زمزمه وداع یاران؛

زنگ پایان اعتکاف به صدا درآمد/ معتکف! روزهای شیرین بندگی گوارای وجودت باد

زنگ پایان اعتکاف به صدا درآمد/ معتکف! روزهای شیرین بندگی گوارای وجودت باد
زنگ پایان اعتکاف به صدا درآمد/ معتکف! روزهای شیرین بندگی گوارای وجودت باد
[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس، رجب از نیمه گذشت؛ روزهای سپید «ایام‌البیض» به ساعات پایانی نزدیک شد؛ خوشا به سعادت مشتاقانی که ندای ملکوتی «این‌الرجبیون» را شنیدند و لبیک گفتند. ندایی که در آسمان و زمین طنین‌انداز شد و عارفان و بندگان را به سوی خود خواند.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح توس, صبح توس,

 

سه روز میهمان خانه امن الهی شدند و خلوت گزیدند؛ سه روز دل از دنیا بریده و دل به خانه دوست رساندند. در حریمش سکنی گزیدند و خود را از گرداب روزمرگی نجات دادند.

 

ملک و ملکوت نظاره‌گرشان بودند که اینچنین با سوز دل و اشک دیده باطن خود را از زنگار گناهان شستند و سبک بال شدند.

 

حال لحظات پایان میهمانی فرا می‌رسد؛ گوش، زمزمه وداع می‌شنود و چشم‌ را به میزبانی اشک می‌برد و چه سخت است خداحافظی با روزهای خوش بندگی. روزهایی که نه دنیایی بود و نه تعلقاتی، خود بودی و خدای خود.

 

سرها به سجده می‌رود و لب‌ها «ام داوود» زمزمه می‌کنند و چه زیبا در این واپسین لحظات، سرها در لاک و زنوان به آغوش فرو می‌رود گویی‌یا این میهمانی قصد به فرجام رسیدن ندارد.

 

دل‌های خود را محکم‌تر به ریسمان الهی متصل کرده و یا رب نجوا می‌کنند تا خود را از لغزش‌های دنیوی بیمه کنند.

 

زنگ پایان اعتکاف به صدا درآمد؛ معتکف! خدا قوت؛ چه خوب رسم بندگی را به جا آوردی و ریاضت عاشق شدن را به جان خریدی؛ روزهای شیرین بندگی و عاشقی گوارای وجودت باد.

 

انتهای پیام/

 

,

 

,

سه روز میهمان خانه امن الهی شدند و خلوت گزیدند؛ سه روز دل از دنیا بریده و دل به خانه دوست رساندند. در حریمش سکنی گزیدند و خود را از گرداب روزمرگی نجات دادند.

,

 

,

ملک و ملکوت نظاره‌گرشان بودند که اینچنین با سوز دل و اشک دیده باطن خود را از زنگار گناهان شستند و سبک بال شدند.

,

 

,

حال لحظات پایان میهمانی فرا می‌رسد؛ گوش، زمزمه وداع می‌شنود و چشم‌ را به میزبانی اشک می‌برد و چه سخت است خداحافظی با روزهای خوش بندگی. روزهایی که نه دنیایی بود و نه تعلقاتی، خود بودی و خدای خود.

,

 

,

سرها به سجده می‌رود و لب‌ها «ام داوود» زمزمه می‌کنند و چه زیبا در این واپسین لحظات، سرها در لاک و زنوان به آغوش فرو می‌رود گویی‌یا این میهمانی قصد به فرجام رسیدن ندارد.

,

 

,

دل‌های خود را محکم‌تر به ریسمان الهی متصل کرده و یا رب نجوا می‌کنند تا خود را از لغزش‌های دنیوی بیمه کنند.

,

 

,

زنگ پایان اعتکاف به صدا درآمد؛ معتکف! خدا قوت؛ چه خوب رسم بندگی را به جا آوردی و ریاضت عاشق شدن را به جان خریدی؛ روزهای شیرین بندگی و عاشقی گوارای وجودت باد.

,

 

,

انتهای پیام/

,

 

,

 

]

به اشتراک گذاری این مطلب!

ارسال دیدگاه