یادداشت/ قسمت اول؛
امام خمینی (ره)، تابوی رؤیای جهانی شدن را درهم شکست/ برخی به بهانه صدور انقلاب، ارزشها را قربانی میکنند
چرا همواره عده ای می خواهند خود را شبیه دنیای بیرون کنند، وقتی انقلاب اسلامی و امام خمینی (ره) ثابت کرده اند که جهان هم می تواند رنگ و بوی فرهنگ ما را به خود بگیرد؟[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری تحلیلی فریادها، محمدمهدی آزادیان، دانشجوی رشته مهندسی مکانیک و فعال فرهنگی دانشگاه در یادداشتی به بررسی ارتباط بین هنر در نگاه جهانی با آرمان های آن از نگاه دین پرداخته و می نویسد:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فریادها,هنر، جلوه یکی از بارزترین و اساسی ترین جوهره های وجودی بشر یعنی احساسات است و از این رو، هرجا که بشر به آن پا نهاده باشد، قبل از هر چیز، مظاهر هنری خود را آشکار می کند و این امر از ابتدای تاریخ تا به امروز، به صورت یک حقیقت مسلم برای همگان مطرح است.
,از طرفی دین، به عنوان برنامه جامعی که خداوند متعال برای مخلوقات خود تعریف می کند تا آن ها بدون گمراهی یا اسیرشدن در دام فریب شیطان، خود را به نقطه اوج تعالی و کمال مطلق وجودی خود برسانند، الزاماً باید دارای منطق، دستور و تعریف برای این جنبه از ذات بشر نیز داشته باشد؛ چرا که در غیر این صورت، جنبه جامع بودن آن سلب شده و این محدودیت، خودبه خود آن را از حیّز انتفاع خارج می کند. به همین خاطر، بنا به اصلی که می گوید «باید همه چیز را از منظر دین مشاهده کرد»، باید به دین مراجعه کنیم، هنر خود را با منطق دین تطبیق دهیم و دریابیم که شعر، موسیقی، سینما، تئاتر و سایر جلوه های هنرمندانه تا چه حد مورد تأیید قرآن کریم و آموزه های دینی است.
,امام خمینی (ره) در سخنرانی خود که امروزه از آن بنام «منشور هنرمندان» یاد می شود، هنر مورد تأیید قرآن را هنر درهم کوبنده مستکبران عالم معرفی می کنند. با این تعریف، باید از خود بپرسیم که چند درصد از برنامه های جامعی که در مجامع هنری دنبال می شود، درهم کوبنده مستکبران عالم و مورد تأیید قرآن است؟ آیا جشنواره فیلم فجر و سیل تقلیدهای کورکورانه از مدل ها و تشریفات غربی می تواند نه درهم کوبنده، بلکه جنبه انتقادی نسبت به نظام مستکبرانه غرب داشته باشد؟ آیا کف و سوت زدن و امضا گرفتن در موضوع فیلمی که جایزه فستیوال های غرب را می گیرد، می تواند مورد تأیید قرآن باشد؟
,اگر بخواهیم خوشبین باشیم، هنری که برگزیده و مقبول جشنواره کن است، یک هنر تمام سکولار، به دور از تعالیم دینی و منکر نقش دین در تعاملات زندگی است. چنین فستیوال هایی حتی اگر تمام جایزه های خود را بر سر یک فیلم ایرانی بریزند، باز دردی از جامعه ما دوا نمی کند. این هنر تنها یک ویترین برای پر کردن جاهای خالی چنین جشنواره های هنری غربی است که خوشبینانه، اگر به معنای موافقت کارگردان و عوامل آن با مبنای نگرش و ایدئولوژی حاکم بر جامعه هنری غرب نباشد، حداقل کمکی برای گرم نگه داشتن تنور چنین جشنواره هایی خواهد بود و از این منظر نیز حضوری مذموم بوده است.
,کن، اسکار، گلدن گلوب و سایر نمایشگاه های مدل لباس و خودروهای گران قیمت، پشت تمام زرق و برق ها و تجملات خیره کننده خود، تنها مجموعه ای برای تخلیه شهوات است؛ تماشاگرانی که با چشم های حریص برای دیدن چهره های گریم شده و مدل های لباس و موی بازیگران به سالن های سینما می آیند و با شهواتی ارضا شده به منازل خود برمی گردند، نمی توانند نقشی در تعالی فکری و فرهنگی جامعه ما داشته باشند، کمااینکه در کنار فیلم آقای فرهادی در جشنواره کن امسال، فیلم های مبتذل زیادی هم به این فستیوال آمدند و حتی جایزه گرفتند.
,جهانی شدن آرمان شبانه روز عده ای است که با شوق و ذوقی وافر نسبت به تحقق آن تلاش می کنند؛ اما اگر از نقطه نگاه دین به این موضوع نگاه کنیم، اگرچه اشاعه فرهنگی و صدور انقلاب هدف اصلی است، اما جهانی شدن به معنای تطبیق یافتن با معیارهای غربی، نه تنها ارزش نیست بلکه در حالتی که رنگ و بوی از خود بیگانه شدن و قابل سنجش شدن با خط کش های غیر دینی را می گیرد، امری مذموم و تقبیح شده است. نمونه بارز آن هم امیرمؤمنان، حضرت علی (ع) بود که در عین کامل ترین انسان بودن، مظلوم ترین فرد در زمان خود بود و در انزوا قرار داشت.
,اگر جهانی شدن مطلوب شود، از هویت خود گذر خواهیم کرد تا به مطلوبمان برسیم و این مقدمه پذیرش مکتب سکولاریستی غربی خواهد بود. چرا همواره عده ای می خواهند خود را شبیه دنیای بیرون کنند، وقتی انقلاب اسلامی و امام خمینی (ره) ثابت کرده اند که جهان هم می تواند رنگ و بوی فرهنگ ما را به خود بگیرد؟ اگر امام راحل نیز همچون برخی از مدیران فرهنگی و سیاسی ما ـ که در رؤیای جهانی شدن دست و پا می زنند ـ فکر می کرد، هیچگاه پرچمی چون نظام جمهوری اسلامی در ایران برپا نمی شد و کشوری با تفکرات اسلامی و اعتقادی، در جهانی که یک سوی آن را کمونیسم و سوی دیگرش را امپریالیسم تصرف کرده بود، ایجاد نمی شد.
,,
انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه