از شاخسار کلام شیوای تو می توان خوشه های پارسایی چید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از“صبح منوجان”تعلیم و تعلم از شئون الهی است و خداوند، این موهبت را به پیامبران و اولیای پاک خویش ارزانی کرده است تا مسیر هدایت را به بشر بیاموزند و چنین شد که تعلیم و تعلم به صورت سنت حسنه آفرینش درآمد. معلم، ایمان را بر لوح جان و ضمیرهای پاک حک می کند و ندای فطرت را به گوش همه می رساند.

همچنین سیاهی جهل را از دل ها می زداید و زلال دانایی را در روان بشر جاری می سازد.در این مسیر مقدس ، بزرگانی همچون علامه شهید استاد مرتضی مطهری گام نهاده اند که نامشان بر تارک زمان می درخشد . شهید مرتضی مطهری یکی از آن معلمان راستین است که با نگاه ترکیبی به همه معارف بشری نظر می کند و تمامی تلاشهای علمی و عملی را مقدمه ای برای عبادت می داند و با شهادت، عبادت عملی و علمی خود را کامل می سازد . به همین مناسبت روز شهادت این بزرگ مرد فرزانه را روز معلم نامیدند .

چندین سال است بهانه مقدس شهادت معلمی بزرگ و فرزانه، استاد شهید مطهری رحمه الله دست مایه قدردانی و تجلیل از معلم شده است؛ معلمی که انسان ساز و فرداپرداز است و تکریم و تعظیم او، تکریم و تعظیم علم است. معلم، معمار قلب هاست و بذر نور در دل ها می افشاند. قدردانی و تجلیل از معلم، قدردانی از باغبانی است که هر صبح، سبدی از صمیمیت با خود به کلاس می برد و با انگشتان مهربان خویش، بر شاخه قلب ها فردا را پیوند می زند.

امام خمینی (ره) در رابطه با نقش معلم می فرمایند:
نقش معلم در جامعه، نقش انبیاست؛ انبیا هم معلم بشر هستند. تمام ملت باید معلم باشند؛ فرزندان اسلام تمام افرادش معلم باید باشند و تمام افرادش متعلم.

«چنانچه معلم، یک معلمی باشد که دعوت به نور بکند دعوت به صلاح بکند، دعوت به اسلام بکند، دعوت به اخلاق صالحه بکند، دعوت به ارزش‌های انسان بکند، ارزش‌هایی که عندا… ارزش است. اگر این کار را بکند، همان طوری که انبیاء‌ مردم را از «ظلمت» به «نور» می‌کشانند، این معلم هم، این بچه‌ها را از ظلمات به نور وارد می‌کند و همین شغل است که شغل انبیاء است.»(صحیفه نور، ج ۲۱، ص ۲۶۸).

آن روز که رفتی…

ای معلم انقلاب ای شهید مطهر! تو گوهر دریای عشق بودی و از صدف دانش، به نگارخانه شهادت رسیدی و حیرت دیده ها را به خود خواندی و در صحیفه سبز دل ها، پایداری گزیدی. از شاخسار کلام شیوای تو می توان خوشه های پارسایی چید و از پرچین آثارت، ثمرات شاداب و شگرف شرافت برگرفت. دریغا آن روز که رفتی، ابر امید از بارش ایستاد و امواج سهمگین اندوه، از دریای حسرت برخاست. دوازدهم اردیبهشت، درد و داغی جاودانه بر قلب پاک عاشقان باقی گذاشت. آن روز، سپیده به سرخی گرایید وقامت تاریخ شیعه، سیه پوشِ هجران تو گردید. غنچه دل ها را به امانت گرفتی و بر بال فرشته محبت، به معرج یار بردی و با رهاوردی از گل های آگاهی، به سینه سپید مشتاقان بازگشتی. ای عصاره عصر! تو آمیزه اندیشه و نوری. لحظه های ما آکنده از عطر مطهر توست. محضرت، تماشاگه راز است و از آبشار اندیشه ات، زلال سخاوت جاری است.(سید مسعود علوی)

انتهای پیام/