمامی البسه مردانه تعویض شده بود و کمتر فردی را با لباس سابق خود می شد دید مگر در برخی از روستاها.
کشاورز با اشاره به اینکه البسه زنان نیز از سال 1314 تحت عنوان کشف حجاب از بین رفت، تاکید کرد: هر کسی چادر و یا سربند داشت مورد آزار و اذیت قرار می گرفت. این ها همه آرایه هایی بود که حاکمیت های گذشته بر مردم تحمیل می کردند در حالی مردم را باید تا آنجایی که مخل مبانی دینی و اعتقادی جامعه نباشد، به حال خود رها کرد زیرا مردم خودشان تشخیص می دادند.
لباس کردی مبتنی بر فرهنگ اسلامی-ایرانی
کشاورز با اشاره به اینکه لباس مردم منطقه کاملا مبتنی بر اصول اسلامی بود، گفت: لباس کردی و عشایری یک نوع حجاب کامل بود. ویژگی این نوع پوشش ایرانی با اسلام همسو بود.
وی با اشاره به نمایش لباس های قدیمی مردم منطقه در موزه معاون الملک کرمانشاه گفت: در این موزه مردم شناسی می توان به وضوح دید که لباس مردمان منطقه کاملا منطبق با مبانی دینی و اعتقادی است
,
بحث طراحی لباس ایرانی اسلامی در شرایطی که امروز تعریف چندانی از آن نشده است چندی پیش از سوی نخبگان جامعه مطرح و بر لزوم آن تاکید شد. این مسئله همچنین توسط فعالان فرهنگی نیز در برخی از موارد مورد توجه قرار گرفته اما آنچه که در این میان جلوی پیشرفت روند طراحی را به نوعی گرفته، وجود نداشتن یک الگوی ثابت و مناسب مبتنی بر فرهنگ و اعتقادات دینی و بومی ایرانیان است.
,,
حدود 12 سال پیش رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز بر این مهم تاکید کردند و خواستاررسیدگی به این موضوع شدند.
,,
ایشان در دیداری که با دانشگاهیان استان همدان داشتند، تاکید کردند: بنده زمان ریاستجمهوری در شورای عالی انقلاب فرهنگی قضیهی طرح لباس ملی را مطرح کردم و گفتم بیایید یک لباس ملی درست کنیم؛ بالاخره لباس ملی ما که این کت و شلوار نیست. البته من با کت و شلوار مخالف نیستم؛ خود من هم گاهی اوقات در ارتفاعات یا جاهای دیگر ممکن است کاپشن هم بپوشم؛ ایرادی هم ندارد؛ اما بالاخره این لباس ملی ما نیست.
,,
, ,
ایشان گفتند: عربها لباس ملی خودشان را دارند، هندیها لباس ملی خودشان را دارند، اندونزییاییها لباس ملی خودشان را دارند، کشورهای گوناگون شرقی لباسهای ملی خودشان را دارند، آفریقاییها لباسهای ملی خودشان را دارند و در مجامع جهانی هر کس لباس ملی خود را دارد؛ افتخار هم میکنند. ما در جایی رئیسجمهوری را دیدیم که لباس ملیاش عبارت بود از دامن! مرد بزرگ، دامن پوشیده بود! پاهای او هم لخت بود! یک دامن تقریباً تا حدود زانو، و هیچ احساس حقارت هم نمیکرد. با افتخارِ تمام در آن جلسه شرکت میکرد؛ میآمد و میرفت و مینشست. این، لباس ملی اوست؛ ایرادی هم ندارد.
,,
امام خامنه ای تصریح کردند: عربها با تفاخر، لباس ملی خودشان را میپوشند - پیراهن بلند و چفیه و عقال - و ممکن است به نظر من و شما هیچ منطقی هم نداشته باشد؛ اما لباسِ آنهاست و آن را دوست دارند. من و شما که ایرانی هستیم، لباسمان چیست؟ شما نمیدانید لباس ما چیست. البته من نمیگویم طرح این لباس حتماً باید برگردد به لباس پانصد سال قبل؛ ابداً. من میگویم بنشینید برای خودتان یک لباس طراحی کنید.
,,
لباس های بومی یک الگوی مناسب برای طراحی لباس ملی
,,
لباس های بومی یکی از بهترین الگوها برای کمک به طراحی لباس ملی است زیرا این البسه کاملا مبتنی بر فرهنگ ایرانیان و اعتقادات مذهبی آنان است.
