علف هرزی که در جنوب شرق کشور تبدیل به منبع درآمد شده است
در فصل تابستان نوجوانان و زنان زیادی علاقه خاصی به گیاه کرته نشان می دهند و به چیدن آن مشغول می شوند؛ حاشیه انهار بهترین محل رشد برای گیاه کرته می باشد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای هیرمند؛ در حاشیه انهار و زمین های کشاورزی جنوب شرق کشور گیاهی رشد می کند که به آن کرته گفته می شود این گیاه همانند تمامی گیاهان به رنگ سبز است و در حالی که علف هرز محسوب می شود منبع درآمدی برای ساکنین این منطقه محسوب می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای هیرمند,کرته بسان اکثر گیاهان به رنگ سبز در زمین های سیستان و اکثرا در حاشیه زمین های کشاورزی رشد می کند که معمولا در بین کشاورزان به عنوان علف هرز شناخته می شود، گیاه کرته در سیستان با وجود هرز بودن منبع درآمدی برای ساکنین این منطقه است.
در فصل تابستان نوجوانان و زنان زیادی علاقه خاصی به گیاه کرته نشان می دهند و به چیدن آن مشغول می شوند. حاشیه انهار بهترین محل رشد برای گیاه کرته می باشد.
دیگر از غرایب در سیستان علفی است که چون آب دهند خشک گردد، چون خواهند نشو و نما یابد، میسوزند، ترقی می نماید (کتاب احیائ الملوک)
از عجایب رشد و نمو این گیاه می توان به رویش آن بالای بعضی از دیوارهای چینه گلی باغات اشاره کرد. باغداران با چینه های گل (دا)، باغ و بوستان خود را دیوار کشی می کنند و کافیست ریشه ای از این گیاه در گِل باقی بماند تا در اندک زمانی علفی سبز بالای دیوار مشاهده شود.
کرته در فصل زمستان کاملا خشک شده و با شروع گرمای تابستان دوباره سر از خاک بیرون اورده و سرسبز می شود.
این گیاه به آب زیادی نیاز ندارد زیرا ساقه و برگ آن از ضخیم بوده و کمتر آب آن تبخیر می شود، ریشه اش تا عمق زمین نفوذ می کند تا جایی که زمین داران از شیوه های سنتی مانند «تپک ومَل» زمین یا همان واکاوی و زیرورو کردن خاک و آتش زدن محل رویش، اقدام به از بین بردن این گیاه می کنند و این در حالی است که کمتر موفق به از بین بردن آن می شوند.
برای بیابان زدایی گیاهی مفید است و در سرزمین های خشک ایران مانند استان سیستان وبلوچستان، کرمان، هرمزگان و کشور عراق، افغانستان، پاکستان، شمال افریقا، فلسطین، هند، چین و تایلند دیده شده است.
نوع دیگر آن که برای درست کردن پالان الاغ استفاده می شود«کرته سورک»است رنگ طلایی آن وجه تسمیه این نوع از کرته شده است، از خانواده گندم سانان یا گندمیان و در دیگر نقاط ایران، کرتکی معروف است، اما آنچه بهانه این نگارش شده است محصولی است که در وسایل زندگی سنتی مردم سیستان نقش برجسته ایی دارد، از آن جارویی بسیار زیبا بافته می شود که می توان گفت نسبت به تمام جاروهای سنتی ایرانیان زیباتر و موثرتر است.
از نیِ بسیار ظریف وزیبای گیاه کرته، چوب باریکی بدست می آید که در گویش محلی به آن سینک گفته می شود، آنچه باعث گذاشتن این نام بر روی این قسمت از گیاه که در واقع گُل گیاه می باشد شده است شاید همان سیخک، این گیاه بصورت راست و منظم تا ارتفاع یک متر هم رشد می کند.
جاروی سیستانی هنر دست بانوان جنوب شرق کشور
رضا بارانی رئیس میراث فرهنگی شهرستان هیرمند گفت: سینک زمانی از گیاه جدا می شود که کاملاً همانند میوه درختان رسیده باشد رنگ آن از سبز به زرد کم رنگ تغییر و به راحتی قابل جدا شدن می باشد، پس از جدا شدن از بوته اصلی با تابش آفتاب خشک می شود و در هنگام تهیه جارو مقداری که اندازه ان اصولاً به چنگ معروف است جدا و ته سینک ها درآب خیس می گردد.
وی افزود:گذاشتن سینک در آب در مواقعی به طول زمان یک شب می باشد زیرا موقع بافتن، بافنده نرمی و انعطاف آن را نیاز دارد، قسمت انتهای سینک ها با وسیله ای سخت کوبیده می شود و از آنجا که این چوبها خیس کشیده اند براحتی انعطاف پذیر شده آماده بافتن می شود، نخی که از ضخامت مناسبی برخوردار است از دیگر وسایل مورد نیاز بافتن جاروی سنتی سیستانی است.
رئیس میراث فرهنگی هیرمند بیان داشت: بافنده یک سرنخ را به انگشت شصت پای خود می بندد و با دو دست اقدام به بافتن جارو می کند، گره های این محصول نیز دارای ظرافت خاصی هستند اصولا دو پایه سینک در یک گره بکار برده می شوند و بعد از بافتن محصول به طول یک متر و یا بیشتر این باقته به صورت حلزونی(اسپیرال) دور هم پیچیده می شود، بافتن جارو با سینک مهارت خاص خود را می طلبد و هر کسی نمی تواند اقدام به بافتن کند چرا که همانند قالی و دیگر بافته های پیچیده، نیازمند آموزش و مهارت است که زنان سیستانی این مهارت را سینه به سینه از مادران خود می آموزند.
بارانی بیان داشت: جاروی سیستانی سالهاست که در بازار منطقه و کشور خود نمایی می کند و می تواند محلی برای درآمد زایی خانوارها باشد، در هر منزل روستایی از لوازم مورد نیاز و موثر است و در زندگی شهری نیز ابزاری کارآمد است.
وی افزود: «کرته، سینک یا سیخک» در ادبیات شاعران سیستانی که به گویش محلی شعر گفته اند نیز نماد تیزی و وسیله ای است برای آزردن جسم وجان زیرا بریدن دست انسان در هنگام دِرو و بوسیله برگ وساقه کرته صورت می گیرد از همین رو صاحبان ذوق و شاعران از آن به آزردن عاشقی بوسیله معشوقش با کنایه و تشبیه شعر گفته اند.
کرته بسان اکثر گیاهان به رنگ سبز در زمین های سیستان و اکثرا در حاشیه زمین های کشاورزی رشد می کند که معمولا در بین کشاورزان به عنوان علف هرز شناخته می شود، گیاه کرته در سیستان با وجود هرز بودن منبع درآمدی برای ساکنین این منطقه است.
,در فصل تابستان نوجوانان و زنان زیادی علاقه خاصی به گیاه کرته نشان می دهند و به چیدن آن مشغول می شوند. حاشیه انهار بهترین محل رشد برای گیاه کرته می باشد.
,دیگر از غرایب در سیستان علفی است که چون آب دهند خشک گردد، چون خواهند نشو و نما یابد، میسوزند، ترقی می نماید (کتاب احیائ الملوک)
,از عجایب رشد و نمو این گیاه می توان به رویش آن بالای بعضی از دیوارهای چینه گلی باغات اشاره کرد. باغداران با چینه های گل (دا)، باغ و بوستان خود را دیوار کشی می کنند و کافیست ریشه ای از این گیاه در گِل باقی بماند تا در اندک زمانی علفی سبز بالای دیوار مشاهده شود.
,کرته در فصل زمستان کاملا خشک شده و با شروع گرمای تابستان دوباره سر از خاک بیرون اورده و سرسبز می شود.
,این گیاه به آب زیادی نیاز ندارد زیرا ساقه و برگ آن از ضخیم بوده و کمتر آب آن تبخیر می شود، ریشه اش تا عمق زمین نفوذ می کند تا جایی که زمین داران از شیوه های سنتی مانند «تپک ومَل» زمین یا همان واکاوی و زیرورو کردن خاک و آتش زدن محل رویش، اقدام به از بین بردن این گیاه می کنند و این در حالی است که کمتر موفق به از بین بردن آن می شوند.
,
, ,
برای بیابان زدایی گیاهی مفید است و در سرزمین های خشک ایران مانند استان سیستان وبلوچستان، کرمان، هرمزگان و کشور عراق، افغانستان، پاکستان، شمال افریقا، فلسطین، هند، چین و تایلند دیده شده است.
,نوع دیگر آن که برای درست کردن پالان الاغ استفاده می شود«کرته سورک»است رنگ طلایی آن وجه تسمیه این نوع از کرته شده است، از خانواده گندم سانان یا گندمیان و در دیگر نقاط ایران، کرتکی معروف است، اما آنچه بهانه این نگارش شده است محصولی است که در وسایل زندگی سنتی مردم سیستان نقش برجسته ایی دارد، از آن جارویی بسیار زیبا بافته می شود که می توان گفت نسبت به تمام جاروهای سنتی ایرانیان زیباتر و موثرتر است.
,از نیِ بسیار ظریف وزیبای گیاه کرته، چوب باریکی بدست می آید که در گویش محلی به آن سینک گفته می شود، آنچه باعث گذاشتن این نام بر روی این قسمت از گیاه که در واقع گُل گیاه می باشد شده است شاید همان سیخک، این گیاه بصورت راست و منظم تا ارتفاع یک متر هم رشد می کند.
,جاروی سیستانی هنر دست بانوان جنوب شرق کشور
, جاروی سیستانی هنر دست بانوان جنوب شرق کشور,رضا بارانی رئیس میراث فرهنگی شهرستان هیرمند گفت: سینک زمانی از گیاه جدا می شود که کاملاً همانند میوه درختان رسیده باشد رنگ آن از سبز به زرد کم رنگ تغییر و به راحتی قابل جدا شدن می باشد، پس از جدا شدن از بوته اصلی با تابش آفتاب خشک می شود و در هنگام تهیه جارو مقداری که اندازه ان اصولاً به چنگ معروف است جدا و ته سینک ها درآب خیس می گردد.
,وی افزود:گذاشتن سینک در آب در مواقعی به طول زمان یک شب می باشد زیرا موقع بافتن، بافنده نرمی و انعطاف آن را نیاز دارد، قسمت انتهای سینک ها با وسیله ای سخت کوبیده می شود و از آنجا که این چوبها خیس کشیده اند براحتی انعطاف پذیر شده آماده بافتن می شود، نخی که از ضخامت مناسبی برخوردار است از دیگر وسایل مورد نیاز بافتن جاروی سنتی سیستانی است.
,,
, ,
رئیس میراث فرهنگی هیرمند بیان داشت: بافنده یک سرنخ را به انگشت شصت پای خود می بندد و با دو دست اقدام به بافتن جارو می کند، گره های این محصول نیز دارای ظرافت خاصی هستند اصولا دو پایه سینک در یک گره بکار برده می شوند و بعد از بافتن محصول به طول یک متر و یا بیشتر این باقته به صورت حلزونی(اسپیرال) دور هم پیچیده می شود، بافتن جارو با سینک مهارت خاص خود را می طلبد و هر کسی نمی تواند اقدام به بافتن کند چرا که همانند قالی و دیگر بافته های پیچیده، نیازمند آموزش و مهارت است که زنان سیستانی این مهارت را سینه به سینه از مادران خود می آموزند.
,بارانی بیان داشت: جاروی سیستانی سالهاست که در بازار منطقه و کشور خود نمایی می کند و می تواند محلی برای درآمد زایی خانوارها باشد، در هر منزل روستایی از لوازم مورد نیاز و موثر است و در زندگی شهری نیز ابزاری کارآمد است.
,وی افزود: «کرته، سینک یا سیخک» در ادبیات شاعران سیستانی که به گویش محلی شعر گفته اند نیز نماد تیزی و وسیله ای است برای آزردن جسم وجان زیرا بریدن دست انسان در هنگام دِرو و بوسیله برگ وساقه کرته صورت می گیرد از همین رو صاحبان ذوق و شاعران از آن به آزردن عاشقی بوسیله معشوقش با کنایه و تشبیه شعر گفته اند.
,
ارسال دیدگاه