هنرمندان صنایع دستی گیلانی با هنرنمایی خویش اصالت ایرانی بودن و گیلانی بودن خود را به نمایش گذاشتند. برای معرفی بیشتر این هنرمندان بر آن شدیم گزارشی تهیه کنیم . در ادامه پاسخ این عزیزان را در جواب به سوالات زیر مشاهده میکنید:
- خود و هنرتان را معرفی کنید
- از چه زمانی این هنر را شروع کردی؟
- آیا زندگیتان با این هنر می گذرد؟
- هنر چه نقشی در زندگی خودتان گذاشته است؟
- اگر شما مسئول صنایع دستی استان بودید چه کاری برای هنرمندان صنایع دستی انجام می دادید؟
- خانم شهناز یزدانیار ، بافنده عروسک های محلی و خیاط لباس های محلی برای عروسک های سنتی گیلان از ماسوله
هنر بافندگی عروسک ها را از سال ۱۳۷۸آغاز کردم و در سال ۸۵ بصورت عمده و کلی وارد بازار سنتی ماسوله شدم. به علت رقبای زیاد در این حرفه بازار کار پردرآمدی در ماسوله ندارد ولی در شهرستان های دیگر بهتر چرخه ی زندگی می چرخد که درآمدش را صرف زندگی و کمک به همسرم میکنم. این هنر باعث شده نسبت به وسایل های تولید شده و تولیدکنندگان احترام خاصی قائل باشم چون تمام کارها چه صنعتی و چه هنری دشوار است و هیچ کاری بدون زحمت انجام نمی شود. در آینده امیدوارم بتوانم عروسک هایی به بازار عرضه کنم که از نظر سنت و آداب و رسوم ایران و گیلان باشد و هدفم به ثبت رساندن محصولات خودم و عرضه ی آنها به بازارهای داخل و خارج است. من اگر مسئول بودم از هنرمندان واقعی حمایت میکردم و برای هر هنرمند بعد هر ۶سال یک حمایت مالی قرار می دادم و یک منطقه ی ثابت بصورت گردشی و نوبتی برای فروش وسایل هنری آنها بوجود می آورم که دیگر هنرمندان نیازمند بخش خصوصی برای فروش نباشند. و با برگزاری نمایشگاه سعی می کردم طوری برنامه ریزی کنم که در هر منطقه از نمایشگاه از هر هنر یک غرفه باشد .
- شیما رهبریار ، کارشناس رشته ریاضی، متولد ۶۳،هنر رشتی دوزی از رشت
مدت ۸ سال است که با این هنر آشنا هستم و ۳سال است که بطور حرفه ای به این هنر مشغولم. البته نباید توقع داشت که تمام امورات زندگی با این هنر بگذره چون هنر جز مایحتاج اصلی زندگی مردم نیست که بصورت دائمی خریداری شود. البته برای آموزش بیشتر متقاضی داریم و خرید هم اکثرا” در استان های دیگر کشور و خارج از کشور می باشد. گسترش این هنر بطور وسیع تر در استان های دیگر و برگزاری نمایشگاه ها و کارگاه های اموزشی بطور مستم و تبلیغات بیشتر از طریق شبکه های اجتماعی وسایت ها و صداوسیما از جمله برنامه های آینده ی کاریم هستند. البته نه تنها این هنر بلکه همه هنرها در درجه اول باعث شادی و تغییر روحیه ی خود هنرمند می شود و در مراحل بعدی تاثیر روی روحیه ی هنردوستان هم می گذارد و جدای اینکه درامدی برای هنرمند به همراه دارد و به نوعی اوقات فراغت فرد را هم پر می کند زیرا که حتی اگر نیاز مالی هم نباشد صرفا می تواند اوقات فراغت را پرثمر کند. در نتیجه با روی آوردن به این هنرها ماندگاری این رشته ها بیشتر می شود. در جایگاه مسئول اگر بودم در درجه اول کسانی را به عنوان مسئول و حمایتگر هنرمندان قرار می دادم که یا بصورت تجربی با هنر آشنایی داشته باشد یا تحصیلات هنری داشته باشد و یا حداقل هنردوست و هنرمند دوست باشد چون واقعا یکی از مشکلات هنرمندان نبود مسئول آگاه به هنر می باشد . چون فرد آگاهی لازم را نسبت به هنر ندارد در نتیجه درک شرایط هنرمند برایش دشوار است و در نهایت حمایتی که در خور هنرمندان باشد را نمی توانند انجام دهند و بزرگترین ضربه را هنرمندان از نبود حمایت متحمل می شوند چون برای توسعه و ترویج و حتی عرضه محصولات خود و خرید مواد اولیه با مشکلات عدیده ای مواجه هستند.