,,
به عنوان مثال لباس محلی کردها ساکن در استان کرمانشاه، نشان می دهد که این البسه کاملا فاکتورهای یک لباس اسلامی-ایرانی را داراست.
,,
نگاهی به تاریخچه به وجود آمدن لباس کردی
,,
اردشیر کشاورز مورخ کرمانشاهی در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و هنر شبکه اطلاع رسانی مرصاد، با اشاره به تاریخچه لباس کردی در استان کرمانشاه اظهار داشت: اگر به عمق تاریخ نگاه کنیم همزاد پیدایش و زیست بشر در این منطقه یک نوع لباس محلی وجود داشته است که به آن لباس شهر زوری می گفتند. علت آن این بود که حکومت کلی که در کرمانشاهان تشکیل شد و مرکز آن در دینور و سرماج بود و تحت عنوان کردان حسنویه برزیکانی حکومت می کردند خواستگاه اولیه آن ها شهر زور بود.
, شبکه اطلاع رسانی مرصاد,,
وی با اشاره به اینکه مردمان بومی محل یعنی کردها و لک ها از لباس های با عنوان شهرزوری استفاده می کردند، گفت: کسان دیگری هم بودند که یا تابع لباس کلی بودند یا لباس محلی خودشان را می پوشیدند.
,,
, ,
کشاورز در خصوص ویژگی لباس محلی منطقه گفت: این نوع لباس دارای قباهای بلندی بود که تا روی پاها می آمد. زنان نیز سربندهایی داشتند که روی آن گل بندی های هراتی بود. از یک طرف سر به طرف دیگر سر می رفت و در مواقع حساس و به خصوص برای مواقعی روی از نا محرم بپوشانند از آن استفاده می کردند.
,,
وی گفت: لباس زنانه آستین های بلندی داشت که تا مچ دست و پا را می پوشاند. از پارچه هایی به نام فاق استفاده می کردند.
,,
وی تصریح کرد: حجاب زنان کرد و لک به گونه ای بود که فقط صورت آن ها معلوم بود.
,,
این مورخ کرمانشاهی تصریح کرد: مردان هم شلوارهایی داشتند که به آن ها شلوار جافی پشته لاستیکی می گفتند که انواع مختلفی داشت؛ از جمله جافی سوارانه که مخصوص سوار کاری بود. شال، ستره و قبا هم استفاده می کردند. فقیهانه هم دور دستانشان می پیچدند که در زمان وضو گرفتن از آن به عنوان حوله استفاده می کردند. سربند مردانه هم بسیار مورد استفاده قرار می گرفت.
,,
تغییر لباس کردی پس از کودتای رضاخان
,,
وی با اشاره به تغییر لباس مردم پس از کودتای رضاخان گفت: این نوع پوشش تا بعد از کودتای رضاخانی 1299 وجود داشت. پس از آن دستورالعملی از سوی دربارصادر و از طریق فرماندهان نظامی اجرا شد که بایستی پوشش متناسب با قاعده کلی لباس فرنگی باشد. در نهایت این لباس وضعیت پیشین خود را از دست داد و در نهایت تا سال 1314 می بینیم که تمامی البسه مردانه تعویض شده بود و کمتر فردی را با لباس سابق خود می شد دید مگر در برخی از روستاها.
,,
کشاورز با اشاره به اینکه البسه زنان نیز از سال 1314 تحت عنوان کشف حجاب از بین رفت، تاکید کرد: هر کسی چادر و یا سربند داشت مورد آزار و اذیت قرار می گرفت. این ها همه آرایه هایی بود که حاکمیت های گذشته بر مردم تحمیل می کردند در حالی مردم را باید تا آنجایی که مخل مبانی دینی و اعتقادی جامعه نباشد، به حال خود رها کرد زیرا مردم خودشان تشخیص می دادند.
,,
لباس کردی مبتنی بر فرهنگ اسلامی-ایرانی
,,
کشاورز با اشاره به اینکه لباس مردم منطقه کاملا مبتنی بر اصول اسلامی بود، گفت: لباس کردی و عشایری یک نوع حجاب کامل بود. ویژگی این نوع پوشش ایرانی با اسلام همسو بود.
,,
, ,
وی با اشاره به نمایش لباس های قدیمی مردم منطقه در موزه معاون الملک کرمانشاه گفت: در این موزه مردم شناسی می توان به وضوح دید که لباس مردمان منطقه کاملا منطبق با مبانی دینی و اعتقادی است
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه