سخنانی که نشان از دستان خالی دولت بعد از گذشت سه سال دارد/ از بیان دستاورد های خیالی برجام تا تخریب دولت سابق

مراسمی که با توجه به تبلیغات شهری و مجازی، با اقبال ضعیف عمومی همراه بود و اگر حضور برخی مسئولین شهرستانی و اعضای اصلی شورای هماهنگی حامیان دولت را به حساب نیاوریم، این استقبال ضعیف، نمود بیشتری پیدا می‌کرد.

و اما نکته‌ی حائز اهمیت، سخنان مهمان این مراسم بود، سخنانی که به غیر از تخریب دولت سابق، هدف دیگری را متوجه خود نمی‌کرد.

حال سوال اصلی اینجاست که چرا با توجه به گذشت سه سال از عمر دولت یازدهم، هنوز هم مسئولان ارشد دولتی به‌جای ارائه برنامه، همان مسیر ماه‌های اولیه را دنبال می‌کنند، مسیری که رئیس‌جمهور در گزارشی تحت عنوان «صد روزه»، بخش عمده‌ی آن را به تخطئه دولت قبل پرداخته بود.

نکته مهم در این توجیهات که به‌نظر برای فرار از مسئولیت وضعیت فعلی کشور بیان می‌شود، بیان خلاف واقع و البته گفتاری است که با واقعیات فاصله‌ی معناداری دارد که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

سخنران این مراسم از طرفی به نفی ادامه مسیر گذشته و وجود خسارت‌های احتمالی آن بر دوش مردم سخن به میان می‌آورد که توجهی به تلف شدن وقت و عمر مردم در این سه سال به امید «نقطه‌های خیالی» برجام ندارد.

نقطه‌های خیالی که حتی رئیس‌جمهور حل مشکلات مردم نظیر ازدواج، آب آشامیدنی و محیط زیست را به آن گره زده بود.

در ادامه سخنران درحالی به پاره شدن زنجیر تحقیر اشاره می‌کند که در این سه سال، در کنار تهدید از طرف کشور کوچکی مثل جیبوتی و قطع رابطه یک طرفه‌ی کشورهایی نظیر بحرین و عربستان، ایالات متحده هم در حین مذاکرات، هفت مرتبه کشور را مورد تهدید قرار می‌دهد و مجدد از وجود گزینه‌های روی میز سخن به میان می‌آورد.

البته از نشانه‌ها و مصداق‌های بارز تحقیر عزت مردم در این دولت همچون عدم ورود نماینده ایران به سازمان ملل در بدو تشکیل دولت یازدهم و دیگر موارد این‌چنینی می‌گذریم.

در جای دیگر سخنران مراسم، فسادهای دولت گذشته را به میان می‌کشاند و از صداقت گفتار و رفتار در دولت فعلی دفاع و ابراز خرسندی می‌کند، ولی به ماجرای کرسنت و ضرر چندهزار ملیاردی کشور و پنهان کاری دولت در ماجرای قراردادهای نفتی بی‌توجه است و از این ضرر و زیان‌ها حرفی به میان نمی‌آید.

اینکه سخنران، تبدیل شدن کشور به بازیگر مهم در عرصه جهانی را دستاورد این دولت عنوان می‌کند، به‌نظر غافل از این موضوع است که اگر نبود، قدرت منطقه‌ای نظام و نبود، قدرت موشکی و دفاعی کشور و نبود، حضور مدافعین حرم و نیروهای مستشاری نظامی، یقینا نقش‌آفرینی جمهوری اسلامی به‌شیوه امروزی نبود.

مشاور عالی رییس‌جمهور در ادامه سخنان خود سال ۹۴ را یکی از سال‌های سخت و پرفشار دولت در امور منابع مالی و درآمدی عنوان می‌کند که در این زمینه نیز باید ضمن سپاسگزاری از زحمات دولت این‌گونه گفت که سخن بسیاری از منتقدان دولت نیز در مدت اخیر همین موضوع است که اگر منابع مالی و درآمدری دولت محدود شده است، پس چرا پول‌های آزاد شده پس از توافق هسته‌ای و برجام مجددا برای خرید و تفاهم‌نامه‌های غیرضروری در خارج از کشور صرف می‌شود؟

نویسنده بنا ندارد به دیگر سخنان خلاف واقع سخنران بپردازد، ولی بار دیگر این سوال به ذهن متبادر می‌شود که این روند تخریبی به‌جای ارائه برنامه مشخص، تا چه وقت قرار است تداوم یابد؟.

این روش که همان‌طور در اول نوشته به آن اشاره شد، کماکان راهبرد اصلی دولتی‌ها در توجیه بی‌برنامگی و سردرگمی در اداره کشور است که با توجه به گذشت چندین ماه از اجرای برجام و خسارت‌های متعدد آن بر حال و آینده کشور، کماکان کشور را در بلاتکلیفی قرار داده است.

این رویکرد اشتباه کار را به جایی رسانده که حامیان اصلی دولت هم پا را از دایره دفاع از عملکرد دولت خارج کردند و از بیان انتقادات تند و آتشین ابایی ندارند.

البته اشاره به این نکته مهم است که این جماعت منتقد فعلی و سینه چاک قبلی! وجود حضور سیاسی خود را در مخالفت با دولت‌های حاکم می‌بینند که ژست اپوزسیون‌گری حین مراسم امسال، بر مبنای این راهبرد استوار است.

 

انتهای پیام/