از مصیب عظما خواندن توسط دولتمردان تا تنها دارایی کپرنشینان!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از”رودبار ما“، گاهی برخی واقعیت های تلخ اطرفمان را شاید فقط با داستان بتوانیم به تصویر بکشیم بدون هیچ قصد و غرضی!صرفأجهت اطلاع برخی که  درد دل مردم را کمتر متوجه می شوند.داستان زیر واقعیتی از زندگی برخی از مردم مناطق محروم است که با آن دست وپنجه نرم می کنند.

دیگر واژه‌هایی همچون “فقر” و “محرومیت” هم نتوانسته است محرومیت‌ها و عقب‌ماندگی‌های تاریخی مردم میل فرهاد،پتکی،طبق نمدادو… را سامان ببخشد؛ به‌طوری که نبود ابتدایی‌ترین امکانات، ساکنان بسیاری از مناطق شهرستان رودبار جنوب را به شدت آزار می‌دهد و این مهم جای بسی تأمل و تاسف دارد.

رودبار جنوب جایی که سرزمین نخل وآفتاب می خوانندش و زمین حاصلخیز سرشارش شهره عام و خاص است اما در واقعیت داستان تلخی در این شهرستان جریان دارد که نتیجه‌اش پدیده‌ای به نام کپرنشینی و فقر است.

تهیدستی و مشکلات فراوانی در روستاهای دورافتاده این شهرستان و شهر جازموریان وجود دارد که تصور و تجسمش نیز برای بسیاری از ساکنان شهرهای بزرگ کشور به مثال افسانه‌ای می ماند که ساخته‌ و پرداخته افسانه‌های هزار و یک‌شب است.

اینجا محرومیت واژه غریبی نیست جایی‌که دیوارها و سقفش از شاخ و برگ درختان ساخته و کف‌پوش آن حصیری است و مردمانش غربتشان با آب و برق و جاده مأنوس شده و تنها دارایی‌شان یارانه است.

مردمانی نجیب و صبور که در روستا‌های دور افتاده که تعدادشان کم هم نیست در انتظار روزهای بهتر روزگار می‌گذرانند زندگی‌شان نه از راه کشاورزی می‌گذرد و نه دامداری زیرا آبی برای کار باقی نمانده است و تنها امیدشان به قناعت ذاتی‌شان که به آن عادت کرده‌اند و کارت یارانه‌هایشان است.

خبری از مدرسه و امکانات اولیه بهداشتی نیست اینجاکپرها و خانه های سنگی در دل کوهها بنا شده اند .

کودکانشان با چشمانی کنجکاو ورود غریبه هابه منطقه را نظاره می‌کنند،بازیچه‌شان شاخه‌های درختان است و بازی‌های کودکانه و البته همه‌شان از یک‌چیز می‌ترسند عقرب‌ ها و مارهای سمی که گاه‌گاهی طعم نیش‌هایشان را چشیده‌اند.

مردم روستا می‌گویند لابه‌لای دیوارهای خانه‌های درختی و زیر حصیرها به‌خصوص در شب‌ها پر از مار و عقرب می‌شود و اگر کسی را نیش بزنند باید پیاده وی را به روستای مجاور ببرند و اگر شناس داشته باشند با موتور به اولین خانه بهداشت که کیلومترها دورتر است منتقل کنند البته اگر موتوری باشد.

حضراتی که همیشه می گوید یارانه بدترین تراژدی زمان و روز واریز یارانه روز مصیبت عظما است،میدونستی یارانه تنها راه در آمدی مستضعفان پابرهنه مناطق محروم است،اگر سالی یکبار  لباس یا کفش آنها عوض شود به خاطر پرداخت یارانه است،تنها منبع درآمد مردم روستا یارانه‌هایی است که به حسابشان واریز می‌شود و آخر هرماه یک نفر از روستا به شهر می‌رود البته هزینه رفت‌وآمدش به شهر بین سایر اهالی تقسیم می‌شود.

آیا می دانستید که جامعه ی ۸۰درصدی مناطق محروم تنها راه در آمدشان یارانه است، برخی از مردم روستا هم به دلیل پیش‌خریدهایی که کرده‌اند کارت یارانه‌شان در مغازه‌ها گرو گذاشته‌شده است.اگر چرخ موتور زندگی آنها می چرخد به یمن پرداخت یارانه است.

حال؛ از شما مسئولین استدعا داریم به درد مردم مظلوم و رنجدیده‌ی رودبار و جازموریان با نگاهی دیگرگونه نظر داشته باشید و در جهت رفع مشکلات عدیده‌ی ساکنان، آن را مورد الطاف مدبرانه و مدیرانه‌ی خود قرار دهید. بی‌شک یاری‌رساندن به مردم موجب خشنودی خداوند یاریگرِ مهربان و رشد روزافزون جامعه‌ی انسانی خواهدشد.

آیا شب واریز یارانه شب عظماست یا شب شادی محرومان؟!قضاوت باشما

تصاویری از محرومان شهرستان رودبار جنوب که تنها راه در آمدشان یارانه است.

عکس از: مجتبی حیدری

انتهای پیام/