- مریم عطارحمیدی ، کارشناس طراحی و چاپ پارچه از دانشگاه هنر ، هنرمن رشته ی باتیک و دارای ۲۰سال سابقه ی فعالیت از رشت
من از سال ۷۳ با این هنر آشنا شدم و میتوان گفت درآمدی برای گذران زندگی از این هنر نصیبم نمی شود.البته تصورم این است آرامشی که با این هنر بدست آوردم با هیچ چیز دیگری برایم بدست نمی آمد. چاپ باتیک یا کلاقه ای به معنای چاپ مقاوم است و یا به عبارتی به معنای پوشاندن قسمت هایی از سطح پارچه با موادی مقاوم که مانع نفوذ رنگ به پارچه می شود. متاسفانه بعلت نبود امکانات لازم و شناخت کافی از این هنر و در دست نبودن و کم بودن آثار گذشتگان و وجود استادکاران بسیار اندک باعث شده این هنر شناخته نشود و در میان مردم هنری ناشناخته تلقی گردد ومیتوان گفت این هنر رو به فراموشی است. برنامه آینده ام برگزاری نمایشگاه ها و کلاس های آموزشی برای گسترش و شناساندن بیشتر این هنر(باتیک) است. اگر من مسول بودم تلاش می کردم تا از صاحبان فن و هنر در سیستم سازمان صنایع دستی استفاده کنم و تلاش میکردم جهت اشاعه فرهنگ هنری و برگزاری کلاس های آموزشی و نمایشگاه های هنری از مبتذی تا پیشرفته را گسترش دهم وحمایت مالی برای هنرمندان و صاحبان فن قائل میشدم و ایجاد کارآفرینی برای افراد بی بضاعت و اشاعه ی صنایع دستی در مناطق محروم را در برنامه ی اجرایی خود قرار می دادم.
- معصومه سلطانی ، هنر : خیاطی، گلدوزی، بافتنی و … ، ۴۷ساله از رشت
من از سن ۱۲سالگی شروع به یادگرفتن کردم و از سال ۵۷ تا امروز به کار خیاطی در انواع زنانه و بچه گانه در تولیدی و چه بطور خصوصی فعالیت کردم. در این نمایشگاه با انواع لباس های محلی استان گیلان حضور دارم. این فعالیت من کمک ناچیزی به زندگیم است ودلیل آن عدم وجود سرمایه لازم برای سرمایه گذار در کار و پیشرفت آن بوده است. اگر مسئول بودم حمایت لازم چه در زمینه منابع مالی و چه در زمینه ایجاد فرصت برای ارایه محصولات در زمینه ی هنر خیاطی لباس های محلی را انجام می دادم تا این لباس ها بیش از پیش به همگان معرفی شود.دلیل این هدفم این است که تاثیر هنر را در زندگی خود دیده ام و از جنبه های مثبت و روحیه بخش هنر در زندگی خود بهره برده ام و آرزومندم بتوانم دیگران را با این زیبایی منحصربه فرد آشنا کنم.
- کوروش حلاج صفت ، مروارباف ، نوه محمد حلاج صفت بنیانگذار مرواربافی در ایران
از دوران کودکی شروع به کار کردم و زندگی از این را میگذرد.هدفم به راه انداختن چندین کارگاه بزرگ مرواربافی است با بتوانم شغلی برای جوانان ایجاد کنم .
- شبنم میرزایی ، زیورآلات دست ساز سفالی ، خمیری، چوبی،چرم،سنگی و فلزی کاشی کالای تزئینی از رشت
حدود ۳سال است به طور جدی مشغولم ودرآمدش برای چرخاندن زندگی کافی نیست و البته بصورت تفریحی انجام می دهم. این هنر برای آرامش و فارغ شدن از بسیاری از دغدغه ها خوب است . اگر مسئول بودم دست به ایجاد برنامه های فر هنگی برای معرفی هنرها و ایجاد زمینه ای برای صادر کردن محصولات و دست ساخت های هنری حتی به کشورهای دیگر و همچنین برای ایرانیان مقیم کشورهای دیگر که کمتر به این هنرها دسترسی دارند اقدام می کردم.
- محمد قاسمی ، منبت کاری و قلم زنی روی چوب ، دریافت نشان لیاقت از صنایع دستی ایران. از رشت
حدود ۱۷سال این کار را شروع کردم و از شغلم راضی هستم . هنر مسیر زندگی من را عوض کرد. تلاش می کنم یک تیم کاری تشکیل داده و کارهای نفیس تولید کنم. اگر مسئول بودم حتما زمینه تولید و فروش مناسب برای هنرمندان را فراهم می کردم.
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه