سفرنامه ای کوتاه از دهستانی در فراهان؛
تلخاب نیازمند قرار گرفتن در مسیر توسعه/ رشد کشور از پیشرفت روستاها می گذرد
در دنیایی که هر روز به سوی توسعه و صنعتی شدن گام می گذارد و تکاپوی دائمی برای رفاه انسانهاست و در استانی که به صنعتی بودن در بین سایر شهرها و استانهای کشور شهرت دارد، تلخاب، با دارا بودن تمام استعدادها و بسترهای طبیعی و انسانی هنوز نتوانسته است به جایگاه مطلوب و واقعی خود که همان بهبود وضعیت فعلی و گام نهادن در مسیر توسعه و پیشرفت است برسد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فراهان خبر؛ امروزه به دلیل رشد روز افزون شهرها و بالا رفتن جاذبه های شهری نه تنها سبب غفلت از جوامع روستایی شده است بلکه سکونتگاههایی یافت می شوند که بطور کامل متروکه و خالی از جمعیت شده اند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فراهان خبر, فراهان خبر,
سکونت گاههایی که اغلب بطن و هسته اولیه تولیدات خام کشاورزی و دامی بوده و ادامه حیات شهری به ثبات و دوام روستاهای آن وابسته است.
,
این روستاها که فرهنگ و سنت اصیل خود را با وجود تمام فشارهای جهانی شدن حفظ کرده اند و رگه هایی از آداب و رسوم و باورهای فراموش شده یک ملت را هنوز می توان در روستاهای قدیمی آن یافت.
,
زمانی که از زندگی پرمشقت شهری به ستوه می آییم و در کنکاش مکانی برای فراغت از تمامی این مصایب انسانی می باشیم گویی روستاها با محیط دلنواز خود مکانهای خوبی برای آسودگی خاطر ما هرچند برای لحظه ای کوتاه هستند.
,
روستاهایی که با طبیعت دل انگیزشان چشم و گوش هر نظاره گری را به تامل وا می دارند و با سرسبزی و بوی مطبوعشان هر انسان شیفته و خسته ای را به سکوت عمیق می کشانند.
,
در یک مسیر بی انتها حرکت می کنیم و چشمانمان برای یافتن یک مکان دائما به این سو و آن سو خیره می شود، سکونتگاه بزرگی از از دور نگاهمان را به سوی خود جلب می کند.
,
انگار این همان جایی است که ما مدت هاست به دنبال گمشده خود هستیم، روستایی با زیبایی سرشار و طبیعت چشم نواز، بسیار بزرگ و پرجمعیت، با مردان غیور و زنان شیردل.
, اهالی روستا می گویند که ۲۵ شهید و چندین مجروح و جاوید الاثر تقدیم این انقلاب کرده اند، مردمانی که کشتار مغول و چپاولگری اجانب را در تاریخ جاوید خود ثبت کرده اند و مهر رادمردی را بر پیشانی خود دارند.
اهالی روستا می گویند که ۲۵ شهید و چندین مجروح و جاوید الاثر تقدیم این انقلاب کرده اند، مردمانی که کشتار مغول و چپاولگری اجانب را در تاریخ جاوید خود ثبت کرده اند و مهر رادمردی را بر پیشانی خود دارند.
,,
,
,
آری اینجا تلخاب است به قدمت عمر انسانها، با ۹۰۰ خانوار و جمعیتی بالغ بر ۴۰۰۰ هزار نفر.
,
نام روستا به خاطر چشمه آب معدنی تلخی است که در آن جریان دارد، مردم از خاصیت درمانی آن سخن می گویند و آوازه اش به شهرها وروستاهای اطراف هم رسیده است.
,
,
مهاجرت بی رویه دهه های ۶۰ و ۷۰ مردم به شهرها نیز نتوانسته اثرات مهلک و زیانبار خود را بر این مکان بر جای بگذارد و همواره به عنوان بزرگترین روستای فراهان به حیات خود ادامه می دهد.
,
آنچه بیش از هر چیزی توجه ما را به خود جلب می کند انبوه جوانانش است. فرصت را غنیمت می شماریم و با جوانان و تحصیلکرده گان اینجا که تعدادشان به دهها نفر می رسد هم صحبت می شوییم به نظر می رسد چندان از اوضاع فعلی راضی نیستند، علت را جویا می شوییم هرکدام حرفهای زیادی برای گفتن دارند.
,
,
یکی از بیکاری و فصلی بودن شغل جوانان، از رونق افتادن کشاورزی و دامداری، که اغلب با آن امرار معاش می کنند، دل پری دارد.
, دیگری از اعتیاد به مواد مخدر که ویروس مفسد اجتماع و افیون ملت است و بیشتر مردم بخصوص جوانان به آن مبتلا هستند سخن به میان می آورد و یکی هم از بد قولی مدیران و مسئولین که قول شهر یا بخش شدن اینجا را به مردم داده اند و بی توجهی مردم به عالمان که حتی به گوشه نشینی آنها منجر شده است می گوید.
,
,
حال این شکایت و گله ها از چیست و چه عاملی مسبب آن بوده است؟
,
وقتی که برای لحظه ای تامل می کنیم، به این نکته پی می بریم که جای افسوس بسیار است، در دنیایی که هر روز به سوی توسعه و صنعتی شدن گام می گذارد و تکاپوی دائمی برای رفاه انسانهاست و در استانی که به صنعتی بودن در بین سایر شهرها و استانهای کشور شهرت دارد، تلخاب، با دارا بودن تمام استعدادها و بسترهای طبیعی و انسانی هنوز نتوانسته است به جایگاه مطلوب و واقعی خود که همان بهبود وضعیت فعلی و گام نهادن در مسیر توسعه و پیشرفت است برسد.
,
اکنون وظیفه ما در قبال اینگونه سکونتگاهها چیست؟ آیا زمان نرسیده که بستر توسعه و پیشرفت را برای این دهستان ایجاد کنیم؟
,
انتهای پیام/ک
]
ارسال دیدگاه