به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «لاهیجان»، در گوشه ای از لاهیجان و در کنار سرویس بهداشتی حاشیه استخر، یادمان حزین لاهیجی شاعر بلندآوازه و عالم مشهور شیعی قرار گرفته که متاسفانه تنها یادمان این شاعر بزرگ نیز همچون زندگی پر از درد و رنج آن، مورد بی مهری های زیادی واقع شده است. این شاعر در یکی از معروف ترین غزلیات خود گویا از آینده و زندگی پس از مرگش در شهر لاهیجان خبر داشته و به غریبی و اسیری خود اشاره داشته است. ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد/ در دام مانده باشد، صیّاد رفته باشد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, «لاهیجان»,محمدعلی بن ابیطالب، متخلص به حَزین لاهیجی، شاعر، مورخ و عالم مشهور شیعی قرن دوازدهم است. او از آخرین شاعران سبک هندی به شمار میآید. از وی علاوه بر اشعارش آثاری در زمینه فلسفه، کلامی و تاریخ و رجال باقی مانده است.
,حزین در طول زندگیش سفرهای زیادی داشته و مدتی نیز در شهر بندری بنارس هند زندگی کرده و همانجا نیز درگذشته و مدفون است.
,حزین لاهیجی در ۲۷ ربیعالآخر ۱۱۰۳ در اصفهان به دنیا آمد. نسب حزین با شانزده واسطه به شیخ ابراهیم زاهد گیلانی، عارف قرن هفتم و مرشد شیخ صفیالدینِ اردبیلی (متوفی ۷۳۵) میرسد. موطن اصلی خاندان حزین آستارا بود، اما بعدها جد هشتمش، شهابالدین علی، به لاهیجان مهاجرت کرد. پدر حزین در جوانی، برای استفاده از محضر آقا حسین خوانساری (متوفی ۱۰۹۹)، به اصفهان رفت و در آنجا مقیم شد. وی در آنجا با دختر یکی از پارسایان ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد که اولین آنها محمدعلی بود.
,
, حزین در ۱۱ جمادیالاولی ۱۱۸۰ در بنارس درگذشت و در محلهای به نام فاطمان، به خاک سپرده شد. آرامگاه او زیارتگاه بسیاری از مردم هند و بنارس بود.
,حزین لاهیجی در سفرهایی که با پدرش همراه میشد نیز از محضر وی بهره میبرد. او در نخستین سفرش به لاهیجان، در هر منزل، شرح تجرید و زبدهالاصول را نزد پدر میخواند. در ۱۱۲۳، نخست پدرش و سپس مادرش را از دست داد و ناچار سرپرستی برادران کوچکتر و مادربزرگش را برعهده گرفت. به دنبال حمله افغانان به اصفهان و محاصره آنجا، دو برادر و مادربزرگ حزین براثر بیماری از دنیا رفتند، کتابخانه ارزشمند حزین که از پدرش به او به ارث رسیده بود، غارت شد و خود وی نیز سخت بیمار گردید. وی ناچار در محرّم ۱۱۳۵ با لباس مُبَدَّل، با چندتن از بزرگان شهر، از اصفهان خارج شد و به خوانسار و سپس به خرم آباد رفت. تا حدود یک سال، وضع روحی و قوای فکری حزین سخت آشفته بود، به طوری که هیچیک از محفوظات و آموختههای خود را به خاطر نداشت. در دو سالی که وی در خرّمآباد مقیم بود، به تدریس شرح اشارات، کافی و تفسیر بیضاوی پرداخت.
,در این میان، آشفتگی مرزهای غربی ایران و لشکرکشی عثمانیان، باعث اضطراب مردم آن ناحیه شد. حزین مردم را به ایستادگی در برابر دشمن تشویق کرد و با هفتاد نفر به همدان رفت تا به مقاومت مردم در برابر محاصره عثمانیان کمک کند. سپس از طریق شوشتر به هویزه و بصره رفت و قصد سفر حج کرد، اما بیمار شد و به ایران بازگشت. هنگامی که دولت عثمانی آذربایجان را گرفت، حزین از طریق کرمانشاه و تویسرکان به نجف رفت.
,وی پس از سه سال به ایران بازگشت و از آنجا به تهران و سپس به اصفهان رفت. شش ماه در آنجا ماند و شاه طهماسب دوم را در امور کشورداری اندرز داد، ولی چون تغییری در رفتار او ندید، از اصفهان خارج شد.حزین در ۱۱۴۵ به حج رفت. در ۱۱۴۶ از بندرعباس با کشتی به سوی سواحل هند رهسپار شد.[۱۴] دو سال در مُلتان ماند و سپس به دهلی رفت. وی در تمام این مدت بیمار بود و تا ۱۱۵۴، که شروع به نوشتن شرح حال خود کرد، در دهلی مقیم بود. تذکرهنویسان هندی بارها به سفرهای وی اشاره کردهاند. مطالعه زندگی حزین در میان شاعران روزگار خود و شاید در میان تمام شاعران ایران، از حیث سفرهای بسیار آن، اهمیت دارد و حوادث زندگی او در زندگی کمتر شاعر ایرانی روی داده است.
,در دهلی، محمدشاه برای حزین مقرری تعیین کرد تا زندگیاش آسوده باشد، اما چون حزین هندوستان و مردمش را در اشعار خود هجو کرده بود، شاعران دهلی با این امر مخالفت کردند. حزین هم چون اوضاع را آشفته دید به بنارس رفت و تا پایان عمر در آنجا ماند. با وجود اشعار حزین در هجو مردم هند، آنان خصوصآ بنارسیها برای وی حرمت زیادی قائل بودند و او را انسانی پاک میدانستند.
,آثار حزین شامل ۵۳ اثر منظوم و منثور است. اشعار وی در روزگار خودش در هند شهرت بسیار داشت.
,
, مقبره حزین لاهیجی در بنارس هندوستان
,پایان پیام/رض
]
ارسال دیدگاه