پس از راه زنی آمریکا:
فرجام پول های بلوکه شده ایران و یک سوال!
اگر این اقدامات اخیر آمریکا در مختل کردن مسیر بازگشت اموال ایران به کشور را(که شامل قطع ارتباط بانکی،برداشت های غیر قانونی و...می باشد)نقض برجام نام گذاری نکنیم،چه اسمی شایسته آن می باشد...؟
نکته مهم اما جمع بندی توافق نهایی(برجام) در خصوص بازگشت اموال بلوکه شدن ایران در بانک های خارجی از جمله آمریکا می باشد که تعهد کرده است بدهی های این کشور ها به ایران باز گردد.
تاریخچه بازگشت پول های بلوکه شده ایران
موضوع بازگشت پول های بلوکه شده به کشور یک اتفاق جدید و نو نمی باشد.ایران در سال های ابتدایی انقلاب نیز این مسیر را آزموده بود.آن زمان توافقاتی مابین کشور ما به نمایندگی بهزاد نبوی و طرف آمریکایی با میانجگری الجزایر آغاز شد که پیرامون آزاد شدن کارمندان لانه جاسوسی بود.در این توافق طرف ایرانی متعهد شده بود که اسیران سفارت آمریکا را باز پس دهد و آمریکا نیز تعهد کرده بود:1)اموال غارت شده کشور توسط شاه را برگرداند 2)در امور سیاسی کشور دخالت نکند 3)از اموال ایرانی بلوکه شده در آمریکا رفع انسداد کند.
این موضوع اما با خروج هواپیمای حامل جاسوسان آمریکایی از آسمان ایران به کلی ملغی شد.آمریکایی ها به تعهدات خود عمل نکردند و علاوه بر دخالت سیاسی در ایران(انتخابات سال 88،اغتشاشات 78 و...) اموال بلوکه شده ایران را نیز آزاد نساختند.
اگر مفاد همان توافق فی مابین ایران و آمریکا آن روز عملیاتی شده بود،دیگری نیازی به برجام برای رفع اموال بلوکه شده ایران نبود.
بده-بستان آمریکایی!
پاییز سال 92 بود که مسئولین دولتی از توافقی بنام ژنو سخن گفتند.طبق این توافق ایران متعهد شده بود که قسمتی از صنایع هسته ای خود را نابود کند و طرف آمریکایی نیز علاوه بر تعهدات جزئی،متعهد شده بود که 4.2 میلیارد دلار از اموال بلوکه شده ایران را طی چند قسط آزاد سازی کند.
روز های نخست این تعهد با اشکالاتی همراه شد.آمریکایی ها در تعهد خود کوتاهی می کرند و اقساط را بر اساس جدول زمان بندی شده در توافق ژنو واریز نمی کردند.یک روز بهانه بانک شارجه امارت را وسط می کشیدند و روز دیگر از بسته بودن مسیر ارتباطی با بانک های ایرانی سخن می گفتند.
اما در مجموع طبق توافق ژنو آمریکایی ها 4.2 میلیارد دلار از اموال ایران را آزاد کردند.اما نکته قابل توجهی دیگری در این زمینه رخ داد که متاسفانه در هیاهوی رسانه ای گم شد.
طرف آمریکایی پس از آزاد سازی اموال ایران،برخی از بانک های اروپایی از جمله آلمان را به اتهام ارتباط مالی با بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران جریمه کرد.به گفته برخی از کارشناسان رقم این جریمه ها چندین برابر رقمی بود که آمریکا در توافق ژنو به ایران پرداخت نمود.
پس از ژنو این بار نوبت به برجام رسیده بود که چاره ای برای ما بقی اموال بلوکه شده ایران پیدا کند.طبق توافق نهایی طرف مقابل متعهد شده بود تمامی دارایی ها و اموال ایرانی حاضر در بانک های جهانی را به کشور باز پس دهد.
ایران با فروش نفت به کشور های جهان از جمله آسیایی،دارایی هایی را بصورت بلوکه شده در این کشور ها محفوظ دارد.به عنوان مثال ایران رقمی معادل 6 میلیارد دلار از کشور هند به دلیل فروش نفت و سایر کالاها طلبکار است.بنا بود پس از توافق نهایی این بدهی ها به کشور باز گردد.اما یک سری اتفاقات جزئی اما مهم به وجود آمد که این بازگشت را مختل نمود.
از ابتدای مذاکرات نهایی،منتقدین برجام و دلواپسان منافع کشور،یک نکته را بصورت دائم در گوش مذاکره کنندگان خواندند.تقسیم تحریم ها به اولیه و ثانویه یکی از شگرد های آمریکا می باشد که برای اشکال تراشی در رفع تحریم ها به وجود آمده است.
