مشکل جوراب های زنانه نیست، مشکل فکر منحرف است!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هنرما، حواشی دو هفته اخیر پیرامون دنیای بازیگری را می توان سر آغاز فصلی نو در برخورد با انحرافات غوغاسالارن هنر دانست.آنجا که بازیگر زن جامعه ما امنیت اخلاقی ندارد ، چه توقعی برای تولید اثر فاخر داریم.؟
زن بازیگر ما نامه می نویسد و از دست مزاحمت های عوامل تولید شکوه می کند، از آن طرف پلیس بازیگران را در پارتی شبانه با ۸۰ بطری مشروبات بازداشت می کند.
ما باید کدام طرف را بگیریم؟ دم خروس را یا قسم حضرت عباس را؟
البته اگر به سابقه این موارد برگردیم می بینیم مسبوق به سابقه است. بازیگری که قبل از انقلااب به شیوه خاص و مورد پسند آن جو فرهنگی، برهنگی را تجربه کرده است را با یک روسری نمیتوان قدیسه نامید. حال اگر از مقطع انقلاب گذشته است، عکس هایش با فرح و دست بوسی های چاکرانه اش تبیین کننده شخصیتش است یا ریش و تسبیح و کت و شلوار فعلی اش ؟!
اما انقلاب شده است و این بازیگران با تغییر ظاهر انقلابی تر شده اند.(البته منکر توبه نصوح و تغییر رویه بسیاری از آنان نیستیم)
لیک در این بین باید نیم نگاهی به آنها داشته باشیم که برای حفظ منافع خود تغییر ظاهر داده اند. همانهایی که در حال حاضر پیشکسوتند و مشغول آموزش فنی نسل های بعد تر. اما آیا نحله فکری آنها هم تغییر کرده است؟
چند روز پیش که افاضات استاد علی نصیریان پیرامون پوشاندن دست زنان بازیگر در فیلم ها را می خواندم کمی به فکر فرو رفتم چرا یک هنرمند باید نسبت به احکام دینی خود اینقدر بی تفاوت باشد. و باستناد کدام عقل سلیمی حکم اسلامی را زیر سوال برده اند.
جناب استاد نصیریان!
پوشاندن دست زنان، معضل امروز سینمای ما نیست. مساله اصلی این است که فیلمنامه قوی نداریم، عوامل تولیدمان بعضا عوامل سالمی نیستند و به تبع آن بازیگر زن ما امنیت ندارد.
جناب استاد!
همه اینها را به خوبی در نامه اخیر بازیگران به معاونت سیما می توان مشاهده کرد.
همه ما نیک می دانیم عقبه فرهنگی و فکری خیلی از هنرمندنماهای این روزها مطلب قابل بازگویی ندارد. و به تعداد کمی از آنها هستند که فارغ از مسائل حاشیه ای و نه برای خودنمایی در کانال های تلگرامی و مهمانی های شبانه و ارتباط گیری با عوامل تولید فیلم ها دغدغه فرهنگ دارند.
جناب آقای علی نصیریان!
صدا و سیمای ما لقب وزین جمهوری اسلامی را یدک می کشد. نظامی که جمهوریتش مدیون اسلام است و اگر اعتقاد جوانانش به جهاد و شهادت نبود چیزی از آن باقی نمانده بود. برای وجب به وجب آن خون ها ریخته شده است.
آیا این کم توقعی است که می گوییم حرمت خون شهدا را نگه دارید؟
ضمنا محض یادآوری عرض می کنیم بوده اند افرادی که به لطف حمایت هنردوستان به مقامات هنری رسیده اند و اکنون در دامان جم و فیلمفارسی و من و تو قرار گرفته اند.
در موارد مشابه هم امثال فراهانی و امیر ابراهیمی و طلوعی رفتند و هیچ اتفاقی در دنیای هنری ما نیفتاده است.
اما سوال اینجاست: شما با کدام هدف، خواسته خود را به مردم ربط داده اید در حالی که خواسته مردم نبود محتوا در فیلم هایمان است. وگرنه فیلم های زیادی داشته ایم که زنان در منتهای حجاب و مردان در ورای غیرت و شهامت توانسته اند مخاطب زیادی به خود اختصاص دهند.
حال کمی بیندیشیم بهتر نیست آیا به جای حاشیه سازی کمی روی محتوا سرمایه گذاری کنیم؟
________________
سید رسول زهرائی

انتهای پیام/