متاسفانه مسئولین مذاکره کننده در بازی شکست خورده ای قرار گرفتند که قسمتی از تحریم ها در ظاهر تعلیق می شود،اما اثر آن به دلیل وجود قسمت دیگر کاملا خنثی می گردد.
به عنوان مثال در خصوص اموال بلوکه شده ایران،طرف مقابل تعهد کرده بود که رفع انسداد می گردد،اما به دلیل تحریم چرخه دلار(U-Turn) که جزو تحریم های اولیه به حساب می آید و بنا نیست لغو یا تعلیق گردد،عملا بانک های جهانی نمی توانند با ایران وارد معاملات بانکی شوند.
شاهد از غیب می رسد!
مسئولین دولتی اما با یک رویه خوش بینانه به آمریکا،این حرف ها را رد می کردند.اما بعد از توافق برجام عباس عراقچی در گفت و گوی ویژه خبری به صراحت اعلام نمود که تحریم چره دلار برخی مشکلات را برای بانک های غربی به وجود آورده است.
یکی از مصادیق این مشکلات،مصاحبه اخیر وزیر گاز و نفت هند می باشد.وی گفته بود:"به محض برقراری کانال های ارتباطی بدهی خود به ایران را پس می دهیم."
این مصاحبه علاوه بر اینکه خط بطلانی بر ادعای مسئولین دولتی از جمله ریاست دولت در خصوص باز بودن خطوط ارتباطی مابین بانک های خارجی و ایران می کشد،از موضوعی پرده بر می دارد که مورد تغافل مسئولین مذاکره کننده بوده است.
اگر مسئولین مذاکرات علاوه بر تعهد بازگشت پول های ایرانی،مسیر بازگشت آن را هم هموار می کردند،یقینا امروز کشور های آسیایی و اروپایی برای بازگشت بدهی های خود به ایران،نبود کانال ارتباطی را بهانه نمی کردند.
راه زنی بین المللی...
در همین بازه زمانی که کشور های جهان در خصوص بازگشت پول های ایران به کشور تعلل می کنند،یک از طرفین توافقات به شدت مشغول کار است.
آمریکا که از بازگشت پول های ایران به کشور ابدا راضی نیست،هر روز با بهانه های مختلفی از اموال بلوکه شده ایران سرقت بین المللی انجام می دهد.یک روز بهانه انفجار بیروت را برای دستبرد خودش مطرح می کند و روز دیگر عملیات تروریستی 11 سپتامبر را به ایران نسبت می دهد و از اموال ایران برداشت می کند.
در این حین مسئولین مذاکره کننده هم با لبخندی تامل برانگیز،واکنش خاص و ویژه ای را در مقابل این عهد شکنی انجام نمی دهند و به بیانیه و چند مصاحبه اکتفا می کنند!
حال سوال است که طبق برجام بنا بود ایران اموال بلوکه شده آمریکا را باز پس دهد یا آمریکا هر 6ماه پول های بلوکه شده ایران را برگرداند؟زیرا بطور متوسط هر 6 ماه یک بار آمریکا قسمتی از اموال ایران را تصاحب میکند.
واکنش طرف ایرانی به این دزدی ها
اما واکنش طرف ایرانی به این دزدی های سیستماتیک کمی عجیب و سوال برانگیز است.مسئولین دولتی که تنها دغدغه رسانه ای امروزشان نمایش عدم نقض برجام توسط طرف مقابل می باشد،در اظهارات قابل تاملی تحریم های مجدد آمریکا،برداشت از اموال ایران و... را ناقض برجام(یا حتی روح حاکم بر توافق نهایی)تلقی نکردند.
بانک مرکزی جمهوری اسلامی در گزارشی مبسوط این اتفاقات را ناقض برجام نمی داند و عباس عراقچی در سمت معاونت حقوقی وزارت خارجه نیز بر این موضوع صحه می گذارد.
حال سوالی به وجود می آید.اگر این اقدامات اخیر آمریکا در مختل کردن مسیر بازگشت اموال ایران به کشور را(که شامل قطع ارتباط بانکی،برداشت های غیر قانونی و...می باشد)نقض برجام نام گذاری نکنیم،چه اسمی شایسته آن می باشد...؟!
انتهای پیام/رض
هر چند در این قضیه اتفاقات خنده دار و عجیب متعددی هم رخ داد.یک روز مسئولین دولتی از رقمی معادل 150 میلیارد دلار اموال بلوکه شده کشور سخن می گفتند ورفته رفته این رقم آب شد و در نهایت به 29 میلیارد دلار تقلیل یافت.تناقض گویی های مسئولین دولتی از جمله وزیر اقتصاد و مسئولین بانک مرکزی شائبه های متعددی را در کشور در خصوص این مسئله به وجود آورد.عده ای این رقم سازی ها را دستاویزی برای فریب مردم تلقی می کردند و عده ای دیگر از آن به عنوان یک اشتباه محاسباتی یاد می کردند!
نکته مهم اما جمع بندی توافق نهایی(برجام) در خصوص بازگشت اموال بلوکه شدن ایران در بانک های خارجی از جمله آمریکا می باشد که تعهد کرده است بدهی های این کشور ها به ایران باز گردد.
تاریخچه بازگشت پول های بلوکه شده ایران
موضوع بازگشت پول های بلوکه شده به کشور یک اتفاق جدید و نو نمی باشد.ایران در سال های ابتدایی انقلاب نیز این مسیر را آزموده بود.آن زمان توافقاتی مابین کشور ما به نمایندگی بهزاد نبوی و طرف آمریکایی با میانجگری الجزایر آغاز شد که پیرامون آزاد شدن کارمندان لانه جاسوسی بود.در این توافق طرف ایرانی متعهد شده بود که اسیران سفارت آمریکا را باز پس دهد و آمریکا نیز تعهد کرده بود:1)اموال غارت شده کشور توسط شاه را برگرداند 2)در امور سیاسی کشور دخالت نکند 3)از اموال ایرانی بلوکه شده در آمریکا رفع انسداد کند.
این موضوع اما با خروج هواپیمای حامل جاسوسان آمریکایی از آسمان ایران به کلی ملغی شد.آمریکایی ها به تعهدات خود عمل نکردند و علاوه بر دخالت سیاسی در ایران(انتخابات سال 88،اغتشاشات 78 و...) اموال بلوکه شده ایران را نیز آزاد نساختند.
اگر مفاد همان توافق فی مابین ایران و آمریکا آن روز عملیاتی شده بود،دیگری نیازی به برجام برای رفع اموال بلوکه شده ایران نبود.
بده-بستان آمریکایی!
پاییز سال 92 بود که مسئولین دولتی از توافقی بنام ژنو سخن گفتند.طبق این توافق ایران متعهد شده بود که قسمتی از صنایع هسته ای خود را نابود کند و طرف آمریکایی نیز علاوه بر تعهدات جزئی،متعهد شده بود که 4.2 میلیارد دلار از اموال بلوکه شده ایران را طی چند قسط آزاد سازی کند.
روز های نخست این تعهد با اشکالاتی همراه شد.آمریکایی ها در تعهد خود کوتاهی می کرند و اقساط را بر اساس جدول زمان بندی شده در توافق ژنو واریز نمی کردند.یک روز بهانه بانک شارجه امارت را وسط می کشیدند و روز دیگر از بسته بودن مسیر ارتباطی با بانک های ایرانی سخن می گفتند.
اما در مجموع طبق توافق ژنو آمریکایی ها 4.2 میلیارد دلار از اموال ایران را آزاد کردند.اما نکته قابل توجهی دیگری در این زمینه رخ داد که متاسفانه در هیاهوی رسانه ای گم شد.
طرف آمریکایی پس از آزاد سازی اموال ایران،برخی از بانک های اروپایی از جمله آلمان را به اتهام ارتباط مالی با بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران جریمه کرد.به گفته برخی از کارشناسان رقم این جریمه ها چندین برابر رقمی بود که آمریکا در توافق ژنو به ایران پرداخت نمود.
پس از ژنو این بار نوبت به برجام رسیده بود که چاره ای برای ما بقی اموال بلوکه شده ایران پیدا کند.طبق توافق نهایی طرف مقابل متعهد شده بود تمامی دارایی ها و اموال ایرانی حاضر در بانک های جهانی را به کشور باز پس دهد.
ایران با فروش نفت به کشور های جهان از جمله آسیایی،دارایی هایی را بصورت بلوکه شده در این کشور ها محفوظ دارد.به عنوان مثال ایران رقمی معادل 6 میلیارد دلار از کشور هند به دلیل فروش نفت و سایر کالاها طلبکار است.بنا بود پس از توافق نهایی این بدهی ها به کشور باز گردد.اما یک سری اتفاقات جزئی اما مهم به وجود آمد که این بازگشت را مختل نمود.
از ابتدای مذاکرات نهایی،منتقدین برجام و دلواپسان منافع کشور،یک نکته را بصورت دائم در گوش مذاکره کنندگان خواندند.تقسیم تحریم ها به اولیه و ثانویه یکی از شگرد های آمریکا می باشد که برای اشکال تراشی در رفع تحریم ها به وجود آمده است.
متاسفانه مسئولین مذاکره کننده در بازی شکست خورده ای قرار گرفتند که قسمتی از تحریم ها در ظاهر تعلیق می شود،اما اثر آن به دلیل وجود قسمت دیگر کاملا خنثی می گردد.
به عنوان مثال در خصوص اموال بلوکه شده ایران،طرف مقابل تعهد کرده بود که رفع انسداد می گردد،اما به دلیل تحریم چرخه دلار(U-Turn) که جزو تحریم های اولیه به حساب می آید و بنا نیست لغو یا تعلیق گردد،عملا بانک های جهانی نمی توانند با ایران وارد معاملات بانکی شوند.
شاهد از غیب می رسد!
مسئولین دولتی اما با یک رویه خوش بینانه به آمریکا،این حرف ها را رد می کردند.اما بعد از توافق برجام عباس عراقچی در گفت و گوی ویژه خبری به صراحت اعلام نمود که تحریم چره دلار برخی مشکلات را برای بانک های غربی به وجود آورده است.
یکی از مصادیق این مشکلات،مصاحبه اخیر وزیر گاز و نفت هند می باشد.وی گفته بود:"به محض برقراری کانال های ارتباطی بدهی خود به ایران را پس می دهیم."
این مصاحبه علاوه بر اینکه خط بطلانی بر ادعای مسئولین دولتی از جمله ریاست دولت در خصوص باز بودن خطوط ارتباطی مابین بانک های خارجی و ایران می کشد،از موضوعی پرده بر می دارد که مورد تغافل مسئولین مذاکره کننده بوده است.
اگر مسئولین مذاکرات علاوه بر تعهد بازگشت پول های ایرانی،مسیر بازگشت آن را هم هموار می کردند،یقینا امروز کشور های آسیایی و اروپایی برای بازگشت بدهی های خود به ایران،نبود کانال ارتباطی را بهانه نمی کردند.
راه زنی بین المللی...
در همین بازه زمانی که کشور های جهان در خصوص بازگشت پول های ایران به کشور تعلل می کنند،یک از طرفین توافقات به شدت مشغول کار است.
آمریکا که از بازگشت پول های ایران به کشور ابدا راضی نیست،هر روز با بهانه های مختلفی از اموال بلوکه شده ایران سرقت بین المللی انجام می دهد.یک روز بهانه انفجار بیروت را برای دستبرد خودش مطرح می کند و روز دیگر عملیات تروریستی 11 سپتامبر را به ایران نسبت می دهد و از اموال ایران برداشت می کند.
در این حین مسئولین مذاکره کننده هم با لبخندی تامل برانگیز،واکنش خاص و ویژه ای را در مقابل این عهد شکنی انجام نمی دهند و به بیانیه و چند مصاحبه اکتفا می کنند!
حال سوال است که طبق برجام بنا بود ایران اموال بلوکه شده آمریکا را باز پس دهد یا آمریکا هر 6ماه پول های بلوکه شده ایران را برگرداند؟زیرا بطور متوسط هر 6 ماه یک بار آمریکا قسمتی از اموال ایران را تصاحب میکند.
واکنش طرف ایرانی به این دزدی ها
اما واکنش طرف ایرانی به این دزدی های سیستماتیک کمی عجیب و سوال برانگیز است.مسئولین دولتی که تنها دغدغه رسانه ای امروزشان نمایش عدم نقض برجام توسط طرف مقابل می باشد،در اظهارات قابل تاملی تحریم های مجدد آمریکا،برداشت از اموال ایران و... را ناقض برجام(یا حتی روح حاکم بر توافق نهایی)تلقی نکردند.
بانک مرکزی جمهوری اسلامی در گزارشی مبسوط این اتفاقات را ناقض برجام نمی داند و عباس عراقچی در سمت معاونت حقوقی وزارت خارجه نیز بر این موضوع صحه می گذارد.
حال سوالی به وجود می آید.اگر این اقدامات اخیر آمریکا در مختل کردن مسیر بازگشت اموال ایران به کشور را(که شامل قطع ارتباط بانکی،برداشت های غیر قانونی و...می باشد)نقض برجام نام گذاری نکنیم،چه اسمی شایسته آن می باشد...؟!
انتهای پیام/رض
هر چند در این قضیه اتفاقات خنده دار و عجیب متعددی هم رخ داد.یک روز مسئولین دولتی از رقمی معادل 150 میلیارد دلار اموال بلوکه شده کشور سخن می گفتند ورفته رفته این رقم آب شد و در نهایت به 29 میلیارد دلار تقلیل یافت.تناقض گویی های مسئولین دولتی از جمله وزیر اقتصاد و مسئولین بانک مرکزی شائبه های متعددی را در کشور در خصوص این مسئله به وجود آورد.عده ای این رقم سازی ها را دستاویزی برای فریب مردم تلقی می کردند و عده ای دیگر از آن به عنوان یک اشتباه محاسباتی یاد می کردند!
نکته مهم اما جمع بندی توافق نهایی(برجام) در خصوص بازگشت اموال بلوکه شدن ایران در بانک های خارجی از جمله آمریکا می باشد که تعهد کرده است بدهی های این کشور ها به ایران باز گردد.
تاریخچه بازگشت پول های بلوکه شده ایران
موضوع بازگشت پول های بلوکه شده به کشور یک اتفاق جدید و نو نمی باشد.ایران در سال های ابتدایی انقلاب نیز این مسیر را آزموده بود.آن زمان توافقاتی مابین کشور ما به نمایندگی بهزاد نبوی و طرف آمریکایی با میانجگری الجزایر آغاز شد که پیرامون آزاد شدن کارمندان لانه جاسوسی بود.در این توافق طرف ایرانی متعهد شده بود که اسیران سفارت آمریکا را باز پس دهد و آمریکا نیز تعهد کرده بود:1)اموال غارت شده کشور توسط شاه را برگرداند 2)در امور سیاسی کشور دخالت نکند 3)از اموال ایرانی بلوکه شده در آمریکا رفع انسداد کند.
این موضوع اما با خروج هواپیمای حامل جاسوسان آمریکایی از آسمان ایران به کلی ملغی شد.آمریکایی ها به تعهدات خود عمل نکردند و علاوه بر دخالت سیاسی در ایران(انتخابات سال 88،اغتشاشات 78 و...) اموال بلوکه شده ایران را نیز آزاد نساختند.
اگر مفاد همان توافق فی مابین ایران و آمریکا آن روز عملیاتی شده بود،دیگری نیازی به برجام برای رفع اموال بلوکه شده ایران نبود.
بده-بستان آمریکایی!
پاییز سال 92 بود که مسئولین دولتی از توافقی بنام ژنو سخن گفتند.طبق این توافق ایران متعهد شده بود که قسمتی از صنایع هسته ای خود را نابود کند و طرف آمریکایی نیز علاوه بر تعهدات جزئی،متعهد شده بود که 4.2 میلیارد دلار از اموال بلوکه شده ایران را طی چند قسط آزاد سازی کند.
روز های نخست این تعهد با اشکالاتی همراه شد.آمریکایی ها در تعهد خود کوتاهی می کرند و اقساط را بر اساس جدول زمان بندی شده در توافق ژنو واریز نمی کردند.یک روز بهانه بانک شارجه امارت را وسط می کشیدند و روز دیگر از بسته بودن مسیر ارتباطی با بانک های ایرانی سخن می گفتند.
اما در مجموع طبق توافق ژنو آمریکایی ها 4.2 میلیارد دلار از اموال ایران را آزاد کردند.اما نکته قابل توجهی دیگری در این زمینه رخ داد که متاسفانه در هیاهوی رسانه ای گم شد.
طرف آمریکایی پس از آزاد سازی اموال ایران،برخی از بانک های اروپایی از جمله آلمان را به اتهام ارتباط مالی با بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران جریمه کرد.به گفته برخی از کارشناسان رقم این جریمه ها چندین برابر رقمی بود که آمریکا در توافق ژنو به ایران پرداخت نمود.
پس از ژنو این بار نوبت به برجام رسیده بود که چاره ای برای ما بقی اموال بلوکه شده ایران پیدا کند.طبق توافق نهایی طرف مقابل متعهد شده بود تمامی دارایی ها و اموال ایرانی حاضر در بانک های جهانی را به کشور باز پس دهد.
ایران با فروش نفت به کشور های جهان از جمله آسیایی،دارایی هایی را بصورت بلوکه شده در این کشور ها محفوظ دارد.به عنوان مثال ایران رقمی معادل 6 میلیارد دلار از کشور هند به دلیل فروش نفت و سایر کالاها طلبکار است.بنا بود پس از توافق نهایی این بدهی ها به کشور باز گردد.اما یک سری اتفاقات جزئی اما مهم به وجود آمد که این بازگشت را مختل نمود.
از ابتدای مذاکرات نهایی،منتقدین برجام و دلواپسان منافع کشور،یک نکته را بصورت دائم در گوش مذاکره کنندگان خواندند.تقسیم تحریم ها به اولیه و ثانویه یکی از شگرد های آمریکا می باشد که برای اشکال تراشی در رفع تحریم ها به وجود آمده است.
متاسفانه مسئولین مذاکره کننده در بازی شکست خورده ای قرار گرفتند که قسمتی از تحریم ها در ظاهر تعلیق می شود،اما اثر آن به دلیل وجود قسمت دیگر کاملا خنثی می گردد.
به عنوان مثال در خصوص اموال بلوکه شده ایران،طرف مقابل تعهد کرده بود که رفع انسداد می گردد،اما به دلیل تحریم چرخه دلار(U-Turn) که جزو تحریم های اولیه به حساب می آید و بنا نیست لغو یا تعلیق گردد،عملا بانک های جهانی نمی توانند با ایران وارد معاملات بانکی شوند.
شاهد از غیب می رسد!
مسئولین دولتی اما با یک رویه خوش بینانه به آمریکا،این حرف ها را رد می کردند.اما بعد از توافق برجام عباس عراقچی در گفت و گوی ویژه خبری به صراحت اعلام نمود که تحریم چره دلار برخی مشکلات را برای بانک های غربی به وجود آورده است.
یکی از مصادیق این مشکلات،مصاحبه اخیر وزیر گاز و نفت هند می باشد.وی گفته بود:"به محض برقراری کانال های ارتباطی بدهی خود به ایران را پس می دهیم."
این مصاحبه علاوه بر اینکه خط بطلانی بر ادعای مسئولین دولتی از جمله ریاست دولت در خصوص باز بودن خطوط ارتباطی مابین بانک های خارجی و ایران می کشد،از موضوعی پرده بر می دارد که مورد تغافل مسئولین مذاکره کننده بوده است.
اگر مسئولین مذاکرات علاوه بر تعهد بازگشت پول های ایرانی،مسیر بازگشت آن را هم هموار می کردند،یقینا امروز کشور های آسیایی و اروپایی برای بازگشت بدهی های خود به ایران،نبود کانال ارتباطی را بهانه نمی کردند.
راه زنی بین المللی...
در همین بازه زمانی که کشور های جهان در خصوص بازگشت پول های ایران به کشور تعلل می کنند،یک از طرفین توافقات به شدت مشغول کار است.
آمریکا که از بازگشت پول های ایران به کشور ابدا راضی نیست،هر روز با بهانه های مختلفی از اموال بلوکه شده ایران سرقت بین المللی انجام می دهد.یک روز بهانه انفجار بیروت را برای دستبرد خودش مطرح می کند و روز دیگر عملیات تروریستی 11 سپتامبر را به ایران نسبت می دهد و از اموال ایران برداشت می کند.
در این حین مسئولین مذاکره کننده هم با لبخندی تامل برانگیز،واکنش خاص و ویژه ای را در مقابل این عهد شکنی انجام نمی دهند و به بیانیه و چند مصاحبه اکتفا می کنند!
حال سوال است که طبق برجام بنا بود ایران اموال بلوکه شده آمریکا را باز پس دهد یا آمریکا هر 6ماه پول های بلوکه شده ایران را برگرداند؟زیرا بطور متوسط هر 6 ماه یک بار آمریکا قسمتی از اموال ایران را تصاحب میکند.
واکنش طرف ایرانی به این دزدی ها
اما واکنش طرف ایرانی به این دزدی های سیستماتیک کمی عجیب و سوال برانگیز است.مسئولین دولتی که تنها دغدغه رسانه ای امروزشان نمایش عدم نقض برجام توسط طرف مقابل می باشد،در اظهارات قابل تاملی تحریم های مجدد آمریکا،برداشت از اموال ایران و... را ناقض برجام(یا حتی روح حاکم بر توافق نهایی)تلقی نکردند.
بانک مرکزی جمهوری اسلامی در گزارشی مبسوط این اتفاقات را ناقض برجام نمی داند و عباس عراقچی در سمت معاونت حقوقی وزارت خارجه نیز بر این موضوع صحه می گذارد.
حال سوالی به وجود می آید.اگر این اقدامات اخیر آمریکا در مختل کردن مسیر بازگشت اموال ایران به کشور را(که شامل قطع ارتباط بانکی،برداشت های غیر قانونی و...می باشد)نقض برجام نام گذاری نکنیم،چه اسمی شایسته آن می باشد...؟!
انتهای پیام/رض
هر چند در این قضیه اتفاقات خنده دار و عجیب متعددی هم رخ داد.یک روز مسئولین دولتی از رقمی معادل 150 میلیارد دلار اموال بلوکه شده کشور سخن می گفتند ورفته رفته این رقم آب شد و در نهایت به 29 میلیارد دلار تقلیل یافت.تناقض گویی های مسئولین دولتی از جمله وزیر اقتصاد و مسئولین بانک مرکزی شائبه های متعددی را در کشور در خصوص این مسئله به وجود آورد.عده ای این رقم سازی ها را دستاویزی برای فریب مردم تلقی می کردند و عده ای دیگر از آن به عنوان یک اشتباه محاسباتی یاد می کردند!
,
, نکته مهم اما جمع بندی توافق نهایی(برجام) در خصوص بازگشت اموال بلوکه شدن ایران در بانک های خارجی از جمله آمریکا می باشد که تعهد کرده است بدهی های این کشور ها به ایران باز گردد.
,تاریخچه بازگشت پول های بلوکه شده ایران
, تاریخچه بازگشت پول های بلوکه شده ایران,موضوع بازگشت پول های بلوکه شده به کشور یک اتفاق جدید و نو نمی باشد.ایران در سال های ابتدایی انقلاب نیز این مسیر را آزموده بود.آن زمان توافقاتی مابین کشور ما به نمایندگی بهزاد نبوی و طرف آمریکایی با میانجگری الجزایر آغاز شد که پیرامون آزاد شدن کارمندان لانه جاسوسی بود.در این توافق طرف ایرانی متعهد شده بود که اسیران سفارت آمریکا را باز پس دهد و آمریکا نیز تعهد کرده بود:1)اموال غارت شده کشور توسط شاه را برگرداند 2)در امور سیاسی کشور دخالت نکند 3)از اموال ایرانی بلوکه شده در آمریکا رفع انسداد کند.
,این موضوع اما با خروج هواپیمای حامل جاسوسان آمریکایی از آسمان ایران به کلی ملغی شد.آمریکایی ها به تعهدات خود عمل نکردند و علاوه بر دخالت سیاسی در ایران(انتخابات سال 88،اغتشاشات 78 و...) اموال بلوکه شده ایران را نیز آزاد نساختند.
,اگر مفاد همان توافق فی مابین ایران و آمریکا آن روز عملیاتی شده بود،دیگری نیازی به برجام برای رفع اموال بلوکه شده ایران نبود.
,
, بده-بستان آمریکایی!
, بده-بستان آمریکایی!,پاییز سال 92 بود که مسئولین دولتی از توافقی بنام ژنو سخن گفتند.طبق این توافق ایران متعهد شده بود که قسمتی از صنایع هسته ای خود را نابود کند و طرف آمریکایی نیز علاوه بر تعهدات جزئی،متعهد شده بود که 4.2 میلیارد دلار از اموال بلوکه شده ایران را طی چند قسط آزاد سازی کند.
,روز های نخست این تعهد با اشکالاتی همراه شد.آمریکایی ها در تعهد خود کوتاهی می کرند و اقساط را بر اساس جدول زمان بندی شده در توافق ژنو واریز نمی کردند.یک روز بهانه بانک شارجه امارت را وسط می کشیدند و روز دیگر از بسته بودن مسیر ارتباطی با بانک های ایرانی سخن می گفتند.
,اما در مجموع طبق توافق ژنو آمریکایی ها 4.2 میلیارد دلار از اموال ایران را آزاد کردند.اما نکته قابل توجهی دیگری در این زمینه رخ داد که متاسفانه در هیاهوی رسانه ای گم شد.
,طرف آمریکایی پس از آزاد سازی اموال ایران،برخی از بانک های اروپایی از جمله آلمان را به اتهام ارتباط مالی با بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران جریمه کرد.به گفته برخی از کارشناسان رقم این جریمه ها چندین برابر رقمی بود که آمریکا در توافق ژنو به ایران پرداخت نمود.
,پس از ژنو این بار نوبت به برجام رسیده بود که چاره ای برای ما بقی اموال بلوکه شده ایران پیدا کند.طبق توافق نهایی طرف مقابل متعهد شده بود تمامی دارایی ها و اموال ایرانی حاضر در بانک های جهانی را به کشور باز پس دهد.
,ایران با فروش نفت به کشور های جهان از جمله آسیایی،دارایی هایی را بصورت بلوکه شده در این کشور ها محفوظ دارد.به عنوان مثال ایران رقمی معادل 6 میلیارد دلار از کشور هند به دلیل فروش نفت و سایر کالاها طلبکار است.بنا بود پس از توافق نهایی این بدهی ها به کشور باز گردد.اما یک سری اتفاقات جزئی اما مهم به وجود آمد که این بازگشت را مختل نمود.
,از ابتدای مذاکرات نهایی،منتقدین برجام و دلواپسان منافع کشور،یک نکته را بصورت دائم در گوش مذاکره کنندگان خواندند.تقسیم تحریم ها به اولیه و ثانویه یکی از شگرد های آمریکا می باشد که برای اشکال تراشی در رفع تحریم ها به وجود آمده است.
,متاسفانه مسئولین مذاکره کننده در بازی شکست خورده ای قرار گرفتند که قسمتی از تحریم ها در ظاهر تعلیق می شود،اما اثر آن به دلیل وجود قسمت دیگر کاملا خنثی می گردد.
,به عنوان مثال در خصوص اموال بلوکه شده ایران،طرف مقابل تعهد کرده بود که رفع انسداد می گردد،اما به دلیل تحریم چرخه دلار(U-Turn) که جزو تحریم های اولیه به حساب می آید و بنا نیست لغو یا تعلیق گردد،عملا بانک های جهانی نمی توانند با ایران وارد معاملات بانکی شوند.
,شاهد از غیب می رسد!
, شاهد از غیب می رسد!,مسئولین دولتی اما با یک رویه خوش بینانه به آمریکا،این حرف ها را رد می کردند.اما بعد از توافق برجام عباس عراقچی در گفت و گوی ویژه خبری به صراحت اعلام نمود که تحریم چره دلار برخی مشکلات را برای بانک های غربی به وجود آورده است.
,یکی از مصادیق این مشکلات،مصاحبه اخیر وزیر گاز و نفت هند می باشد.وی گفته بود:"به محض برقراری کانال های ارتباطی بدهی خود به ایران را پس می دهیم."
,این مصاحبه علاوه بر اینکه خط بطلانی بر ادعای مسئولین دولتی از جمله ریاست دولت در خصوص باز بودن خطوط ارتباطی مابین بانک های خارجی و ایران می کشد،از موضوعی پرده بر می دارد که مورد تغافل مسئولین مذاکره کننده بوده است.
,اگر مسئولین مذاکرات علاوه بر تعهد بازگشت پول های ایرانی،مسیر بازگشت آن را هم هموار می کردند،یقینا امروز کشور های آسیایی و اروپایی برای بازگشت بدهی های خود به ایران،نبود کانال ارتباطی را بهانه نمی کردند.
,راه زنی بین المللی...
, راه زنی بین المللی...,در همین بازه زمانی که کشور های جهان در خصوص بازگشت پول های ایران به کشور تعلل می کنند،یک از طرفین توافقات به شدت مشغول کار است.
,آمریکا که از بازگشت پول های ایران به کشور ابدا راضی نیست،هر روز با بهانه های مختلفی از اموال بلوکه شده ایران سرقت بین المللی انجام می دهد.یک روز بهانه انفجار بیروت را برای دستبرد خودش مطرح می کند و روز دیگر عملیات تروریستی 11 سپتامبر را به ایران نسبت می دهد و از اموال ایران برداشت می کند.
,در این حین مسئولین مذاکره کننده هم با لبخندی تامل برانگیز،واکنش خاص و ویژه ای را در مقابل این عهد شکنی انجام نمی دهند و به بیانیه و چند مصاحبه اکتفا می کنند!
,حال سوال است که طبق برجام بنا بود ایران اموال بلوکه شده آمریکا را باز پس دهد یا آمریکا هر 6ماه پول های بلوکه شده ایران را برگرداند؟زیرا بطور متوسط هر 6 ماه یک بار آمریکا قسمتی از اموال ایران را تصاحب میکند.
,واکنش طرف ایرانی به این دزدی ها
, واکنش طرف ایرانی به این دزدی ها,اما واکنش طرف ایرانی به این دزدی های سیستماتیک کمی عجیب و سوال برانگیز است.مسئولین دولتی که تنها دغدغه رسانه ای امروزشان نمایش عدم نقض برجام توسط طرف مقابل می باشد،در اظهارات قابل تاملی تحریم های مجدد آمریکا،برداشت از اموال ایران و... را ناقض برجام(یا حتی روح حاکم بر توافق نهایی)تلقی نکردند.
,بانک مرکزی جمهوری اسلامی در گزارشی مبسوط این اتفاقات را ناقض برجام نمی داند و عباس عراقچی در سمت معاونت حقوقی وزارت خارجه نیز بر این موضوع صحه می گذارد.
,حال سوالی به وجود می آید.اگر این اقدامات اخیر آمریکا در مختل کردن مسیر بازگشت اموال ایران به کشور را(که شامل قطع ارتباط بانکی،برداشت های غیر قانونی و...می باشد)نقض برجام نام گذاری نکنیم،چه اسمی شایسته آن می باشد...؟!
,انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه